Schrijfsel na 7 chemokuren  

De wereld kwam op zijn kop te staan op 11 januari 2013.  Een zwakke winterzon schijnt op het plein voor het St. Vincentiusziekenhuis.  Ik sta daar en bel naar mijn vrouw de diagnose door die ik zonet te horen kreeg: darmkanker…..  enkele tranen rollen over mijn wangen als ik je hoor en dit zeg.  Ik merk de verbijstering aan de andere kant van de lijn.  Ik zal je steun heel hard nodig hebben. Even daarvoor had ik op groot kleurenscherm de polieptumor in zijn volle glorie kunnen aanschouwen toen Dr. Colemont besloten had tot een scopie van de endeldarm en dit nadat hij vernomen had dat de bloedingen met de stoelgang, na zoals voorspeld op 23.12.2012 eerst te zijn afgenomen,  weer waren teruggekeerd en donkerder waren van kleur.

Je weet niet wat je overkomt op dat moment, je kan niet geloven dat er kanker gevonden is.  Trouwens hoe kan dat als ik een kleine 3 jaar terug in een ander ziekenhuis preventief een coloscopie heb laten uitvoeren waarbij één kleine poliep verwijderd werd die goedaardig bleek te zijn en men dan de geruststellende boodschap gaf van kom binnen 5 à 6 jaar maar eens terug.

We besluiten onze dochters en de rest van de wereld enkel te vertellen over het operatief verwijderen van een tumor.  Nog onder invloed van de deze eerste mokerslag wat mijn gezondheid betreft volgt er al snel een tweede.  Bij controle van de letsels meldt de chirurg, dr Reynders, dat er in 6 van de 14 onderzochte lymfklieren van het weggesneden stuk darm tumorcellen aangetoond werden en dat er adjuvante chemotherapie van zo’n 3 à 6 maanden nodig zal zijn.  Dan duurt het 14 dagen voor er een eerste afspraak is met de behandelende arts voor de chemo, dr. Wauters en dat is een onzekere periode.

Mokerslag drie volgt als dr. Wauters meedeelt dat de chemo niet 3 maar 6 maand zal duren en dat de 5-jaarsoverleving van patiënten met mijn tumorclassificatie 40 % is en verhoogt tot 60 % met chemo.  Ik kende die cijfers al want ik had info opgezocht, maar in zo’n dokterskabinet lijken ze echter en kan ik ze niet meer ontkennen.

Het is vreemd om te zien hoe ik met heel deze situatie omga.  Ik relativeer veel, ben positiever dan ooit en thuis lachen we veel met kanker.  Op het werk heb ik na het controlebezoek aan de chirurg direct open kaart gespeeld wat vlotte contacten en bezoekjes die goed doen mogelijk maakt.   Toen chemo in zicht kwam hebben we het ook onze dochters (jonge twintigers) verteld.  Het moeilijkste wat ik ooit tegen hen heb moeten zeggen.   De ene kan heel goed laten zien dat ze het er lastig mee heeft en belt elke keer voor een volgende chemokuur start.  De andere heeft de kanker eerst ontkend, het was maar een gezwel dat er uit moest.  Maar wat later bleek ze een interview gegeven te hebben aan een redactielid van een jongerentijdschrift ivm. omgaan met kanker in de familie….  Daarnaast is er het besef dat ik onze dochters belast met een aandoening die erfelijk kan zijn en dat betekent dat zij rond hun 30ste een eerste coloscopie zullen moeten laten doen.

Wat mij ook erg getroffen heeft is dat er na de diagnose niet enkel een hele medische machinerie op gang komt maar ook dat heel wat medisch personeel zijn uiterste best doet om alles zo goed mogelijk uit te voeren en je te begeleiden doorheen deze confronterende periode.

We zijn nu 7 kuren ver, de nevenwerkingen zijn echt niet prettig maar de “recup-week” maakt veel goed  en ik ben best blij met mijn aanpak van deze levensbedreigende ziekte, ik wil leven.

