Deze getuigenis heet P-R-A-C-H-T-I-G. Zij werd als blog geschreven door Tie Roefs die onlangs haar broer verloor aan darmkanker. Hier past alleen diep respect. We wensen Tie en haar familie sterkte.

Tie Roefs, gedeputeerde Vlaams-Brabant gaf toestemming om haar blog hier te publiceren.

 

“De foto van je ‘bidprentje’ is ingekaderd. Twee kaarsjes branden bijna ononderbroken. Misschien wijst hun licht je wel een weg? Misschien is het aan ‘de andere kant’ wel even prachtig als jij dat woord kon doen klinken.

Mijn lieve kleine grote broer. Hoe onwezenlijk is het toch dat jij hier niet meer bent! Ik blijf me maar betrappen in gesprek met jou. Het was ‘P-R-A-C-H-T-I-G’, broer, in Zwitserland. De bergen stonden op een kantelpunt. Op hun immense toppen getuigde de sneeuw nog net van de winter. Een nieuwe lente brandde de zon al op ons gezicht. Je kinderen waren, zoals afgesproken, met me meegegaan. En ze genoten, ondanks alles.

‘De natuur begint altijd opnieuw’. Dat wilde je ons in de laatste maanden van je leven heel vaak vertellen. Je scheen in die wetenschap gerustheid te vinden. De verzoening met de meedogenloosheid van je ziekte leek er wat makkelijker door te gaan. ‘Niets eindigt ooit helemaal’. Gaandeweg wilde je jezelf en ons daarvan overtuigen.

Ik bewonder de weg die je aflegde, Wim. Je ziekte liet je geen enkele keuze. Maar toch bleef je, heen en weer geslingerd tussen hoop en wanhoop, uitzonderlijk minzaam. Toen de meest gespecialiseerde artsen van Gasthuisberg je vertelden dat ze je kanker toch niet hadden kunnen verwijderen, bedankte je hen voor de geleverde inspanningen. Je ontgoocheling over de grenzen van de medische wetenschap schikte je onder aan je dankbaarheid voor wat, in het bijzonder, je vrienden-artsen Christophe en Rik, voor je hadden proberen te doen.

‘Het zijn toch ‘goei ‘ mannen, he, Tie?’, vroeg je me de laatste zondag voor je vertrek. Die ochtend had je ons nog samen gebracht: je familie en je vrienden. Je vond het belangrijk dat we elkaar zouden leren kennen. Met je allerlaatste energie hield je zelfs nog een speech. Doorspekt van spitsvondigheden, overgoten met een beetje bitter. Helemaal zoals men je kende, ook op de rechtbank. Je was een getalenteerd spreker, broer. Bij je uitvaart getuigde de stafhouder van Turnhout dat je een geducht tegenstander was voor je gelijken. Maar eens de strijd gestreden, was je ook een graag geziene collega, een vriend, een ‘confrater’ waarop men kon rekenen.

Ik kan vandaag vertellen, liefste broer, dat je vrienden inderdaad ‘goei’ mannen, zijn. Ze zijn van een stevig kaliber. Zoals jij hen op handen droeg, droegen zij jou, op de dag van je uitvaart, op hun schouders.

Lieve broer, wat had ik graag gewild dat je nog veel meer tijd met ons had kunnen doorbrengen. Ik wilde nog zo graag met jou een keer naar de Duitse militaire begraafplaats in Lommel gaan. Want dat vond je niet meer dan billijk. Aan beide kanten van het front vielen in de beide wereldoorlogen slachtoffers. Jij wilde ze graag allemaal herinneren. ‘Deze en gene zijde’: een gewikt en gewogen oordeel. Uiteindelijk werd je geen historicus, maar studeerde je rechten. ‘Pro Justitia’. Dat werd je levensdoel. Op langere termijn zou je je taak als plaatsvervangend vrederechter wel voor een voltijdse loopbaan in de magistratuur hebben willen ruilen…

Het heeft niet mogen zijn, liefste broer. Tot jouw groot verdriet. De laatste maanden weende je veel. Stil. Maar tenslotte toch heel zichtbaar. En je tranen spraken boekdelen. Je leefde ook zo graag. Je had ook zo heel veel opgebouwd om nog verder voluit voor te gaan: je kinderen, je gezin, je familie, je vrienden, je zaak!

