Op 3 februari kreeg ik last van buikpijn. Ik maakte me nog niet meteen zorgen. Iedereen heeft al wel eens buikpijn en ik had de laatste jaren leren leven met buikpijn. In 2005 hebben dokters namelijk ontdekt dat ik een extreem lange dikke darm heb. Het was bij een operatie aan de eierstok dat de gynaecologe er een maag-darmchirurg erbij haalde omdat ze “mijn darmen niet terug in mijn lijf kreeg”… In het verslag stond dan ook: dat ‘problemen met de darmen’ en ‘obstipatie’ bij deze patiënte zich in de toekomst zeker zouden opdringen. Dus nee, ik maakte me geen zorgen om wat buikpijn. Mijn ontlasting moest zich namelijk in meerder bochten wringen dan bij een ander normaal mens.

Maar op 3 februari was het net een iets andere buikpijn dan dat ik gewoon was. Aanvankelijk dacht ik aan een banale buikgriep omdat ik ook moest overgeven. Omdat het de volgende dag nog niet beter was én ik een briefje van de dokter nodig had voor mijn werk besloot ik naar de huisdokter te gaan. Zij vermoedde dat ik galstenen had; ik gaf een urinestaal af, er werd bloed afgenomen en ik kreeg een verwijsbrief voor een echo.

’s Anderendaags waren er op de echo echter geen galstenen te zien. Ik voelde me die dag ook al veel beter. De buikpijn was weg en ik voelde me weer kiplekker. Groot was mijn verbazing dan ook toen de huisdokter me belde met slecht nieuws: “Je moet meteen naar spoed! Je hemoglobinewaarde is heel laag. Normaal liggen die waarden tussen de 12 en de 14, bij jou is dat nog maar 7. Volgens mij ben je inwendig aan het bloeden”. Daar zat ik dan. Ik had absoluut niet de indruk dat ik inwendig aan het bloeden was maar ik durfde nog amper te bewegen.

Op spoed aangekomen, zagen ze daar ook wel dat het geen dringend geval was. Dus ik kon het hen moeilijk kwalijk nemen dat ze het rustig aandeden. Ik vertelde hen dat ik de voorbije dagen buikpijn had en moest overgeven. Er werd nog eens bloed afgenomen en ik werd onder de scan gelegd. De hemoglobinewaarde was verder gezakt naar 6, maar op de scan was er eigenlijk niks opmerkelijks te zien. Buiten dat mijn darmen wat opgezwollen waren. De dokter maakte zich wel wat zorgen over dat hemoglobinegehalte: had ik recent een ongeluk gehad? Een bloedneus? Had ik last van hevige menstruatie? Was ik zwanger? Nee, toch niet. Je moet de laatste tijd toch erg moe zijn geweest. Tja, het was winter en als de wekker ’s morgens afging, was het nog donker. Ik denk dat er veel mensen het dan moeilijk hebben om op te staan, nee?

Er moest dus een verklaring gezocht worden waarom die waarde zo laag was. Ik werd in het ziekenhuis opgenomen en kreeg die avond en nacht 3 zakjes bloed en een zakje ijzer. Ik moest de week daarna nog eens terugkomen voor nóg een zakje ijzer. Dan zou er ook een datum vastgelegd worden voor een maag-darmonderzoek…

12 februari stond ik op en ik kreeg al gauw last van hevige buikkrampen. Gelukkig moest ik die dag terug in het ziekenhuis zijn voor het ijzer. De dokter werd er weer bijgehaald. Er werd besloten me in het ziekenhuis te houden met het oog op dat maag-darmonderzoek. Dezelfde dag kreeg ik een foto met contrastvloeistof, waar een vernauwing in mijn darmen werd vastgesteld. Twee dagen later waren mijn darmen leeg en kon de dokter een colonoscopie uitvoeren.

