Mijn leven als vijftiger wordt bepaald door darmkanker. Twee archiefdozen vol heb ik over deze fase in mijn leven: kaartjes en uitgeprinte mails om mij steun te betuigen, knipsels, een dagboek, enz. Beroepsmisvorming, want als archivaris wil ik wat ik meemaak op papier kunnen traceren. Dit maakt het voor mij beheersbaar.

Mijn 50ste verjaardag heb ik nog onbezorgd gevierd op het eind van de zomervakantie in 2013. Een aantal maanden eerder was wel een serieus ijzertekort vastgesteld, maar een gynaecologische ingreep en een aantal ijzerbaxters leken het probleem opgelost te hebben. Pas in april 2014 trok ikzelf opnieuw aan de alarmbel. Familie en vrienden vonden dat ik er bleek uitzag. Ik voelde me ook uitgeput, maar weet het gebrek aan energie aan stress op het werk. In een nieuwe leiding gevende functie was het soms vechten tegen de bierkaai, en ik was zo gedreven dat ik de signalen negeerde. Opnieuw liet ik mijn bloed onderzoeken: het ijzertekort en de bloedarmoede waren teruggekeerd in nog grotere omvang. Tijdens het tripje Londen in de paasvakantie sleurde ik me van de ene bezienswaardigheid naar de andere, gelukkig kan je zo gemakkelijk een taxi nemen in deze stad.

Bij een nieuwe afspraak bij de gynaecoloog opperde ikzelf dat er meer aan de hand moest zijn, dat niet alleen mijn maandstonden de bloedarmoede konden veroorzaken. IJzerbaxters moesten opnieuw het probleem oplossen. De volgende afspraak was bij een hematoloog die mij geruststelde dat ik “met zo’n bloed honderd jaar kon worden”. Bij de daarop volgende afspraak bij de gastro-enteroloog was ik dan ook nog niet in paniek, er waren immers geen tumormerkers in mijn bloed. Pas toen een staal van mijn stoelgang, gevolgd door een colonoscopie, een tumor in mijn dikke darm aan het licht bracht, bleek stilletjes aan het zware ijzertekort verklaard te worden. De ware omvang van de kanker bleek pas in de volgende weken toen de tumor niet alleen kwaadaardig bleek te zijn, maar via opeenvolgende scans (CT; PET; MRI) begin juli duidelijk werd dat de kanker uitgezaaid was naar de lever en ook een plekje op de long verontrustend was.

In de maand juni leefde ik tussen hoop en angst, ik kon me niet voorstellen dat de kanker reeds uitgezaaid was. Mijn studerende kinderen wilde ik behoeden voor dit noodlot en hield het eerst angstvallig verborgen. Op het werk ruimde ik systematisch mijn dossiers op om deze gedurende lange tijd te kunnen overdragen aan een vervanger. Bewust heb ik geen mails laten doorsturen naar mijn thuisadres, omdat ik er geen stress bovenop wilde hebben. Een dag nadat ik het nieuws van de uitzaaiingen had gekregen, ben ik gestart met een chemokuur. Het was de bedoeling dat ik er vier kreeg vooraleer ik geopereerd werd en nog eens zes na de operatie. In juli en augustus heb ik telkens, met een interval van twee weken, drie opeenvolgende dagen in het ziekenhuis doorgebracht. Tussendoor maakte ik korte uitstapjes en genoot ik van kleine dingen. Een van de zwaarste opdrachten vond ik de boodschap aan mijn moeder over te brengen.

De oncoloog benadrukte de ernst van de situatie, maar heeft nooit uitgesproken dat ik terminaal was. Mijn grote troef, zo beklemtoonde hij steeds, was dat er geopereerd kon worden. Voor zijn aanpak en de manier waarop hij me altijd hoop heeft gegeven, ben ik hem nog steeds dankbaar. De chemo sloeg aan: de tumor in de dikke darm was noemenswaardig verkleind; de metastasen op de lever ook en van het plekje op de long was niets meer te zien. Midden september werd ik geopereerd: 30 cm dikke darm werd weggenomen en 20% van mijn lever, verder mijn galblaas en mijn appendix. Kortom, een zware operatie (drie weken ziekenhuis) met een lang herstel.

