Grote vakantie 2012 en ik had al een tijdje pijn in mijn buik. Maar wie gaat daar nu voor naar de dokter? Na lang aandringen van de familie toch langs de huisdokter: vermoeden van spastisch darmsyndroom dus medicatie . 14 dagen later, nog steeds pijn, toch maar terug naar de dokter. Misschien iets aan mijn darmen dokter? Mijn mama is gestorven aan darmkanker op 46-jarige leeftijd …. Tja, een echo en nadien misschien een CT-scan en dan eventueel coloscopie.  Maar ik opteerde om ineens een coloscopie te laten doen. Ik was toen 45 jaar.

Op donderdag 6 september naar het ziekenhuis voor coloscopie. Ik heb er niets van geweten, heb geslapen denk ik. De specialist vertelde me dat hij maar een gedeeltelijk onderzoek had kunnen doen want hij was op een massa uitgekomen en kon niet verder. Een biopsie van die massa was genomen en ik moest vrijdag terugkomen voor een scan en de uitslag van de biopsie.

Vrijdag vol goede moed terug naar het ziekenhuis, scan genomen en dan naar de dokter. Mooie foto waarop mijn dikke darm duidelijk te zien was, maar ook 2 grote massa’s die mijn darm zo goed als volledig blokkeerden. Vandaar mijn pijn! En toch verrast dat er nog iets kon passeren. Voor zover te zien op die scan zaten de massa’s in de darm gekapseld. Nog geen uitslag van de biopsie maar afspraak voor maandag voor verdere onderzoeken. Nog even langs de verpleging om bloed te laten trekken. Toen ik daar zat, met een naald in mijn arm, kwam de specialist binnen en vertelde ‘langs zijn neus weg’ dat de biopsie had uitgewezen dat het kwaadaardig was …. Daar zat ik.

Naar huis gereden en beginnen piekeren hoe ik dit in godsnaam aan mijn kinderen moest vertellen. En aan mijn papa en mijn zussen en broer.
De kinderen waren bij hun papa dus heb ik hen opgebeld en verteld dat ik kanker heb, maar heb het zo veel mogelijk gebagatelliseerd. Dat weekend hadden we een BBQ met de familie, dus een ideale moment om iedereen op de hoogte te brengen met de woorden: ik wil geen tranen zien, geen medelijden en bloemen noch planten. Heb ook duidelijk gemaakt dat onkruid niet vergaat, dit is mijn moto geworden: ONKRUID VERGAAT NIET

Maandag terug naar de specialist en ik was heel blij dat ik vanaf die dag een andere specialist had want de manier van mededelen stond me echt niet aan.  Nog onderzoeken en weer duidelijk te zien dat de beide massa’s in de darm zaten en er geen uitzaaiingen waren (voor zover men dat kan zien op zulke foto’s). Er werd me beloofd dat ik zo spoedig mogelijk een operatie zou ondergaan.
Enkele dagen later telefoon van de chirurg dat ik vrijdag 14 september onder het mes mocht! OEF! donderdagavond binnengegaan in het bijzijn van mijn 3 kinderen en daar heeft de chirurg nog al onze vragen beantwoord (dank je dokter Tom!).
Wakker worden met een grote snee van 13cm van onder naar boven, mooi rond mijn navel.  Alles was weg! geen uitzaaiingen op het eerste zicht, maar dit moest het onderzoek nog verder uitwijzen. En met alles weg bedoel ik dan ook gans mijn dikke darm en het laatste stukje dunne darm, maar mijn endeldarm heb ik nog. Na 10 dagen ziekenhuis mocht ik naar huis, ondertussen was duidelijk dat echt alles weg was, dus geen chemo!

Na 2,5 maand was ik het thuiszitten beu en ben ik half-tijds beginnen werken. dit heb ik bijna een jaar volgehouden en sinds oktober 2013 ben ik terug fulltime aan het werk. Maar het is zwaar …

Er werd een genetisch onderzoek verricht omdat ondertussen duidelijk was dat deze vorm van kanker bij mijn mama in de familie zit.  Ik ben drager van het Lynch-syndroom en heb dus verhoogde kans op baarmoederslijmvlieskanker en eierstokkanker. Voor ne man is het logisch dat ik niet zou verzinnen en alles laat weghalen, maar ik twijfel nog en wacht nog af. Er speelt momenteel zoveel in mijn leven.