Het was 14 februari toen ze me vertelden dat er een gezwel was gevonden. Of de grond toen onder mijn voeten wegzakte? Nee, niet bepaald. Ik was voorbereid. Ik had al opzoekingwerk verricht toen ik “nog alleen maar bloedarmoede” had. Dokter Google liet me in één van zijn links weten dat bloedarmoede kan gelinkt worden aan darmkanker. Toen lachte ik het weg. Want dokter Google kan je ook wijsmaken dat elke banale hoofdpijn een hersentumor is…

Enfin, een gezwel dus, van twee vuisten groot, op de overgang van mijn dunne naar dikke darm, ter hoogte van mijn lever en het moest er zo snel mogelijk uit. Goed- of kwaadaardig? Dat kon (of wou?) de dokter me toen nog niet zeggen. De volgende dag onderging ik al een operatie en de chirurg zou het me zeker weten te vertellen… Echter, de chirurg kon (of wou) me het na de operatie ook nog niet zeggen. Een week later volgde dan het verdict: kwaadaardig. Omdat er ook slechte kliertjes werden gevonden, moest ik een nabehandeling met chemo krijgen. Hij zei het op zo’n rustige manier dat ik er vrij nuchter bij bleef, net alsof hij me net had verteld: “Je hebt hoofdpijn en ik ga je een aspirine geven”.

Het was pas na de reacties van familieleden en vrienden dat het tot me door begon te dringen dat het toch wel ernstig was en het heeft nog enkele dagen geduurd eer ik het woord “kanker” durfde te gebruiken.

Ondertussen heb ik al één kuur van de 12 erop zitten. De bijwerkingen vallen totnogtoe mee. Misselijkheid en tintelende handen, daar kan ik nog mee leven.

Het is gewoon het feit dat ik nu voor minstens 5 jaar het label van kankerpatiënt krijg. Niet zozeer de behandelingen boezemen me angst in, wél het feit dat ik kan hervallen. Ik vestig mijn hoop op de prognoses van de dokter, die zegt dat ik (met mijn tumor met classificatie T3N2M0) maar 15 à 20 procent kans heb om de ziekte opnieuw te krijgen. In tegenstelling tot wat ik lees op verschillende websites die me veel minder kans geven om volledig te genezen.

Mijn huisdokter raadde me aan om zeker geen lotgenoten te gaan zoeken op het internet. Maar dat is momenteel  het enige wat ik kan doen om “de sprong in het onbekende” een beetje op te vangen…

Reacties (17)

  • Annemie Sterkens

    22/03/2013 - 19:04

    Ingrid,ik zoek ook lotgenoten op internet. dit lijkt me een logische reaktie. je wil weten wie dit nog meemaakte, hoe ze zich voelen en of ze hervallen. De kans op hervallen houdt mij ook elke dag bezig. Ik wens je heel veel sterkte en hoop dat jij evenveel steun van je familie krijgt als ikzelf ontvang.Annemie

    Beantwoorden
  • Annemie Sterkens

    22/03/2013 - 19:04

    Ingrid,ik zoek ook lotgenoten op internet. dit lijkt me een logische reaktie. je wil weten wie dit nog meemaakte, hoe ze zich voelen en of ze hervallen. De kans op hervallen houdt mij ook elke dag bezig. Ik wens je heel veel sterkte en hoop dat jij evenveel steun van je familie krijgt als ikzelf ontvang.Annemie

    Beantwoorden
  • karen

    22/03/2013 - 19:13

    Moedig om alles zo te vertellen Ingrid!Binnenkort kan je dit verhaal aanvullen met een positief slot… Ik kijk er al naar uit! x

    Beantwoorden
  • karen

    22/03/2013 - 19:13

    Moedig om alles zo te vertellen Ingrid!Binnenkort kan je dit verhaal aanvullen met een positief slot… Ik kijk er al naar uit! x

