“We kunnen veel doen. Wij kunnen veel doen mijnheer”, zei de witjas tegenover me “maar de zwaarste inspanning moet van uzelf komen”. Even tevoren was duidelijk geworden dat de tumor in mijn lijf bedreigend groot was.

Ik begreep pas later wat de code betekende, die het gezwel had meegekregen. De codering gaf exact de grens aan tussen de mogelijkheid om te overleven of genoegen te moeten nemen met de tijd die je nog rest. Een paar dagen later was allicht fataal geweest! Diezelfde dag nog besloot ik om te vechten voor elke kans. Vooral voor mijn kinderen. Die hadden nog heel veel nood aan sturing en bescherming.

De diagnose bleef de ganse dag door mijn hoofd dreunen maar ik besloot om ‘s avonds toch te gaan spinnen. Het werd de meest intensieve sessie die ik ooit heb gedaan. Het zweet gutste in baantjes over mijn gezicht en kon op die manier de tranen verbergen die ik niet meer wou ophouden. Die ervaring zette de norm voor de volgende paar jaren. Het aftasten van de fysieke grenzen en de behandeling van kanker zijn onlosmakelijk verbonden.

Mijn behandeling bestond uit drie fases. Eerst werd de tumor gereduceerd met bestralingen en chemo. Daarna zou een operatie volgen. Om alle microresiduen te kunnen verwijderen is daarna nog een additionele chemokuur nodig.

De eerste fase begon met een zeer bijzondere vraag: of ik wou deelnemen aan een proefproject en of ik misschien bereid was om fysieke inspanningen te leveren tijdens deze fase. Dat leek me nog goed uit te komen. Op die manier kon ik misschien blijven trainen! Ik besloot om de verplaatsing naar de dagelijkse bestralingssessie in Gasthuisberg met de fiets te doen. Koerstruitjes zijn gemaakt voor zulke dingen. Ik kon perfect het infuus met chemo in mijn achterzak opbergen. Het Hageland is heuvelachtig en die heuvels werden steiler naarmate de behandeling vorderde. De chemo eiste zijn tol en mijn fysiek takelde af met de kilometer. Maar het lukte en het bleek ook effect te hebben. De tumor was na de behandeling gereduceerd tot een derde van zijn oorspronkelijke grootte. Dat opende een bijzonder optimistisch perspectief voor de operatie.

Eerst even een korte herstelvakantie en daarna op naar fase twee. Op zondag liep ik nog de jogging in Tielt. ‘s Maandags zou de tumor worden weggehaald. Wat bevrijdende routine leek, ontaardde echter in een regelrechte nachtmerrie. De visu bleek er bij de operatie een vermoeden van uitzaaiingen. Er was geen zekerheid maar als die er wel zou zijn was dat meteen ook het einde. Op zo’n moment heeft een mens geluk nodig. Het medisch team besloot om een uitzonderlijke behandeling te starten. Enkel patiënten met een sterke fysiek kregen dat aangeboden, anderen zouden de behandeling zelfs niet overleven. Langs de neus weg werd mij wel gevraagd om toch even te bevestigen dat ik afzag van alle aansprakelijkheid als ik zou bezwijken door de behandeling.

Ik aanvaardde het, misschien was het mijn laatste kans.

De operatie die daarna volgde duurde acht uur. Ik gleed weg in een diepe coma die drie dagen aanhield. Bewust doodgaan bestaat. Je verdwaalt in een aangename omgeving en je moet een sterke keuze maken om te kunnen terugkeren. Ik heb die keuze gemaakt! Mijn kinderen, weet je wel.

Wat daarna volgde is zes maanden ellende en fysiek afzien. Twintig kilo gewichtsverlies, afstotingsverschijnselen, astronautenvoeding, uitdroging, een dubbele longontsteking, een nieuwe operatie. Ik was uitgeput, wou niks meer weten van dokters en behandelingen. Fase drie kon mij gestolen worden. Tot de dag dat de professor je zelf belt. Heel eenvoudige woorden: “Luister Hedwig, je hebt al heel veel afgezien maar je bent ook al heel ver geraakt. Gooi dat nu niet weg, we kunnen de laatste sporen ook uitroeien.”.

De dag erna zit je weer in het ziekenhuis! Gemotiveerd! Let’s kill the bastard completely! Ambulante behandeling. Eén dag per twee weken. Het is een delicate evenwichtsoefening. Mijn witte bloedcellen leiden er zwaar onder en als hun aantal te laag wordt mag de chemo niet gegeven worden. Deze kuur is ingrijpend. Kotsmisselijk is het enige woord dat erbij past! Ze verzekeren me dat ik mijn haar behoud. Wat kan mij dat haar schelen. Als die klotekanker maar weg blijft. Ik houd het vier maanden uit. Daarna zakken de witte bloedcellen dramatisch. Maar de professor is optimistisch: “Er zijn geen statistieken over 4 maanden, maar er zijn ook geen aanwijzingen dat het niet voldoende zou zijn.”.

