Ik ben Chris, 63 jaar, gehuwd en moeder van 4 kinderen en 7 fantastische kleinkinderen.

Mijn verhaal begint eind januari 2013, ik ben dan 59 jaar. Af en toe heb ik wat bloed in mijn stoelgang. Ik geef er eerst geen aandacht aan, zal wel een wondje of zo zijn. Na enkele weken, waarin ik zalfjes en pilletjes tegen aambeien gebruikte, weet ik door mijn ervaring als verpleegkundige op de dienst medische oncologie van het UZ Gent, dat het niet pluis is. Ik maak een afspraak in het UZ Gent. De arts die mij onderzoekt ziet onmiddellijk dat het ernstig is. Er volgt vrij snel een colonoscopie.  Daar ik geen verdoving wou zie ik ook zelf dat er een grote massa, tumor, zit in het sigmoïd. De colonoscopie was afgelopen want ze konden niet voorbij de tumor komen. De arts was verwonderd dat ik nog kon eten en stoelgang maken, mijn darm zat helemaal dicht. Tot dan voelde ik mij goed, ik at gezond, leefde gezond, ging elke week zwemmen, fietste veel en ging regelmatig joggen en wandelen. In mijn omgeving reageerde iedereen vol ongeloof, ik die zo gezond leefde kreeg kanker. Ik werd onmiddellijk op een streng dieet gezet omdat er obstructie gevaar was.

De volgende stap was een CT scan om te zien of er uitzaaiingen waren. De dagen tussen diagnose en CT spookte er maar een vraag door mijn hoofd, wat als….. Ik wil zo graag mijn kleinkinderen zien opgroeien. Je leeft tussen hoop en vrees. Ik begon van alles op te zoeken, de grond was van onder mijn voeten weggemaaid. De CT wees uit dat er geen uitzaaiingen te zien waren, wel positieve klieren. Het enige wat de artsen op dat moment konden zeggen was : “we doen ons uiterste best”. De verdere behandeling werd besproken, operatie en chemo. Vanaf dan was ik in overlevingsmodus. Ik geef mij niet gewonnen.

Tien dagen na de diagnose (stadium III met aantasting van de klieren) werd ik geopereerd door prof. Pattyn. De helft van de dikke darm werd verwijderd.  Het ontwaken uit de narcose verliep niet zo vlot. Ik geraakte maar niet wakker, ik weet niets meer van de uren na de operatie. Ik ben pas terug bewust van mijn omgeving als ik ’s avonds laat op mijn kamer kom. Dan pas drong het tot mij door dat de operatie geslaagd was en ze de darmuiteinden aan elkaar hadden kunnen zetten. Vóór de operatie was dat absoluut niet zeker. De dagen na de operatie zijn pijnlijk maar ik wil zo snel mogelijk uit bed en naar huis. Na enkele verwikkelingen, o.a. hoge bloeddruk door de Hartmann infusen, sterk gestoorde levertesten, waarschijnlijk door de verdoving, mag ik na een week naar huis.

Het herstel thuis ging verbazingwekkend vlot, niettegenstaande de grote wondnaad (25 cm). Ik kon al vrij snel mijn dagelijkse bezigheden terug opnemen en ging elke dag wat wandelen, ik wou vooruit kijken en positief zijn en ik wou bezig zijn en voor de kleinkinderen zorgen. Die gaven afleiding, door hen had ik geen tijd om te piekeren.

Na 6 weken volgde de volgende stap, het plaatsen van de “Port-A-Cath” (katheter) onder lokale verdoving. De week erna de 1ste chemo. Vol goede moed en niet echt wetende wat me te wachten stond stapte ik de dagkliniek in het UZ Gent binnen. Het eerste wat me in de wachtzaal opviel was de stilte. Iedereen zat gelaten te wachten. Het tweede dat me opviel was een slogan aan de muur : OIGO = opgeven is geen optie. Oei, dat maakte indruk, wat stond mij te wachten. Ik wist het al gauw. De eerste chemo (folfox) was nog aan het inlopen en ik kreeg al hoofdpijn en tintelingen aan mijn lippen en kaken. Na het afkoppelen 3 dagen later werd het alleen maar erger. Misselijkheid, overgeven, niet kunnen eten of drinken, mijn keel zat dicht. Ik had dit zo dikwijls gezien bij mijn patiënten, toch een hele ervaring als je plots zelf aan de andere kant staat. Moest dit nog 11 maal ?