Midden november kon de chemo opnieuw starten. Ditmaal kampte ik met zware vermoeidheid en misselijkheid, één keer moesten ze de chemo zelfs onderbreken omdat ik allergisch reageerde. Een nieuw jaar 2015 brak aan, waarbij familie en vrienden klonken op een goed herstel en het beëindigen van de chemo. Eind januari was het zover. In februari ging ik onder de CT-scanner en leek het jaar echt te starten. Ik dacht er zelfs aan om terug te gaan werken in juli.

Niets was minder waar. Reeds in maart voelde ik dat ik minder energie had, maar de dokters weten het aan de terugkeer van de maandstonden en de chemo in mijn lichaam. In april heb ik zelfs, – voor de zoveelste keer! -, mijn bloed laten trekken, maar er was niets verdacht. Zoals het jaar voordien, namen we een aantal dagen vakantie in Londen en Oxford. Deze trip was hard labeur voor mij. Toen ik de laatste twee dagen van april ook nog een tripje naar Parijs deed en uitgeput met pijn in de buik terugkwam, wist ik dat er iets serieus mis ging in mijn lichaam. ‘Gelukkig’ had ik enkele dagen eerder mijn voet verstuikt, waardoor ik in de Lichtstad vaak de taxi heb moeten nemen.

Gelukkig (o toeval!) had ik begin mei een afspraak met een radioloog geboekt om een botmeting te laten doen. Meteen maakte ik van de gelegenheid gebruik om een echo van mijn buik te laten nemen. Een massa met een cystische structuur van 10 cm diameter was duidelijk waarneembaar en had ik reeds enkele weken voelen groeien. Een onschuldige cyste of een kwaadaardige tumor?, de radioloog wou nog geen uitspraak doen en stuurde mij onmiddellijk door naar de oncoloog. Deze geloofde niet dat het kwaadaardig kon zijn, omdat ik pas in februari onder de scanner was geweest. Het verdict was reeds de volgende dag duidelijk met een nieuwe CT-scan.

Het was een tumor, op dat moment nog niet 100% zeker dat het kanker was, maar zo ernstig dat ik enkele dagen daarna opgenomen werd in het ziekenhuis. Eerst deed de darmchirurg een kijkoperatie om te kunnen vaststellen wat er aan de gang was, of er uitzaaiingen in mijn buik waren, een aantal dagen erna voerde de gynaecoloog een operatie uit met verwijdering van de tumor, de eierstokken en de baarmoeder. De tumor was niet gesprongen (‘gaaf wandig’), waardoor ze als geheel kon worden weggenomen.

Een week – voor mij en mijn omgeving een superlange week – heb ik moeten wachten op de resultaten. Was het eierstokkanker? Het bleek een uitzaaiing van de darmkanker te zijn in de eierstok met daar een razendsnel groeiende tumor als gevolg. Maar de chirurg had alles kunnen wegnemen, en in mijn buikvocht en klieren waren geen kwaadaardige cellen gevonden. Dat was een hele geruststelling, ik moest ook geen chemo krijgen. Pas nadien heb ik beseft hoe ernstig de situatie er voor mij heeft uitgezien. Een “Krukenberg” tumor, heet het, die zeer zeldzaam voorkomt en waarbij de statistieken om te overleven heel laag liggen.

Ik was gelukkig dat ik dit had overleefd en ben na een aantal weken recuperatie op vakantie kunnen gaan in Frankrijk en Spanje met het gezin. Maar stappen ging niet meer als voorheen, ik kon acute en onverklaarbare pijn krijgen in mijn linkerbeen. Een CT-scan bracht geen verklaring in juli, maar toonde aan in november dat een aantal vlekjes te zien waren in mijn buik. De dokters speculeerden dat het littekenweefsel was, maar adviseerden om in december of januari een MRI- en PET-scan te ondergaan.