De kanker is niet meer teruggekomen. De ziekte heeft fysieke impact maar je komt hier vooral uit als een ander mens. Je leert wie een echte vriend is, wat de waarde is van een medisch team. Ik heb ook leren beseffen hoe belangrijk het is dat je in een warm nest kan thuiskomen. Ik heb gevochten voor hen die dagelijks kort bij mij zijn. Maar zij hebben zoveel voor mij terug gedaan. En net dat maakt het allemaal de moeite waard! 

 

Reacties (12)

  • winnie

    16/12/2011 - 19:54

    even laten bezinkenweet niet echt wat te zeggen noch denken"Koerstruitjes zijn gemaakt voor zulke dingen. Ik kon perfect het infuus met chemo in mijn achterzak opbergen"WAAR HAAL JE HET ?????????? die kracht ????????

    Beantwoorden
  • sonja

    17/12/2011 - 10:20

    beste Hedwig, het leest alsof je mijn verhaal geschreven hebt. ik wens je nog een mooi leven toe !! groetejes Sonja

    Beantwoorden
  • sonja

    17/12/2011 - 10:20

    beste Hedwig, het leest alsof je mijn verhaal geschreven hebt. ik wens je nog een mooi leven toe !! groetejes Sonja

    Beantwoorden
  • Colon Cancer Awareness Action

    17/12/2011 - 11:16

    Beste Sonja,Ook jouw verhaal is beslist de moeite waard en welkom op onze site.Laat gerust iets weten.info@stopdarmkanker.be

    Beantwoorden
  • Colon Cancer Awareness Action

    17/12/2011 - 11:16

    Beste Sonja,Ook jouw verhaal is beslist de moeite waard en welkom op onze site.Laat gerust iets weten.info@stopdarmkanker.be

    Beantwoorden
  • joelle

    17/12/2011 - 11:38

    ik ben er even stil van, van je verhaal, maar een mens kan hard zijn voor zichzelf, we geven ons zo rap niet gewonnen….ik herken me in ht verhaal, want in 2009 had ik ook darmkanker, en overwonnen…dus man veel sterkte en geluk gewenst ook voor je familie want dat is idd zeer belangrijk…groetjes joelle

    Beantwoorden
  • joelle

    17/12/2011 - 11:38

    ik ben er even stil van, van je verhaal, maar een mens kan hard zijn voor zichzelf, we geven ons zo rap niet gewonnen….ik herken me in ht verhaal, want in 2009 had ik ook darmkanker, en overwonnen…dus man veel sterkte en geluk gewenst ook voor je familie want dat is idd zeer belangrijk…groetjes joelle

    Beantwoorden
  • Colon Cancer Awareness Action

    17/12/2011 - 12:11

    Joelle, ook jouw verhaal is welkom op onze site.

    Beantwoorden
  • Colon Cancer Awareness Action

    17/12/2011 - 12:11

    Joelle, ook jouw verhaal is welkom op onze site.

    Beantwoorden
  • smeesters tamara

    17/12/2011 - 12:16

    Bravo !Ik denk dat we allemaal vechters zijn , want we leven te graag ,zo heb ik ook gevochten voor man en kind en kleinkind op komst was ook 22 kilo vermagerd , en moest terug leren eten en stappen heb nu ook een stoma en ben maar 50 jaar maar ik leef !!! ben zelf terug gaan werken ! blijven vechten zou ik zeggen !!! groetjes tamara

    Beantwoorden
  • Nikki

    17/12/2011 - 18:40

    Hey hedwig,2012 staat voor de deur, ik wil je het allerbeste wensen en vooral moed om blijven te strijden, hoe moeilijk ook . Donkere wolken hebben ook gouden randen . Mijn ventje vecht ook tegen dit monster en ik probeer er te zijn voor hem , hoe moeilijk ook , want die onmacht !!!!Een gezond 2012 aan alle mensen maar vooral aan de kankerpatienten

    Beantwoorden
  • Bruno

    17/12/2011 - 22:41

    Hi Hedwig, k heb het verhaal van een beetje nabij kunnen meemaken … remember Mont Ventoux … de ultieme bekroning denk ik na al het vechten … we zeiden allemaal dat ge gek waard … je bent een voorbeeld voor zij die nog vechten en dagelijks de beproeving moeten doorstaan … het ga je goed en … als ge eens in Rio passeert, je weet het, de koffie staat klaar … Bruno

    Beantwoorden
  • Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met een sterretje *

AG Insurance - bedrijven stoppen darmkanker

Kom in actie

Start een actie of doneer! start een actie of doneer

Doe een gift

Red een leven. Het kan in 1 minuut!

#GeefOmJeDarm

Esperity®

Op Esperity® kun je steun vinden bij lotgenoten en mantelzorgers, je ervaringen delen en je gezondheidsstatus opvolgen. Daarnaast kun je een overzicht vinden van klinische studies in je omgeving. Klik hier om te registreren en kom in contact met lotgenoten.

© 2018 VZW Stop Darmkanker - Ondernemingsnummer: 0847.289.456 - ING BE67 3631 0165 1087 - Website geschonken door Edge.be uit Antwerpen.

User Login