    Beantwoorden
  • Evi

    22/03/2013 - 19:17

    Hoi Ingrid,Amai wat een verhaal. Dat doet een mens toch wel weer even stilstaan bij het leven. Je zal je wel een aap geschrokken hebben. Ik nu in elk geval wel. Ik hoop dat je mensen vind waar je mee kan babbelen meid en die eventueel hetzelfde hebben meegemaakt. Want dat heb je echt wel nodig nu. Weet dat je altijd bij mij terecht kan. Nathalie haar moeder heeft ook darmkanker gehad, de vijf jaar zijn nog niet om maar wel bijna. Het is hier toch ook wel altijd bang afwachten als ze weer op controle moet. Mijn moeder is 3 jaar geleden geoppereerd aan baarmoeder kanker. Dus ook daar is het weer altijd die onzekerheid bij elke controle.En inderdaad, je hebt die operaties en dan begint het dikwijls pas hee. De chemo en de bestralingen. Daar komt ook serieus wat bij kijken. Ik hoop dat het je goed gaat meid en dat je niet te veel last heb van de bijwerkingen. Wij denken aan je en duimen voor je. Dikke knuffels Nathalie en Evi

    Beantwoorden
    • danielle arijs

      03/03/2018 - 20:30

      ja, bij ook dat is al 2 jaar geleden, toch heb ik last er nog van, diarree,,en daarbij speen

      Beantwoorden
  • Evi

    22/03/2013 - 19:17

    Hoi Ingrid,Amai wat een verhaal. Dat doet een mens toch wel weer even stilstaan bij het leven. Je zal je wel een aap geschrokken hebben. Ik nu in elk geval wel. Ik hoop dat je mensen vind waar je mee kan babbelen meid en die eventueel hetzelfde hebben meegemaakt. Want dat heb je echt wel nodig nu. Weet dat je altijd bij mij terecht kan. Nathalie haar moeder heeft ook darmkanker gehad, de vijf jaar zijn nog niet om maar wel bijna. Het is hier toch ook wel altijd bang afwachten als ze weer op controle moet. Mijn moeder is 3 jaar geleden geoppereerd aan baarmoeder kanker. Dus ook daar is het weer altijd die onzekerheid bij elke controle.En inderdaad, je hebt die operaties en dan begint het dikwijls pas hee. De chemo en de bestralingen. Daar komt ook serieus wat bij kijken. Ik hoop dat het je goed gaat meid en dat je niet te veel last heb van de bijwerkingen. Wij denken aan je en duimen voor je. Dikke knuffels Nathalie en Evi

    Beantwoorden
  • margot

    22/03/2013 - 19:38

    ook ik heb een operatie aan de darm gehad 2 kwadaardige gezwelgen zei de dokter . het is bijna 5 jaar geleden maar de angst om op onderzoek te gaan blijft .ik heb ook 6 maanden hemo gehad . en heb er aan mijn handen en voeten zware zeneuipijn aan over gehouden .ze zijn beschadigd door die hemo .ik moet er leren mee leven zeggen ze niks meer aan te doen vaar de rest is alles in orde grt van margot

    Beantwoorden
  • margot

    22/03/2013 - 19:38

    ook ik heb een operatie aan de darm gehad 2 kwadaardige gezwelgen zei de dokter . het is bijna 5 jaar geleden maar de angst om op onderzoek te gaan blijft .ik heb ook 6 maanden hemo gehad . en heb er aan mijn handen en voeten zware zeneuipijn aan over gehouden .ze zijn beschadigd door die hemo .ik moet er leren mee leven zeggen ze niks meer aan te doen vaar de rest is alles in orde grt van margot

    Beantwoorden
  • Kim B

    22/03/2013 - 21:15

    Hey Ingrid, Chapeau dat je dit zo allemaal kunt vertellen. Het heeft me toch wel gepakt. Maar ik weet dat je dit goed gaat doorstaan en we steunen jou! Als we ook maar iets kunnen doen laat je het maar weten!!! Veel sterkte en moed!! You can do it!!!!!!!!!!!!!!!!xxx Yan en Kim

    Beantwoorden
  • anja

    23/03/2013 - 18:32

    Hoi Ingrid,Probeer er toch maar goede moed in te houden. Weet dat je zeker ook gesteund bent door je collega’s , of ze nu op school zijn of niet.Het is wel goed dat ze toch gevonden hebben wat je hebt , nu kan je je ten volle concentreren op genezing.Sterkte en veel moed.Ik denk aan je.Anja