Eigenlijk voelde ik me redelijk goed, nog niet in staat om terug te gaan werken na nieuwjaar, maar toch niet verontrust. Pas eind januari 2016 werd een nieuw onderzoek gepland. Toen de oncoloog voorstelde om te wachten op mijn man, omdat hij de auto nog aan het parkeren was, sloeg de schrik me om het hart. De kanker zat op mijn buikvlies, alleen een universitair ziekenhuis kon dit soort operaties aan. Mijn man en ik waren nog nooit in Gasthuisberg geweest, we waren veel te vroeg opdat we deze afspraak niet zouden missen. Heel de situatie was zo vreemd. Je voelt je niet ziek, en je krijgt te horen dat ze je goed ziek gaan maken met een zware buikvliesoperatie, een HIPEC-procedure, en een (tijdelijke) stoma als resultaat. Het dringt niet echt tot je door, ik heb bewust alle zoektocht naar informatie vermeden. Het was een donderslag bij heldere hemel voor mijn omgeving, mijn moeder is pas de dag van de operatie, op 22 februari, op de hoogte gebracht.

Geradbraakt, zo zou ik me voelen, vertelde de chirurg. Of nog een uitspraak van de nachtverpleger: “Het zijn twee camions die over je heen zijn gereden” (de ene van de operatie, de andere van de chemospoeling). Drie weken in het ziekenhuis waren niet voldoende om enigszins op krachten te komen, de daaropvolgende maand heb ik in de Koninklijke Villa gelogeerd. Het uitzicht op de zee, het lekkere eten en de steun van familie en vrienden hebben wonderen gedaan. Eerst moest ik terug leren plassen, want er was ook een stuk van mijn urineleider verwijderd, daarna moest ik leren omgaan met een stoma. Mijn eerste uitstap, naar Amsterdam met mijn nichten, was in de rolstoel. Ik wou me niet opsluiten, zelfs een stoma belette me niet om leuke dingen te doen buitenhuis.

Uit de MRI-scan in juni bleek dat mijn buik ‘rustig’ was, vandaar dat mijn stoma eruit kon. Het was een kleine operatie, die toch veel van mij vergde. Mijn lichaam was weer ‘integer’, het gat in mijn buik niet te na gesproken. Dat moest vanzelf dichtgroeien. Ik was zo gelukkig om de proclamatie van mijn zoon te kunnen meemaken en opnieuw te kunnen aansterken. Ik nam het gerommel in mijn darmen er graag bij. De vakantiemaanden en de zon hebben mij veel deugd gedaan. De onco-revalidatie deed de rest.

De oude word ik niet meer, maar ik vind dat ik opnieuw levenskwaliteit heb. Ik schrijf dit stukje in december 2016, twee maanden nadat onderzoek heeft aangetoond dat de kanker heeft toegeslagen in mijn longen. Er zijn verdachte plekjes te zien, niet groot, maar niet onschuldig. Operatie is deze keer geen optie, de oncoloog heeft voorgesteld om af te wachten tot begin januari en dan te beslissen over chemo afhankelijk van de groei van de metastasen.

Hoe ga ik daarmee om? Kanker bepaalt mijn leven, maar ik duld niet dat de kanker mijn leven overneemt. Na het laatste onderzoek had ik zin om weg te kruipen, maar dat zou mij alleen maar kostbare tijd hebben afgenomen. Tijd is zo belangrijk voor mij, om met mijn man en kinderen te zijn, om nog te genieten van het leven. Zolang ik de angst niet laat regeren, kan ik leven in het nu. Dat lukt mij min of meer, met de steun van man en kinderen, van de buren, van familie en vrienden, zelfs van collega’s, kennissen en lotgenoten. Ik verdoe mijn tijd niet met vragen als “waarom ik?”, want een antwoord ga ik nooit krijgen. De kracht om ermee te leven moet uit jezelf komen. Je kunt nog zo goed omringd zijn, – en dat ben ik zeker -, uiteindelijk moet je zelf een soort sterkte vinden om met de ziekte om te gaan en schoonheid te zien en geluk te vinden rondom jou. Toen ik in het ziekenhuis vertoefde, maakte het kijken naar een mooie bos bloemen mij gelukkig. Schoonheid heeft voor mij helende kracht.