‘Waar heb ik de ‘onrechtvaardigheid’ van die rotziekte toch verdiend?’ Soms stelde je vertwijfeld die vraag. Ik kende het antwoord ook niet. Ik zat er dan ook maar bij. Even sprakeloos masseerde ik je voeten, in de hoop de onaangename tintelingen als gevolg van de zware chemokuur te milderen. ‘Misschien ben je wel op weg naar een soort van ‘derde geboorte’’? ‘Ja’, zei je dan, ‘misschien’. Je verbeet je pijn en grinnikte: ‘De materie op aarde blijft alleszins constant’.

Het troost me wel een beetje, grote kleine broer Wim, dat de soldaten van de beide wereldoorlogen die je je leven lang zo in je hart droeg, ongeacht tot welk kamp ze behoorden, ook veel te jong gestorven zijn. Sommigen waren zelfs zo piepjong dat ze hun ‘eigen’ leven nog niet eens waren begonnen. Voor jou lag dat anders, toch? Vaak heb je gezegd: ‘ik heb 44 gelukkige jaren gehad’. Misschien wou je je zelf en ons zo troosten? Alleszins durf ik stellen: ‘ je hebt in 44 jaar immens veel aan dit leven toegevoegd’. In Zwitserland heb ik nog eens kunnen ervaren welk een talentvolle en mooie kinderen je het leven gegeven hebt.

“Mijn papa is niet gestorven, hij is in eer gesneuveld. Gesneuveld in een strijd die hij tot de laatste snik  uitvocht. De strijd was gestart toen we een verrassingsaanval kregen. Die had een impact op ons leven. De vijand was genadeloos en pakte alles wat hij pakken kon. Maar we vochten terug,de strijd was bikkelhard. Toen we de vijand bijna verslagen hadden, haalden ze het zwaarste geschut boven. Toen besefte ik pas dat papa niet voor zichzelf vocht,maar voor ons.”

Seppe

Je laat een leegte achter, broer. Een gat dat niet meer kan gedicht worden. Verdriet om jou maakt me meer dan ooit kwetsbaar. Mijn gevoelens rond jouw heengaan zijn, vooralsnog, oncontroleerbaar. Ik durf niet garanderen dat ik niet in tranen zal uitbarsten als men mij heel oprecht vraagt ‘hoe het gaat?’

Met wie moet ik het nu oneens zijn over de politieke organisatie van ons land? Wie durft een beschouwing over de zin of onzin van het leven aan? Met wie zullen de neefjes en nichtjes langs de kust van Normandië reizen om er alles te leren over de komst van de geallieerden of de ‘Atlantic Wall’? Ook de ‘goei’ mannen van de Ronde Tafel Turnhout vroegen het zich al luidop af: ‘wie gaat er ons nu vertellen over het interbellum of, natuurlijk, over Polen?’

De ‘dankviering voor je leven’, Wim, werd wat je wilde. Of tenminste, dat denk en hoop ik toch. Er was ‘jazz’, maar ook ‘Bist du bei mir’ van Bach. Er was een tekst van mama die over ‘ons’ vertelde en je eerste publieke optreden bij zuster–directrice ‘Angelina, de blonde sek-machina’. Een werkelijk eindeloze rij mensen wilde je een laatste groet brengen. In de regen stonden velen aan te schuiven. Je twaalfjarige zoon, Seppe, schreef een prachtig verhaal over een teletijdmachine en jullie samen zijn in 2017. Er was, wees gerust broer, na afloop van de uitvaart, geen  koffietafel ‘met pistolets met kees en hesp’. Er was wel een receptie, een ‘feest’ ter ere van jouw leven, tot in de puntjes verzorgd door je broer Jan en je ‘dikke maat’ Dirk. Er kwamen brieven en kaartjes van overal, van vele mensen uit alle episodes van je veel te korte leven.