Mijn dochters en zoon zijn reeds getest voor Lynch en blijken alle drie drager te zijn. Mijn zussen en broer worden ook nog getest.

Ik voel me schuldig naar mijn kinderen toe, maar ook naar zussen en broer toe.

Al bij al heb ik veel geluk gehad maar toch wens ik het niemand toe! Blijf niet rondlopen met pijn, luister naar je lichaam en denk vooral niet dat jou dit niet kan overkomen!

Sterkte aan allen en ik kan enkel hopen dat de rest van mijn familie gespaard blijft van deze erfelijke aandoening!

Annemie S.

Tags: , , , , , , ,

Reacties (6)

  • linda vansteenkiste

    29/12/2013 - 19:04

    Wat een moedige vrouw ben je! Hoop dat je nog lang mag genieten, met je kinderen en familie, in goede gezondheid.

    Beantwoorden
  • Alie

    29/12/2013 - 19:17

    Hoi Annemie , een sterke vrouw ben je en dank je wel voor het delen van jou verhaal ! het valt niet mee hé het ziek geweest zijn en altijd met angst moeten blijven leven! Voel je niet schuldig tegen over je kinderen en broers en zussen ,want jij kon het namelijk ook niet weten ! Jij hebt het ook weer geerft van vader of moeder . Ik kreeg ook darmkanker op mijn 45ste en had de pech dat het gelijk achter de sluitspier zat , lange weg van bestralingen en chemo met uiteindelijk endeldarm verwijdering en rectum amputatie en een permanente stoma … ook ik onderging en dna test en daar uit bleek dat ik drager was van het lynch syndroom …. enkele ooms die zich lieten testen hebben het ook ( het komt van mijn vaders kant ) en ook tot dus ver al mijn nichten en neven die zich lieten testen! …. sommige steken hun hoofd in het zand en willen niet ! Dat is dan hun probleem want met het weten heb je recht op iedere 2 jaar je onderzoeken ter voorkoming van! Wel zo belangrijk! Mijn zoon is ook drager en mijn dochter heeft hem niet! Ik heb 8 weken in het ziekenhuis gelegen en ben in 6 weken tijd 5x geopereerd! … ik dacht na die tijd wel weer de sterke actieve vrouw te worden die ik was ! …. maar niets is minder waar! ik ben nu 2 jaar verder en in mijn hoofd wil ik meer als wat lichaam aan kan en dat geeft vaak de tranen …. want het voelt niet meer als ik ! … En toch genieten we elke dag ,zijn we dankbaar dat we het kunnen na vertellen …. ik kan trouwens mijn baarmoeder niet laten verwijderen ( ja kan wel maar risico’s zijn veel te groot … hij is weg gekanteld en ik heb vele buikverklevingen nu ) heb een spiraaltje geplaatst gekregen om baarmoederslijm flink te verminderen en ieder jaar een inwendige echo om te kijken of alles nog rustig is was advies ! ….. Ik wens jou heel erg veel sterkte en en hou dat koppie omhoog! Want je bent een overlever! … liefs Alie

    Beantwoorden
    • Annemie

      31/12/2013 - 10:40

      Hey Alie, dank voor je verhaal. Ik heb lang getwijfeld of ik het mijne zou vertellen. al bij al heb ik nog veel geluk gehad, geen chemo, geen stoma … dus waarom zou ik mijn verhaal vertellen? Ik besef ten volle dat ik ondanks alles nog heel veel geluk heb gehad. En ja, ook ik hoopte terug de actieve vrouw te worden van voorheen, maar het lukt me niet en ik voel me daar slecht bij, ik wil vooruit maar blijf steken …. Heel veel sterkte en jij ook koppie omhoog é meid xxx