Chantal V.

bloemen-voor-chantal

Reacties (26)

  • De Graef Jozef

    12/12/2016 - 19:33

    Chantal, Ik vind het een zeer moedige beslissing van je om dit getuigenis te plaatsen.
    Ik heb het gelezen en ben er zelf niet goed van geworden van hetgeen jij al meegemaakt hebt. Ik ben getuigenis 44, dan heb ik toch veel geluk gehad tot hiertoe.
    Morgen brand ik een kaarsje voor iemand die morgen geopereerd wordt aan dikke darmkanker en ik brand er speciaal eentje meer voor u dat de plekjes op je longen nu eens niet kwaadaardig zullen zijn.
    Ik hoop uit mijn hart dat de uitslag eens goed zal zijn voor U, je man en je kinderen.
    Nog veel sterkte en toi toi xxxxxxxx

    Beantwoorden
  • Dieltiens Els

    12/12/2016 - 20:28

    Chantal, wat hebt U al veel doorgemaakt …Je bent een vechtster dat is duidelijk.
    Ik heb ,half jaar geleden , de diagnose “borstkanker ” gekregen …gelukkig in een beginstadium , geen chemo en borstbesparend.Wat heb ik geluk zeg ik dan…Ik leef met je mee en wens je heel veel sterkte zodat je deze fase ook weer overwint. Veel moed en sterkte . Dikke knuf xx Els

    Beantwoorden
  • baeten -helene

    12/12/2016 - 20:36

    Heb ongeveer het zelfde verhaal,na drie maal bestraling en chemo,ben nu van 2003 bezig ,nu na al die jaren hebben ze mij kanker vrij verklaard ,maar moet jaarlijks op controle,mijn lichaam is toe getakeld,heb steeds zenuwpijnen maar ik leef toch nog graag,begonnen op mijn 58 toe nu ben ik 71,vol houden is de boodschap,groetjes helene

    Beantwoorden
  • Driesen Myrjam

    12/12/2016 - 20:57

    Chantal,jou verhaal heeft mij doen inzien hoe moedig en sterk sommige mensen zijn ondanks hun tegenslagen.Ik besef nu dat ik met mijn darmkanker veel geluk heb gehad. Geen uitzaaiingen,geen bestraling of chemo. Toch ben ik zeker niet zo moedig als u. Bij mij overheerst de angst. Angst dat het terug komt. Angst voor uitzaaiingen. Angst om wat me nog te wachten staat. Ik hoop van harte datje de kracht blijft behouden om tegen je ziekte te blijven vechten. Veel sterkte,zal jou verhaal steeds in mijn gedachten bewaren.xxx

    Beantwoorden
  • Loesje

    12/12/2016 - 21:06

    Beste Chantal, ik wens je veel goede moed en bewonder je doorzettingsvermogen en volharding! Never never never give up! Sterkte voor de moeilijke dagen en straal op de mooie dagen. Take care!

    Beantwoorden
  • linda

    12/12/2016 - 21:31

    Moedige madame ben jij !!! Moedige getuigenis! Ik doe mijn hoed af voor jou… Ik duim alvast mee en laat Men kaarsjes voor jou branden aan de kerstboom. Heel veel moed nog, sterkte! Dikke bemoedigende knuffel linda

    Beantwoorden
  • Béa De Voght

    12/12/2016 - 21:39

    Hallo Chantal,wat een verhaal met periodes van hoop en verdriet..Heel sterk heb je het allemaal doorstaan met bezorgde mensen naast u,gelukkig, want alleen kan je het niet..Ik heb ook darmkanker gehad maar had meer geluk dan u,ik moest geen chemo of bestraling krijgen,er waren geen uitzaaiingen er is enkel een tumor weggenomen in de dikke darm.Ik heb wel een besmettelijke bacterie opgedaan waardoor ‘k in afzondering moest en langer in het ziekenhuis moest blijven..Het is 4 jaar geleden en tot nu toe zijn de regelmatige onderzoeken in orde.Dus mijn verhaal stelt niks voor met wat jij allemaal hebt moeten meemaken.Telkens de angst van operaties en resultaten moeten doorstaan..
    Ik hoop van harte dat de vlekjes op je longen niet kwaadaardig zijn,wat zul je in de tussentijd ongerust zijn..Hopelijk kan je een beetje van de feestdagen genieten met je gezin en familie..Ik wens je het allerbeste en veel moed en sterkte..XXX

    Beantwoorden
  • Anne

    12/12/2016 - 21:48

    Chantal,
    Heel veel moed en sterkte.
    Door jouw verhaal beseft hoeveel geluk ik tot nu toe heb gehad. Ondanks de uitzaaiing die in het begin werd vastgesteld.
    Ik wens je sterkte voor de moeilijke dagen.

