Mijn 36ste verjaardag is er eentje om nooit te vergeten.
Die avond vierde ik thuis met 2 vriendinnen, rustig en gezellig. Veel meer zat er niet in, want ik was de voorbije maand enorm vermoeid. Mijn batterij was volledig leeg. Maar wie is er niet moe, met een fulltime job en twee kleine kinderen thuis?
Die nacht voelde ik me verschrikkelijk slecht. Dat gebeurde wel vaker wanneer ik laat had gegeten of gedronken, alsof mijn lichaam het niet verteerd kreeg. De volgende ochtend bleef ik me kotsmisselijk voelen, dit voelde anders aan dan een griep, uiteindelijk toch maar richting spoed vertrokken. We grapten nog in de auto: zou het een maagzweer zijn of een allergische reactie, wie heeft gelijk? We waren niet voorbereid op wat zou volgen. Een aantal testen en een paar uur later kwam het verdict luid en duidelijk: Darmkanker
De wereld viel stil rondom ons en tegelijkertijd werden we door een mallemolen van onderzoeken en bloeduitslagen gesleurd. Vragen over een spoedoperatie, chemo, … werden op ons afgevuurd, terwijl er thuis 2 kleine jongens van 4 en 7 jaar op ons zaten te wachten, niet wetende dat ook hun wereld stil zou komen te staan.
Een eerste week in het ziekenhuis, waarbij verschillende extra onderzoeken de revue passeerden en er beslist werd om de operatie toch nog even uit te stellen. Naar huis mogen komen op de 5de verjaardag van mijn jongste zoontje, is nu nog steeds zijn mooiste verjaardagsgeschenk ooit.
Een paar weken later stond de operatie, een hemicolectomie, waarbij een stuk dikke darm werd verwijderd, op de planning. Terug een week ziekenhuis, want die CRP-waarde wou maar niet zakken. Nadien volgden nog 2 extra verblijven van een week wegens complicaties. De uitspraak ‘Mama is vlug even naar de dokter, ik ben zo terug’ is eentje wat ik niet gauw meer zal doen.
Een paar maanden later moest ik de moeilijkste beslissing van mijn leven nemen: Wel of geen chemotherapie? 2 verschillende ziekenhuizen, 2 verschillende adviezen. Plots lag de verantwoordelijkheid volledig bij ons. De keuze die mogelijk bepalend zou zijn voor mijn toekomst, moest ik volledig zelf maken.
Dankzij vele gesprekken met familie en dokters hebben we uiteindelijk gekozen om geen chemo op te starten. Dit vooral omdat het ging over een tumor die zeer goed te behandelen was met immunotherapie, maar dat nog niet in 1ste fase mocht toegepast worden. Dus niets doen en hopen dat het wegblijft. Maar je ondertussen wel continue afvragen of je wel de juiste beslissing hebt genomen…
Enkele weken later stond de wereld opnieuw even stil. Uit de biopsie en een genetisch onderzoek was gebleken dat ik lijd aan het syndroom van Lynch. Een syndroom waarbij de kans op een 7-tal verschillende kankers enorm groot is. Een impact op ons gezin, onze kinderen en onze familie, wegens de erfelijkheid. Maar ook een impact op ons verdere leven wegens continue opvolgingen en testen, maar ook extra operaties, waaronder baarmoeder en eierstokken die verwijderd moeten worden voor mijn 40ste.
Ondertussen zijn we 4 jaar later. Mijn 40ste verjaardag staat voor de deur, of zoals ik nu tel: 36 jaar en 4 jaar. In die vier jaar is er zoveel gebeurd. Er waren tranen, angst en onzekerheid. Maar er was ook liefde, hoop en verbondenheid. We hebben moeilijke momenten gekend, maar als gezin zijn we dichter naar elkaar toe gegroeid.
Een verjaardag zal nooit meer hetzelfde zijn, maar ik ben vooral dankbaar.
Dankbaar dat ik mijn verhaal kan verder vertellen, dankbaar voor mijn man (mijn steun en toeverlaat), mijn kinderen, mijn familie, vrienden en collega’s rondom ons, dankbaar voor de geneeskunde en de vele medische evoluties, kortom: Dankbaar.
Ellen V.