Je was graag gezien. Je blijft graag gezien. Ik neem me voor, liefste Wim, om gewoon verder met je te communiceren. Eigenlijk zoals je vroeg in de laatste momenten van je leven hier op aarde: ‘praat met me tot ik aan de overkant ben. Ik ga niet echt weg, ik ga gewoon naar ergens anders. Kijk, daar, die eik! Hij groeit en bloeit steeds weer: einde-loos mooi. Niets eindigt ooit helemaal, Tie.

Is dat niet P-R-A-C-H-T-I-G?’

Mijn dierbare jongere broer Wim stierf op 1 april 2015 op 44-jarige leeftijd aan darmkanker. Zijn tumor – bloeddorstige ‘Pokemon’ volgens zijn kinderen of ‘het mormel’ in zijn eigen woordenschat – bleek inoperabel en onbehandelbaar. Wim was bijzonder intelligent, gevoelig, curator, advocaat, plaatsvervangend rechter, oud-voorzitter van de Ronde Tafel Turnhout, lid van de 41, filosoof, maar vooral ook echtgenoot van Sophie, vader van Kaat En Seppe, zoon van mijn mama en papa, broer van ‘ons’, nonkel van onze kinderen, kenner van de wereldoorlogen en het interbellum van de 20Ste eeuw. Mijn andere broer Jan, schoonbroer Dries en zijn beste vrienden, tevens ook zijn behandelende artsen, droegen Wim op 11 april 2015, op de tonen van ‘The Last Post’, naar zijn laatste rustplaats. Ik had nooit durven denken dat kanker mijn broertje en mijn familie zo hard zou treffen. Nog meer dan vroeger ben ik daarom overtuigd dat we met zijn allen tegen kanker moeten strijden en moeten proberen deze vreselijke ziekte in al zijn vormen klein te krijgen. Ik roep ‘iedereen’ dan ook op om, financieel en/ of politiek, de campagne ‘iedereen tegen kanker’ van ‘Kom op tegen kanker’ te ondersteunen. Iets anders zou Wim niet van mij verwacht hebben.”

Tie Roefs

Reacties (29)

  • de vleeschauwer veerle

    26/04/2015 - 12:39

    wens jullie veel sterkte toe… zo oneerlijk deze ziekte (zoals vele andere trouwens) … leef met jullie allen mee… het is veel te jong en maakt een mens zo machteloos… opstandig… en toch moeten wij het leren accepteren…

    Beantwoorden
    • Ella Michiels

      27/04/2015 - 23:11

      Veel sterkte!
      Ik verloor mijn allerliefste schoonzusje ook door darmkanker. Zo oneerlijk! Een lieve vriendin, prachtig mens en moeder van 5 kinderen waarvan de jongsten toen net geen 15 jaar. Zij was 52.
      Het verdriet slijt niet echt . We denken aan hen met genegenheid en liefde.
      We hopen dat één keer deze verschrikkelijke ziekte kan overwonnen worden.
      Ze zitten voor altijd en altijd in ons hart.

      Beantwoorden
  • Hilde

    26/04/2015 - 12:42

    stilte, tranen, slikken
    Sterkte
    Het gaat lang duren, maar er komt een dag dat je door je tranen weer kan lachen om wat je samen beleefd hebt

    Beantwoorden
  • corry

    26/04/2015 - 12:58

    Heel veel sterkte met het verlies van een buiten gewoon mens ,
    Mooie afscheidsbrief,
    Mijn bijdragen al gedaan voor het kankerfonds,
    Jullie broer was zo oud als mijn zoon nu is ;dan ben je er toch even stil van ,
    Sterke aan de Familie,

    Beantwoorden
  • maggie cotemans

    26/04/2015 - 13:00

    Tranen…hier wordt je stil van!
    Veel sterkte aan echtgenote en kinderen en de hele familie.
    Hoop dat de tijd helpt om dit verlies een plaats te geven.