    Beantwoorden
  • Hilde

    12/12/2016 - 21:55

    Chantal, wat ben je een moedige vrouw, chapeau! Blijf ervoor gaan, blijf vechten. En geniet ondertussen van je gezin en van de kleine dingen. Ik koop morgen een bloemetje en geef het hier een mooi plaatsje en iedere keer als ik ernaar kijk zal ik aan jou denken Chantal om je op die manier van hieruit kracht te geven om het vol te houden. Mijn getuigenis staat op nr 49. En ik besef héél goed hoeveel geluk ik gehad heb. Goede moed, ik duim voor je! xxx

    Beantwoorden
  • Carina

    12/12/2016 - 22:21

    Lieve Chantal, ik hebben met tranen in de ogen je verhaal gelezen. Je bent een heel moedige en sterke vrouw. Blijf vechten en hou de moed erin. Ik heb meer geluk tot nu toe, mijn getuigenis staat op nr. 50. Ik wens je het aller allerbeste toe en en veel moed en sterkte. Dikke knuffel xxx

    Beantwoorden
  • Chris

    12/12/2016 - 22:51

    Lieve chantal, wat een verhaal! Sterkte! Ik heb zelf al het een en ander meegemaakt, maar dat is niets vergeleken met jouw verhaal!je bent een sterke vrouw en ik wens je oprecht alle goeds!heel veel goede moed en strijdvaardigheid! In gedachte stuur ik je virtueel positieve energie en zet ik een kaarsje extra! Wat warmte kan iedereen gebruiken hè ? Ik wens je alle geluk van de wereld en een dikke knuffel❤❤❤ grts

    Beantwoorden
  • Appeltans Maria

    13/12/2016 - 00:16

    Sprakeloos las je getuigenis Chantal , wat ben jij een moedige vrouw !!!!
    Maar ik besef ook wel je zit op die trein die rijd en je moet wel mee .
    Heel veel sterkte en moed wens ik je toe en hopelijk zal 2017 voor jouw een jaar zijn dat je volledige genezing mag brengen .
    Warme knuffel xxx

    Beantwoorden
  • lieve

    13/12/2016 - 01:03

    Beste Chantal. Ik bewonder je zeer. Je bent een heel moedige en sterke vrouw. 2 jaar geleden ben ik hetzelfde overkomen. Ik was steeds moe. Voelde mij niet goed in mijn vel. Mijn ouders 85 jaar lachten met mij ga vroeger slapen. Toen ik toch eens naar huisdokter ging. Alles normaal ja november december zijn maanden van vermoeidheid en het zal wel een griepje zijn. 2weken in bed voldoende drinken en paracetamol. Daar ik veel sport schreef ik dit naar mijn sport arts. Die maakte zich zorgen. Ik mocht bij hem komen. Hij vond dat ik er beetje bleek uitzag. Bloedafname een enorm tekort aan ijzer. Zakje bloed na 2 weken terug controle terug enorm ijzer tekort. Naar ziekenhuis onderzoek ego enzo. Laatste maar een darm onderzoek bingo. Een zeer agressieve darmkanker stadium 3 seffens operatie. Maar ik heb maar mijn zoon toen maar 17 en mijn ouders 85 jaar. Ik vroeg of ik toch naar huis mocht om alles te regelen voogden de bank heb alles opgeschreven en aan mijn zoon gegeven. Maar hoe zeg je zoiets aan een puber die met zijn eigen in de knoop ligt. Hij wilde er niks van horen. Op kerstavond ben ik dan geopereerd met gewoon aan mijn ouders te zeggen oh het is niks hoor. Alleen mijn zoon wist het maar die negeerde dat. Daarna 6 maand chemo dagen dat ik geen kreeg omdat ik te zwak was. Maar ik moest vechten voor mijn ouders en vooral mijn zoon. Ik loog steeds het is niks hoor al was ik kots ziek van de chemo. Maar de grootste moed die ik kreeg was van mijn omgeving de andere atleten de andere patiënten. Nu gelukkige ik heb geen uitzaaiingen. Maar het is altijd bang om de 6 maanden naar het onderzoek te gaan. En ik ben niet meer zoals voordien ik ben vlugger vermoeiend. Maar ik ben wel verandert. Waar vroeger cross werk enz. Nu maak ik tijd ben blij voor kleine dingen een bloemetje dat opengaat. Vroeger zag ik dat niet. Maar vooral tijd voor andere mensen lotgenoten. Wij kunnen beter dan een ander elkaar steunen want we weten wat een ander voelt. Mijn moto nu is zoveel mogelijk genieten en veel veel lachen. Dat maakt ons gezond. Soms niet gemakkelijk. Maar ik probeer toch 1 x per dag een glimlach tevoorschijn te toveren. Dus ik geef aan jouw mijn zonnetje door. En hoop dat die puntjes in je longen mogen verdwijnen. En dat de zon in jullie huisje mag komen. Vooral zonnige feestdagen. Ik duim voor jouw