    Beantwoorden
  • vincent

    25/03/2013 - 23:49

    hey zusje,Hier je grote broer die nu zeer klein geworden is door dit sterk verhaal van zijn zus te lezen,wat ben jij een sterke madam zeg om dit neer te pennen!!!!!!Ik ben fier op u en ben overtuigd dat ge met deze positieve instelling en de liefde die jij geeft en krijgt van je gezinnetje alles overwint.Geef maar gas meid maar verstandig en kijk vooruit dan is het zo voorbij die therapie.Put kracht uit alles wat je lief is en als het wat minder gaat dan ben ik er nog je grote broer die steeds het laatste woord heeft en die dat zal blijven hebben om je te motiveren, omhelzen en te knuffelen, en dag en nacht er zal staan als je me nodig hebt.Ik denk aan je NEE dat is niet genoeg ik ben iedere dag onbewust bij je om je vooruit te stuwen, we gaan er samen voor de moed en de sterkte heb je al dus wat houd u nog tegen om dit allemaal te overwinnen.Van een fiere broer voor zijn sterk vechtend zusjeheel veel en dikke kussen van Brigitte,Mario,Melissa en mijDe knuffels kom ik je persoonlijk brengen.Vincent

    Beantwoorden
  • Anne Huylebroeck

    29/09/2013 - 15:21

    Beste Ingrid,

    Ik vraag me af hoe het je ondertussen vergaat. Allicht is de chemokuur achter de rug … Ik hoop dat je goed herstelt.
    Ik wil je hierbij toch graag nog eens een riem onder het hart steken. Ook bij mij werd op 40 jarige leeftijd een gezwel ontdekt, meer specifiek in de endeldarm. Bij de verwijdering ervan bleken ook verschillende lymfeklieren aangetast (wat de kans op een heropflakkering verhoogde), maar gelukkig waren er geen tekenen van uitzaaiingen in andere organen. Ik kreeg een tijdelijk stoma om de darm te laten herstellen waar hij terug aaneengezet was, bestralingen en chemo. 10 maanden later werd mijn tijdelijk stoma verwijderd, maar omdat hiermee te lang was gewacht, was mijn darm, waar hij terug aaneengezet was, vernauwd wat passage moeilijk maakte en regelmatige dilatatie noodzakelijk maakte. Twee jaar na de operatie merkte ik bij het dilateren terug iets abnormaals aan de anus, maar na onderzoek ging men ervan uit dat het om een inwendige aambei ging. Niet dus! Bijna een jaar later werd ontdekt dat er idd opnieuw een gezwel was, maar deze keer aan de buitenkant van de darm, dicht tegen de anus. Na het operatief verwijderen hiervan, kreeg ik een definitief stoma. Ik kreeg ook terug bestralingen maar chemo werd niet noodzakelijk geacht. Een stoma lijkt misschien verschrikkelijk maar er valt goed mee te leven. En dat doe ik nu nog steeds, LEVEN, 13 jaar na de eerste operatie en 10 jaar na de tweede. Ik denk niet dat je constant in vrees moet leven voor het resultaat van iedere controle/ colonoscopie. Blijf optimist en probeer erin te geloven dat je genezen bent. Bespaar energie door je niet constant zorgen te maken over iets wat misschien toch niet is, en blijkt op een keer dan toch dat er iets verkeerd is, dan kan je met nieuwe moed opnieuw vechten voor je herstel! Ik wens je het allerbeste en veel goede moed!

    Anne

    Beantwoorden
    • Ingrid

      06/10/2014 - 11:02

      Dag Anne,
      Ik zie nu pas je reactie. Sorry dat ik niet eerder antwoordde.
      Ik zie het nu pas omdat ik pas het nieuws heb gekregen dat ze een uitzaaiing in de lever hebben gevonden. Deze is nu behandeld dmv RFA en ik zal waarschijnlijk nog een nabehandeling moeten krijgen met chemo.
      De angst voor de toekomst (lees: de angst om mijn kind niet te zien opgroeien) is erg groot…
      Ik hoop dat met jou alles goed is.