    Beantwoorden
  • van cauwenberg

    26/04/2015 - 13:26

    Tie,
    Proficiat met je mooie en diepgaande tekst. Wanneer je met kanker door het leven moet besef je dat je grote kleine broer het formidabel deed.
    Oprecht delen we in jullie immense verdriet.

    Beantwoorden
  • Lus Verbeeck

    26/04/2015 - 13:31

    Toeval bestaat niet, denk ik : ik had 10 seconden eerder via de pc mijn jaarlijkse gift voor de Stichting tegen kanker gedaan en ging nog even naar facebook, alvorens af te sluiten. Ik las jouw prachtige verhaal over een prachtige mens en een prachtige familie en de tranen bleven maar komen, ik ben namelijk een lotgenote van je prachtige broer : halfweg in de 5 jaar na borstamputatie en nog herstellend van een zware en hopelijk gelukte darmoperatie. Ik blijf ook vechten om helemaal gezond te worden en zal vanaf nu ook aan mijn prachtige lotgenoot denken. Veel sterkte, Lus

    Beantwoorden
  • Georges Brems

    26/04/2015 - 13:58

    Een mooi relaas van een moeilijke strijd.
    Aangegaan door een echte strijder.
    Ik heb ontzettend veel bewondering voor mensen die kanker op een zo waardige, een zo moedige en ook zo positieve manier doorleven. En die uiteindelijk toch de strijd verliezen.
    Blij vooral met Wim praten, Tie, zoals je zelf zegt. Hij gaat je altijd blijven bijstaan.
    Veel sterkte voor de familie.

    Beantwoorden
  • Vanessa Keysers

    26/04/2015 - 14:01

    In één woord: prachtige tekst!
    Ik heb mijn vader bijna vier jaar geleden moeten afgeven aan deze verschrikkelijke ziekte (darmkanker)… hij was ook nog maar 62 jaar! Het is en blijft een groot gemis maar zolang je over hem blijft babbelen en de goede herinneringen over je broer naar boven haalt telkens, blijft hij leven! Heel veel sterkte in deze moeilijke tijd maar zeker ook nog in de moeilijke tijd (lees: jaren) die gaat komen want het gemis wordt zeker niet minder (integendeel)… Hopelijk vinden ze ooit iets tegen deze verschrikkelijke ziekte! Mijn papa heeft ook in Leuven gelegen en is daar ook behandeld door de geweldige dokters (Prof. Van Cutsem en zijn team), waarvoor onze bewondering!!

    Beantwoorden
  • Marianne

    26/04/2015 - 14:05

    Wat een prachtig verhaal, om stil van te worden.
    Zo is het ook en niet anders. Op het waarom krijgt hij en niemand een antwoord helaas. Misschien loopt het bij veel mensen goed af, maar bij vele niet. Ik ben al 2 zussen en 1 broer kwijt.
    Niemand daarvan heeft de leeftijd van 70 mogen halen.
    Het voelt als gehandicapt alsof je basis aan het afbrokkelen is.
    Gelukkig kunnen we op een mooie warme tijd terug kijken.
    En ja, ook ik praat nog steeds tegen alledrie.
    Het brengt je vaak een glimlach…

    Beantwoorden
  • Annouschka

    26/04/2015 - 15:44

    Prachtig verhaal en in veel dingen jammer genoeg heel herkenbaar. Alleen
    was mijn lieve grote zus amper 32 jaar oud. En soms babbel ik ook nog wel eens tegen haar.

    Beantwoorden
  • Vanwonterghem Kristien

    26/04/2015 - 16:45

    Lieve Tie…
    Zo prachtig geschreven! Het doet ne mens stilstaan bij kleine dingen ….