    Beantwoorden
  • Rosita

    13/12/2016 - 08:20

    Beste Chantal, wens je heel veel moed en sterkte toe, ik heb al 2x de ” lelijke K ” gehad zoals mijn man het noemde want ik mocht het woord kanker niet uitspreken, chemo,bestraling en stoma, weet wat het is, ik ben met mijn gedachten bij jou en duim !!!! XX

    Beantwoorden
  • janssens gust

    13/12/2016 - 20:00

    Chantal , alleen maar respect en ik ken het plaatje , darmkanker , stoma en chemo, maar je mag zoals je fantastisch bezig bent de moed en motivatie nooit opgeven en geniet van alles en iedereen . Heel veel sterkte en moed . Gust

    Beantwoorden
  • Ann Vercauteren

    15/12/2016 - 08:29

    Beste Chantal,
    Je bent een sterke vrouw en staat in je goddelijke vrouwelijke kracht om dit allemaal doorstaan te hebben. Weet dat je gedachten heel sterk zijn en je realiteit worden. Dus affirmeer iedere dag : Ik ben kerngezond !
    Veel moed en sterkte, je bent op een heel goede weg !

    Beantwoorden
  • Van meerbeek

    15/12/2016 - 08:46

    Beste Chantal,

    Wat moedig van jou om dit te schrijven ! Ik besef dat veel mensen angst hebben als het woordje kanker valt..rotziekte !!!! Ik zal speciaal voor jou vandaag een kaarsje laten branden .. Met de hoop dat het allemaal goed komt met jou ! Mijn gedachten zijn bij je, zelf ken ik je niet .. Maar jouw woorden hebben mij zeker geraakt.. En ik kan best begrijpen hoe zwaar het allemaal is voor jou en je naasten. Veel veel moed Chantal ! Ik ben met mijn gedachten bij je . Karine

    Beantwoorden
  • Annicq

    15/12/2016 - 09:26

    Na u verhaal te lezen pakt het mij hoe sterk je bent , ik hoop dat ik ook zo sterk zal zijn, bij mij is op 28 september 2016 darmkanker vastgesteld , heb reeds grote operatie achter de rug en nu juist 3 de chemo van de 12 .ik bewonder u ,echt waar .ikzelf ben bang van war er nog gaat komen .
    Hou vol ,je bent een sterke dame

    Mvg Annicq

    Beantwoorden
  • Diana

    17/12/2016 - 00:37

    hallo ..ik vind het zeer knap en moedig van jou om toch positief te blyven …ik heb myn moeder heeft 13 jaar by my gewoond en die had de laatste 7 jaar van haar leven ook darmkanker maar ze was veel ouder dan jy ik weet wat men moeder heeft afgezien en daarom respect voor u als ze 87 jaar was kreeg ze terug een gezwel in haar buik maar ik wou niet meer dat ze geopereerd werd op die ouderdom met al miserie en pyn …ik hoop voor jou en je familie het allerbeste en blyf er de moed inhouden …Groetjes Diana

    Beantwoorden
  • Lieve

    17/12/2016 - 07:20

    Moedige vrouw, veel respect voor u. Geniet vooral want dat heb je echt wel verdiend.