      Beantwoorden
  • godelieve

    29/12/2013 - 19:23

    Leef héél erg met je mee;heb 2m borstkanker gehad,en ook erfelijk naar mijn kinderen toe,kleindochter van 18j ook gehad,én2 broers prostaatkanker,ene
    onlangs overleden,andere stabiel,eerst waren ik en mijn oudste broer,nu drie!
    heb kans op baarmoederkanker en zoo,per toeval ontdekt op papieren,na jaren,nu jaarlijks echo,heb al jaren last van trage darmen,pijn in rechterzij,dan darmen stimuleren,geleerd van kinesist,soms nie kunnen,vorige week diarree,had al gedacht onderzoek van stoelgang nu zeker,kanker zit ook lang moeders kant,maar denk er niet véél aan hoor! alle 6m bloedonderzoek,maak me ongerust omdat moe ben altijd!!
    Annemie wens jou héél veel sterkte,kunt er altijd met me over praten,natuurlijk alléén als je er behoefte aan hebt,eigenlijk zou er zoo een site moeten bestaan over zulke dingen waar mensen er over kunnen praten met lotgenoten!!

    Beantwoorden
  • ssylvie

    29/12/2013 - 19:25

    Heel véel moed en sterkte!!!

    Beantwoorden
  • mireille buysse

    30/12/2013 - 11:19

    Lieve Annemie,
    ’t Leven is niet altijd fair. Hier mijn verhaal, op 01 januari 2009 werd ik met spoed geopereerd in de darmen, een darminvaginatie (had ik nog nooit van gehoord), na de zware ingreep wist men mij te vertellen dat ik door het oog van een naald was gekropen, een gezwel ter grote van een tennisbal was weggenomen, maar “gelukkig” niet kwaadaardig…eventjes twijfelde men voor een stoma maar dit was dan uiteindelijk niet nodig. Ik verliet met een gerust hart het ziekenhuis. Later dat jaar eind oktober kreeg ik verschrikkelijke pijn ter hoogte van de lever, mss stress dacht ik… Echografie laten doen en verdere onderzoeken, toen ik op 16 november te horen kreeg, dat ik met uitzaaiingen op mijn lever zat ???? Hoezo zei ik… ‘tja in januari bleek ik toch een kankergezwel te zijn weggenomen, terwijl me mij dat verzwegen had. Onmiddellijk poortcatheter geplaatst en op 23 november gestart met de chemo. Op 7 februari 2010 werd ik geopereerd aan de lever. Opnieuw de nodige chemo nadien. Ik bleef onverwijld werken… In april 2010 werd ik in de steek gelaten door mijn echtgenoot… En een mens moet maar sterk genoeg zijn om dit te blijven absorberen. Van Juni 2010 tot Juni 2011 was ik chemovrij, toen kwamen de uitzaaiingen vlug na elkaar, in december 2011 kreeg ik een zware HIPEC operatie, doch ook dit mocht niet baten, de uitzaaiingen bleven komen, de chemobeurten ook… In April 2012 een operatie aan de rechterlong, opnieuw de nodige chemo…Ik bleef werken, want wie moet de wereld draaiende houden als alleenstaande moeder met een studerende zoon…. In December 2012 verlies ik mijn job na 30 jaren dienst… een helse klop opnieuw te verwerken. Ik vond gelukkig vlug opnieuw werk ondanks mijn zware ziekte in januari 2013. Maar een te zware job voor mijn gezondheid… Ondertussen blijf ik aan de chemo, er werden opnieuw uitzaaiingen gevonden in de rechterlong, wat mijn ademhaling bemoeilijkt, doch ik blijf werken met de chemo aan. Ik kreeg een maand of 2 terug ’t verdict dat ik nooit meer zonder chemo door ’t leven zal kunnen gaan… ’t Valt me zwaar, en soms heb ik wel eens de zin om er de brui aan te geven, maar mijn zoon is er nog…
    Soms denk ik hoe onfair is het leven…
    Ik wens je veel sterkte verder…

    Beantwoorden
  • Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met een sterretje *

Doe een gift

Red een leven. Het kan in 1 minuut!

#GeefOmJeDarm

Bestel wielersokken Serge Baguet

Esperity®

Op Esperity® kun je steun vinden bij lotgenoten en mantelzorgers, je ervaringen delen en je gezondheidsstatus opvolgen. Daarnaast kun je een overzicht vinden van klinische studies in je omgeving. Klik hier om te registreren en kom in contact met lotgenoten.

© 2017 VZW Stop Darmkanker - Ondernemingsnummer: 0847.289.456 - ING BE67 3631 0165 1087 - Website geschonken door Edge.be uit Antwerpen.

User Login