    Lieve groetjes,
    Kristien

    Beantwoorden
  • Wim Van Loocke

    26/04/2015 - 16:55

    Uw broer kon prachtig spreken, u kunt prachtig schrijven. Veel ON – lees ik in uw woorden. ONmacht ONrecht ONmenselijk. Allemaal herkenbare emoties voor mensen die dit soort drama’s ook meemaakten. 23 jaar geleden mijn moeder op 55 jaar, door uw tekst pijnlijk actueel. Je broer heeft gelijk : niets eindigt ooit helemaal , alles begint steeds opnieuw …

    Beantwoorden
  • nicole

    26/04/2015 - 18:48

    eerst en vooral neem je tijd om stil te staan bij dit pijnlijke verlies .
    Het doet mij deugd te weten dat er nog mensen zijn die in dit pijnlijke iets groot zijn voor elkaar.
    Kanker een klein woordje maar een verschrikkelijke betekenis .
    Heb men eerste man verloren op 47 jarige leeftijd en mijn huidige is 12 jaargeleden van longkanker en 4 jaar terug van darmkanker geopereerd , maar we blijven vechten .
    veel moed en sterkte

    Beantwoorden
  • Marc Van Aperen

    26/04/2015 - 19:21

    Wat een mooie afscheidsbrief, zo prachtig geschreven. En zo’n mooie tekst van Seppe. Veel sterkte aan de hele familie!

    Beantwoorden
  • marleen kokke

    26/04/2015 - 20:55

    Beste Tie en familie en vrienden,

    Als oud-medestudent van Tie, in het Spijker, wil ik jullie mijn enorme steun ook betuigen. Kanker heeft onze familie ook al serieus getroffen, mijn mama en papa kregen 10 jaar geleden in hetzelfde jaar kanker. Mama heeft darmkanker na een zware operatie en chemotherapie uiteindelijk overwonnen. Papa kreeg het vliegend kanker, heel snel in heel het lichaam, terwijl mama nog in chemotherapie was. Ons mama moest zelfs op de dag van papa’s begrafenis vr chemo naar het ziekenhuis, verschrikkelijk !!! De 2 laatste jaren hebben 2 jongere( 35 en 46) nichtjes van mij borstkanker gekregen, voorlopig wel in goed
    herstel !! Ik denk dat er tegenwoordig weinig families gespaard blijven en dus moeten we er zeker samen voor strijden, samen zijn we sterk !!! Je hebt dat in ieder geval heel mooi gedaan voor je broer Tie en nog heel veel sterkte en steun toegewenst !!! Marleen Kokke en familie

    Beantwoorden
  • Jos Heerman

    26/04/2015 - 21:54

    je was een fijne vent en een correcte tegenstrever…het lot is vaak te hard, onmenselijk, maar je laat veel meer na dan je denkt. Allen moeten het hoofd buigen en nederig zijn.

    Beantwoorden
  • roelants muriel

    27/04/2015 - 06:22

    tie ik wens je heel sterkte toe aan jou en de hele familie ben zelf ook getroffen met de ziekte borstkanker vorig jaar

    Beantwoorden
  • Marleen

    27/04/2015 - 07:57

    beste Tie en familie ,

    Wat een prachtig geschreven intriest verhaal .Ik ken jullie wel niet ,maar niettemin ben ik erg aangegrepen !
    Ik heb enkele jaren geleden op enkele maanden tijd beide ouders verloren en sindsdien kan ik de pijn en onmacht die je voelt als geliefden je verlaten goed inschatten .
    We wensen jullie alle sterkte om dit zware verlies te dragen .

    Beantwoorden
  • Ria

    27/04/2015 - 09:05

    Diep ontroerd lees ik deze mooie afscheidsbrief. Het verdriet dat ik lees, drupt uit mijn ogen. Wat een mooi cadeau voor je broer maar ook voor zijn zonen en allen die zijn afwezigheid sterk zullen missen. Wellicht was dit schrijfsel toch ook een zalf op de wonde voor de zus die haar broer op deze manier een stukje vergezelt op zijn verdere weg. Energie is oneindig en verandert enkel van vorm. Mijn vorig jaar overleden broer ervaar ik vaak nabij. Dat zal voor jullie, met zo’n liefdevolle band, vast niet anders zijn. Dankjewel om dit met iedereen te delen. Veel hartverwarmends !