    Beantwoorden
  • Conny

    17/12/2016 - 08:39

    Dag Chantal,
    Ik ben net een maand ontslagen uit het ziekenhuis, na een opname van bijna 3 weken. Heel onverwachts ben ik via spoed begin november opgenomen. Divertikkels op de dikke darm, helse pijnen, na 5 dagen werd perforatie van de dikke darm vastgesteld met een spoedoperatie als gevolg. Als zeer geëngageerde en sportieve 55-jarige levensgenietster was het toch ff slikken toen ik wakker werd met een stoma, gelukkig slechts tijdelijk (6 maanden). Een zware bacterie kwam me bovendien ook nog vergezellen, dagenlang koorts en veel onrust (heb ik misschien darmkanker?). Ondertussen leer ik leven met de stoma, ik beleef nu kerst anders. Maar dankzij jouw verhaal en grandioze moed besef ik dat ik nog geluk heb gehad. Ik duim voor jou dat de diagnoses en het ziektebeeld in 2017 meevallen en beter worden en dat je je positieve ingesteldheid blijft bewaren. Jij kan ons nog veel leren, amaini! En elke dag is anders, maar ik put veel moed uit je woorden en heb enorm respect voor je!
    Ik wens jou en je familie fijne eindejaarsdagen toe. De herfstzon heeft de laatste dagen/maanden al veel geschenen. Ik zal hier nu nog iets langer bij stilstaan … uit de zon en een bos bloemen kan je inderdaad veel kracht halen…
    Bemoedigende groeten, Conny

    Beantwoorden
  • luc

    28/12/2016 - 11:00

    Ben er stil van .
    Wat is er toch aan de hand met ons, vijftigers ?

    Beantwoorden
  • Joke

    02/01/2017 - 10:01

    ‘Dag Chantal’,
    ik heb zo veel e-mails of berichtjes gestart met deze woorden… En ook hier verdienen ze een plaats. Chantal, ik ken je verhaal grotendeels, dat heb ik doorheen de periode hier en daar opgepikt, maar om het nu allemaal nog eens op een rij door te nemen – da’s serieus slikken. En stilstaan. En (nog eens) beamen: je bent een ijzersterke, moedige vrouw, met een krachtige wil, die ondanks alles haar gevoel voor esthetiek, eigenwaarde, levenslust en humor niet heeft verloren. Koester het mooie, het goede, het leven.

    Beantwoorden
  • Jeannine

    03/01/2017 - 14:21

    Beste Chantal,
    Een moedige en sterke getuigenis van jou, van wanhoop en hoop,van terugvechten tegen het onbekende. Je bent een voorbeeld voor velen, gezond of niet. Niettegenstaande alles blijf je betrokken bij jouw dierbaren, jouw kinderen, jouw moeder, jouw echtgenoot, jouw omgeving. Je staat volop in het leven en geniet ervan. Je bent een straffe madame.
    Ik wens jou het allerbeste in 2017 met vele mooie belevenissen . XXX

    Beantwoorden
  • Katelyne

    09/01/2017 - 13:55

    Beste Chantal,

    Geniet samen met je familie van de eenvoudige dingen in het leven, een lekker gebakje en een tasje koffie, lekker onderuit in de zetel naar een film kijken, mooie muziek beluisteren, of gewoon van de stilte die in deze hectische maatschappij niet meer hoorbaar is.

    Ik wens je heel veel moed en sterkte.

    Beantwoorden
  • eva

    25/01/2017 - 17:24

    Lieve Chantal,
    Ik sta er van te kijken hoe optimistisch jij er telkens weer tegenaan gaat. Daar kan ik (en met mij vele anderen) nog een puntje aan zuigen.
    Ik duim keihard op een écht herstel (hopelijk alleen met kurkuma) en ik meen het dat je altijd welkom bent voor een soepke (of iets anders).
    Liefs,
    eva

    Beantwoorden
  • Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met een sterretje *

Esperity®

Op Esperity® kun je steun vinden bij lotgenoten en mantelzorgers, je ervaringen delen en je gezondheidsstatus opvolgen. Daarnaast kun je een overzicht vinden van klinische studies in je omgeving. Klik hier om te registreren en kom in contact met lotgenoten.

Bestel het boek

Bestel het Stop Darmkanker boek

Facebook updates

© 2017 VZW Stop Darmkanker - Ondernemingsnummer: 0847.289.456 - ING BE67 3631 0165 1087 - Website geschonken door Edge.be uit Antwerpen.

User Login