      Beantwoorden
  • saartje

    12/11/2014 - 04:52

    Dag ingrid, ik wil je graag bedanken voor je verhaal. Ook ik worstel met de angst om man en zoontje te moeten achterlaten. Bij mij werd een darm tumor vastgesteld met uitzaaiingen in de lever. Diverse operaties en chemo later gaat het redelijk goed. Maar de angst blijft enorm. Ik wens je veel moed en een vlot herstel. En vooral geloof en vertrouwen in de goede afloop. Saartje

    Beantwoorden
  • Michel A.,

    10/12/2014 - 14:30

    Even vooraf:
    Was 78 jaar oud toen ik darmkanker kreeg. Mijn zoon was 5 jaar geleden,op 38 jarige leeftijd overleden ,ten gevolgen van darmkanker. Uit voorzorg liet ik van toenaf ,6 -maandelijks mijn bloed onderzoeken. Ook,om mogelijks sporen van kanker te ontdekken. Had 2 jaren na elkaar de test met de stoelgang gedaan. Niks verkeerds in het bloed wees op kanker. Ook de testen met de stoelgang duiden niet ,op aanwezigheid van bloed. . Even later,bij diaree ,meende ik bloed gezien te hebben, Toen raadde mijn huisdokter mij aan,een darmonderzoek ( coloscopie )te laten doen.Een goedaardige darmpoliep kon dan verwijderd worden . Maar met een kwaadaardige poliep was dit niet meer mogelijk. Gelukkig was er nog geen uitzaaiing .Ben nu goed herstellend. Had ik eerder preventief een coloscopie laten uitvoeren,dan was ik van vele bestralingen,chemo-kuren en operaties bespaard gebleven.Dan was die kwaadaardige poliep nog niet tot kwaadaardigheid geevolueerd geweest en had men ook deze nog kunnen verwijderd hebben.Heb te lang vertrouwen gehad in dat bloedonderzoek en die testen met de stoelgang .Wist ook veel te weinig, over het bestaan van dat pijnloos darmonderzoek.
    Besluiten:
    —Zowel een bloed onderzoek,als de testen op bloed in de stoelgang ,zijn 100 % geruststellend m.b.t. het al of niet hebben van darmkanker.
    —Een darmpoliep bloedt niet altijd.Dan zal de test met de stoelgang niks aanduiden.Ook als men het staaltje neemt ,op de plaats in de stoelgang,waar er geen bloed is.
    —Men moet kwaadaardigheid voorkomen ,alvorens er bloeding in de stoelgang wordt opgemerkt of vastgesteld.Dit door tijdig een coloscopie te laten uitvoeren,wanneer een darmpoliep nog kan verwijderd worden,voordat die tot kwaadaardigheid evolueert.
    —De huisartsen moeten de bevolking vlugger adviseren,die pijnloze coloscopie te laten uitvoeren.Dit zeker voor degenen ,waarvoor er risico’s tot het krijgen van darmkanker bestaat.

    Beantwoorden
  • Michel A.,

    10/12/2014 - 14:39

    VERBETERING :
    —Zowel een bloed onderzoek, als de testen op bloed in de stoelgang, zijn NIET 100 % geruststellend m.b.t. het al of niet hebben van darmkanker.

    Beantwoorden
  • Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met een sterretje *

AG Insurance - bedrijven stoppen darmkanker

Kom in actie

Start een actie of doneer! start een actie of doneer

Doe een gift

Red een leven. Het kan in 1 minuut!

#GeefOmJeDarm

Esperity®

Op Esperity® kun je steun vinden bij lotgenoten en mantelzorgers, je ervaringen delen en je gezondheidsstatus opvolgen. Daarnaast kun je een overzicht vinden van klinische studies in je omgeving. Klik hier om te registreren en kom in contact met lotgenoten.

© 2018 VZW Stop Darmkanker - Ondernemingsnummer: 0847.289.456 - ING BE67 3631 0165 1087 - Website geschonken door Edge.be uit Antwerpen.

User Login