    Beantwoorden
  • Kathleen

    27/04/2015 - 19:22

    hey Wim, vandaag vier ik mijn 41e verjaardag…..ik voel me vereerd het glas vanavond te heffen in jouw richting….naar daar ….daar waar jij bent …want hey…..je leeft echt verder in het hart van zoveel mensen…chin chin vriend….

    Beantwoorden
  • Tom Jacobs

    27/04/2015 - 19:50

    Beste Tie,
    Ik beschik over nogal wat foto’s van Wim van tijdens onze jaarlijkse (oorlogsgerelateerde) uitstapjes richting Oostblok. Als je wil, dan stuur ik ze je.
    Mailtje naar tom.jacobs@pirelli.com.
    Je zal hem zien zoals hij was, genietend met volle teugen….
    Veel sterkte,
    Tom

    Beantwoorden
  • JAN MAES

    28/04/2015 - 12:25

    Mooie woorden voor een speciaal veel te vroeg vertrokken persoonlijkheid.
    Sterkte . Niets sterft , alles verandert enkel van energievorm. De vulkaan die wim was , zal je terug vinden in zijn kinderen en directe kennissen. Zijn lach en grijns zal je weervinden in het midden van zijn vrienden….
    Jan Maes

    Beantwoorden
  • kurt sommen

    28/04/2015 - 12:28

    weer een prachtmens overleden aan de gevolgen van kanker ,ik wens de familie veel sterkte toe in de deze moeilijke tijden, vanwege de papa van Matthias Sommen

    Beantwoorden
  • ingrid dejongh

    28/04/2015 - 16:35

    Tranen blijven komen na het lezen van deze mooie tekst.
    Heel veel sterkte voor de familie.

    Beantwoorden
  • chris geudens

    28/04/2015 - 23:25

    Beste Tie en familie

    Dit is een prachtige ode aan Wim, ik denk dat hij heel fier en trots is op zijn zus.

    Ik wens je veel sterkte Tie en familie

    Beantwoorden
  • yolande

    29/04/2015 - 23:11

    Beste Tie, Guy en oud-lerares van mijn zoon !
    wat mooi dat je dit hebt geschreven. Heb hem voor de laatste keer gezien op de trouw van nichtje An. Toen wist hij het pas. Verschrikkelijk. Ken je papa heel goed. Heb niet op de begrafenis kunnen zijn, spijtig, kwam terug van verlof. Moet heel mooi geweest zijn , weet ik van mijn echtgenoot. Zal hem herinneren als een flinke sterke man. Zo erg voor Sofie, Seppe en Kaat en voor de naaste familie, ook mijn schoon-zus en broer. Zijn er kapot van. Veel sterkte xxx

    Beantwoorden
  • Katia Smedts

    09/05/2015 - 23:32

    Er is een schakel,
    die de dood niet kan verbreken.
    Liefde en herinnering,
    leven altijd voort.

    Beantwoorden
  • Ed

    25/07/2016 - 22:45

    Ik heb Wim nooit gekend.
    Na Tie’s woorden is mijn respect voor Wim groot.
    Ik hoop, ondanks zijn heengaan, dat ik hem nog beter zal leren kennen…
    Dromen kunnen over de grenzen van het leven gaan…

    Ed

    Beantwoorden
  • Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met een sterretje *

Esperity®

Op Esperity® kun je steun vinden bij lotgenoten en mantelzorgers, je ervaringen delen en je gezondheidsstatus opvolgen. Daarnaast kun je een overzicht vinden van klinische studies in je omgeving. Klik hier om te registreren en kom in contact met lotgenoten.

Bestel het boek

Bestel het Stop Darmkanker boek

Facebook updates

© 2017 VZW Stop Darmkanker - Ondernemingsnummer: 0847.289.456 - ING BE67 3631 0165 1087 - Website geschonken door Edge.be uit Antwerpen.

User Login