Na de 2de chemo waren mijn bloedwaarden zo slecht dat de chemo uitgesteld werd. Week na week hoop je dan dat het vooruitgaat, maar de bloedwaarden bleven slecht. Na 5 weken kon de 3de chemo plaatsvinden, met een verminderde dosis. De bloedwaarden bleven slecht en zo ging het verder met af en toe een onderbreking. Met ziek en ellendig zijn gedurende 1 week na elke chemo. Vermoeidheid, kortademig zijn bij de minste inspanning, evenwichtsstoornissen, haaruitval (in erge mate), huiduitslag…..

Na enkele weken begon het te kriebelen om terug wat te sporten. Ik ging elke dag, in de mate van het mogelijke, wandelen. Maar ik wou meer. Ik had geprobeerd om te gaan zwemmen maar het koude water versterkte de neuropathie (tintelingen en gevoelloosheid). Ik wist dat er in het revalidatiecentrum een zwembad is en kon daar terecht voor oefeningen en kon daar gaan zwemmen in warmer water. Het was nodig om aan mijn conditie te werken, die was beneden alle peil.

Na 8 chemo’s is de oxaliplatin (een bestanddeel van de chemo) gestopt moeten worden omdat de gevoelloosheid, de tintelingen en het niet kunnen slikken te erg werden. Mijn bloedwaarden waren ondertussen ook zo slecht dat de laatste chemo’s in een “light” versie gegeven werden, ze konden niet blijven uitstellen.

Oef, na bijna 1 jaar is de chemo gedaan. Dan denk je, yes, ik heb dit overleefd en ga verder met mijn leven. Maar na de eerste controle was het weer even schrikken, ze zagen sluiers op mijn longen. Prof Geboes probeerde mij wel gerust te stellen maar voor de zekerheid moest ik toch een bronchoscopie ondergaan. Dat was geen lachertje, niet voor herhaling vatbaar. De uitslag was gelukkig goed, geen uitzaaiingen, de letsels komen van de chemo. Volgens prof. Geboes komt dit slechts éénmaal per jaar voor. Ik was de “gelukkige” dat jaar. Mijn longfunctie is verminderd, maar daar kan ik goed mee leven. Nog een overblijfsel van de chemo is de gevoelloosheid van vingers, voeten, lippen en topje van mijn neus. Soms vervelend maar ik weiger om daar medicatie voor te nemen want die neemt het probleem niet weg. Tot op de dag van vandaag heb ik ook nog steeds last van jeukende huiduitslag, daar ben ik voor in behandeling op de dienst huidziekten. Mijn bloedplaatjes blijven om een onverklaarbare reden ver beneden de normale waarden, met als gevolg veel blauwe plekken en gemakkelijk bloedingen die niet vlug stoppen.

Ondanks alles ben ik blij dat ik mijn verhaal nog kan vertellen en ben ik het team van prof. Geboes/dr. Casneuf enorm dankbaar. Ik heb even pech gehad maar ik geniet van mijn kinderen en kleinkinderen. Ik sta anders in het leven dan vroeger. Er is een vóór en na de kanker. Zoals vroeger wordt het nooit meer, maar ik kan terug vooruitkijken en geniet veel meer van kleine dingen. “La vida es chula” zoals ze dat in het Spaans zeggen. Vorig jaar werd de Port-A-Cath verwijderd, terug een overwinning.

Ik kan iedereen aanraden : doe de test ! ik hoor nog teveel mensen rondom mij, ook vrienden, die de test opzij leggen of niet doen. Die hun kop in het zand steken. DOEN DIE TEST !! Je zal jezelf veel leed besparen, want eens je kanker hebt/gehad hebt blijf je daar voor de rest van je dagen aan vast zitten. Je wordt er ook elke dag mee geconfronteerd via de littekens, de beperkingen, de vermoeidheid (die toch af en toe nog de kop opsteekt).

IMG_1867

 

Reacties (15)

  • Dieltiens Els

    15/04/2017 - 13:08

    Ben zelf borstkanker patïente en idd. de confrontatie blijft . Bedankt om het weer te geven en hopelijk reageren anderen hierop en laten ze de nodige onderzoeken doen.

    Beantwoorden
  • Nicole

    15/04/2017 - 13:51

    Bedankt voor Uw eerlijke verhaal, ook vanuit het oog van een verpleegkundige. Ik wens U nog een mooie, gezonde toekomst in het gezelschap van Uw kinderen en kleinkinderen.
    Wij doen zeker de test, mijn papa is ook genezen na darmkanker ❤

    Beantwoorden
  • Filip

    15/04/2017 - 14:01

    Hi Chris,
    Bedankt voor je moedig verslag. Het getuigt van de noodzakelijke doorzetting die deze ziekte van ons vraagt. Opgeven is inderdaad geen optie. Maar dit is soms toch makkelijker als een zin te lezen dan om om te zetten in de praktijk. Je familie, kinderen en vrienden zijn de noodzakelijke olie in dit apparaat van volhouden.
    Ik zelf ben nu meer dan 3,5 jaar verder (getuigenis 45). Eerst gaan we met 100 lopers volgende week de 10 miles van Antwerpen lopen waarvan ik de trotse kapitein mag zijn. Dan wordt het weer bang afwachten naar mijn controle scan begin juni.
    Maar thanks Chris om het te herhalen: never give up!
    En doe de test!
    Samen sterk

    Beantwoorden
    • Chris

      22/04/2017 - 19:09

      Hey Filip
      Bedankt voor je reactie op mijn getuigenis. Ik bewonder dat je, na al wat je meegemaakt hebt, de moed en doorzetting hebt om de 10 miles te lopen. Ik wens jou, en iedereen van je team, succes bij het lopen. Ik zou ook wel eens willen meelopen met je team, maar ik vrees dat ik dan wel wat harder zal moeten trainen. Ik geraak voorlopig nog maar aan 5km.
      Never give up ! Positief blijven denken en elkaar steunen. Ik duim in juni voor goede resultaten bij je onderzoeken. Ik moet de derde week van juni ook terug alle onderzoeken ondergaan. De dagen vóór de onderzoeken probeer ik mij zoveel mogelijk bezig te houden o.a. met de kleinkinderen om er zo weinig mogelijk aan te denken.
      Samen sterk ! Hopelijk kunnen we met onze getuigenis en door te praten mensen overtuigen om tijdig de test te doen.
      Lieve groet
      Chris

      Beantwoorden
  • Oeyen Jean-Marie

    15/04/2017 - 14:44

    Mijn verhaal komt grotendeels overeen met dat van Chris, zij het dat ik nog enkele jaren meer op de teller heb (69) , maar gelukkig minder bijwerkingen. Toch verplichtte het lage aantal bloedplaatjes mij ook om over te schakelen naar een driewekelijkse behandeling. Belangrijk vind ik het feit dat tijdens het gratis bevolkingsonderzoek geen afwijkende waarden vastgesteld werden, maar dat mijn huisarts zich enkele maanden later toch zorgen maakte om het ijzertekort in mijn bloed, waarna in een nieuw staaltje stoelgang toch occult bloed werd vastgesteld en een coloscopie zich opdrong. De enige ingreep dus die een juiste controle toelaat en die ik dus iedereen aanraden kan. Mijn hele familie gaf alvast het voorbeeld.

    Beantwoorden
  • Loesje

    15/04/2017 - 15:19

    Moedige getuigenis! Geniet van het leven met je kinderen en kleinkinderen. Mijn mama is helaas overleden maar iedere tijdige test redt levens, dus doen! Zondag lopen we voor klein meisje van 5 de 1o miles van Antwerpen, met 170 zijn we! En in feite lopen we voor iedereen die tegen kanker vecht of gevochten heeft. Het ga je goed Chris. X

    Beantwoorden
  • Peelman Maria

    15/04/2017 - 16:21

    Een heel aandoenlijk verhaal omdat ik ook in fase III zat met ook uitzaaiingen in de klieren. Professor Pattyn heeft mij ook geopereerd. Ook een klein jaar chemo gehad waarvan ik de eerste 2 in het ziekenhuis belandde. En dan naar een andere chemo ben overgestapt. Nu is dit al 18,5 jaar later. En het is ook dat men er moet in geloven. Ook al is soms zo moeilijk en heeft de buitenwereld geen idee hoe men zich voelt. Ja er is echt een leven voor en na de kanker. Het is fantastisch hoe je hebt er tegen gevochten ! En vooral geniet van je kinderen en kleinkinderen. En dat je andere mensen moed zal geven om er echt tegen aan te gaan. Sterkte

    Beantwoorden
  • DEBROUWERE JAN

    15/04/2017 - 16:54

    Dag Chris,
    Als ik jou getuigenis lees heb je ook het een en ander meegemaakt door die vervelende kanker, maar geloven in beterschap, optimistisch zijn en een door zetting vermogen hebben zal jou ver brengen zeker met de steun van jou kinderen en kleinkinderen. Als je mijn getuigenis(47) leest zal je dat wel merken. Het is nu een jaar geleden dat ik die geplaats heb en buiten dat wondje die nog 2x daags moet verzorgd worden voel ik mij heel gezond en tot alles in staat.

    Beantwoorden
  • Mestdagh hilde

    15/04/2017 - 17:35

    Wens het beste aan ckris ,ook ik ben geopereerdt aan darmkanker in 2014 nu na 3jaar nog last van gevoelige darmen ik moet opletten wat ik eet en drink .

    Beantwoorden
  • Alberdina mud

    15/04/2017 - 21:25

    Ook ik kreeg darmkanker en wel op 44 jarige leeftijd en de angst om alles te verliezen raakt je niet meer kwijt er is bij mij ook een voor en na de kanker maar ik blijf positief we gaan er zo goed en zo kwaad als het gaat er weer voor de 100% tegen aan.

    Beantwoorden
  • Wim Beckers

    16/04/2017 - 08:34

    Bedankt voor je getuigenis, als verpleegkundige kan ik je best volgen.
    Ik wens je nog veel goede jaren en zie hoe je kleinkinderen evolueren…zalig gevoel moet dat geven. Het allerbeste.
    Wim

    Beantwoorden
  • Deflem christel

    16/04/2017 - 17:39

    Gelukkig hier bij ons geen geen kanker, maar mijn man van 69 doet al van begin mee met bevolkingsonderzoek. Dit jaar kwam een afwijkende test terug, dan ben je toch effe ongerust. Coloscopie gedaan en gelukkig enkel poliepen die onmiddelijk verwijderd werden. Ik ben blij dat dit onderzoek er is en wil hier ook veel sterkte wensen aan al degene die tegen deze vreselijke ziekte vechten en niet alleen darmkanker maar ook al de andere.

    Beantwoorden
  • Hilde

    17/04/2017 - 10:05

    Bedankt voor je moedige getuigenis Chris. Geniet van je kinderen en kleinkinderen. Maar zorg ook goed voor jezelf en doe wat je graag wil doen! Ik stel ook niks meer uit. Mijn getuigenis staat op 49.
    Liefs,
    Hilde

    Beantwoorden
  • Greet Vercammen

    28/05/2017 - 08:37

    Ik ben blij dat steeds meer mensen hun verhaal vertellen ! Zo kunnen we elkaar steunen , wenen met elke getuigenis en mensen waarschuwen hoe belangrijk het darmonderzoek is !! Ik heb reeds een lezing van dokter Colemont bijgewoond . Ongelooflijk met hoeveel passie hij de mensen voorlicht !! Ik wens jou nog veel moed en vele jaren met je kinderen en kleinkinderen , liefs Greet getuigenis 53

    Beantwoorden
  • Chris

    28/05/2017 - 22:30

    Dankjewel voor alle lieve, bemoedigende reacties, HARTVERWARMEND !
    Het werk van dr. Colemont en zijn team is en blijft belangrijk naar preventie en screening. De lezing die ik bijwoonde (en die de aanleiding was om na lang twijfelen toch mijn verhaal te doen) was zeer boeiend, soms confronterend (overlevingskansen) maar met de noodzakelijke informatie. Zeker een aanrader.
    Ik wil graag mijn steentje bijdragen in de strijd tegen darmkanker # samen sterk.
    Ik wens iederen veel moed en het allerbeste !
    Veel liefs
    Chris

    Beantwoorden
  • Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met een sterretje *

Doe een gift

Red een leven. Het kan in 1 minuut!

#GeefOmJeDarm

Bestel wielersokken Serge Baguet

Esperity®

Op Esperity® kun je steun vinden bij lotgenoten en mantelzorgers, je ervaringen delen en je gezondheidsstatus opvolgen. Daarnaast kun je een overzicht vinden van klinische studies in je omgeving. Klik hier om te registreren en kom in contact met lotgenoten.

© 2017 VZW Stop Darmkanker - Ondernemingsnummer: 0847.289.456 - ING BE67 3631 0165 1087 - Website geschonken door Edge.be uit Antwerpen.

User Login