Herman

Tags: , , , , , ,

Reacties (2)

  • Marijke van Driel

    16/09/2013 - 10:42

    Beste Herman,
    Eerst en vooral wens ik jou en je gezin alle sterkte die je nodig hebt om deze maanden van lijden en onzekerheid door te komen.
    Bij mijzelf en onze jongste dochter is HNPCC vastgesteld, de niet-poliep gebonden erfelijke variant van darmkanker. De term ‘niet-poliep gebonden’ gebruiken ze om onderscheid te maken met de erfelijke vorm waarbij zeer veel poliepen gevonden worden. Tegenwoordig gebruiken ze ipv HNPCC
    meer en meer de term ‘syndroom van Lynch’ omdat deze vorm niet alleen darmkanker, maar ook bv baarmoeder-, eierstok-, lever-en alvleesklierkanker kan veroorzaken. Onze dochter van 19 had ook van die poliepen en gaat nu jaarlijks op controle dmv coloscopie, gastroscopie en volledig gyneologisch onderzoek … géén overbodige luxe!!! Vandaar dat ik je schrijf: waarom zouden je dochters wachten tot ze 30 zijn voor ze zich laten onderzoeken?
    Hartelijke groet,
    Marijke v.D.

    Reply
  • Anne Huylebroeck

    16/09/2013 - 11:02

    Beste Herman,

    Zo’n 13 jaar geleden (ja echt!) kreeg ik dezelfde diagnose als die van jou te horen, en dit op 41 jarige leeftijd. Bij het operatief verwijderen van de tumor en een groot stuk darm, bleek ook dat verschillende van de lymfeklieren aangetast waren, en had ik dezelfde prognose als jij. Ik onderging stralingen, en zes maanden chemotherapie, had ondertussen een voorlopig stoma (ileostomy) om de darm de kans te geven goed te herstellen waar hij terug aan elkaar was gezet. Gelukkig bleek op dat ogenblik geen sprake te zijn van uitzaaiing in de lever en/of longen. Het stoma werd omgekeerd 10 maanden na het verwijderen van de tumor. Jammer genoeg had ik wel enkele jaren later een heropflakkering van dezelfde kanker, maar ditmaal zat de kanker aan de buitenkant van de darm. Er volgde opnieuw een operatie en vervolgens stralingen, geen chemotherapie echter omdat er geen tekenen waren van uitzaaiingen. Ik had deze keer echter wel een definitief stoma (doordat de tumor dicht tegen de aars zat en ze die niet konden behouden), maar geloof me, daar valt best mee te LEVEN. En zie, 13 jaar later LEEF ik nog steeds. Het is niet allemaal rozegeur en maneschijn, want jammer genoeg heb ik last van verklevingen aan de darmen, wat soms leidt tot darmobstructies maar die zijn op zichzelf niet levensbedreigend, maar wel lastig en pijnlijk, en soms moet er operatief worden ingegrepen om de verklevingen los te maken en de darm terug doorgankelijk te maken. Ik heb bewust gekozen om mijn relaas naar jou toe kort te houden omdat ieder verhaal toch weer anders is, maar ik wil je een riem onder het hart steken en tonen, dat zelfs met een prognose als de onze, het mogelijk is om te OVERLEVEN! Ik wens je het allerbeste toe en hoop dat je volledig mag herstelen,

    Anne

    Reply
  • Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met een sterretje *

Kom in actie

Start een actie of doneer! start een actie of doneer
AG Insurance - bedrijven stoppen darmkanker

Esperity®

Op Esperity® kun je steun vinden bij lotgenoten en mantelzorgers, je ervaringen delen en je gezondheidsstatus opvolgen. Daarnaast kun je een overzicht vinden van klinische studies in je omgeving. Klik hier om te registreren en kom in contact met lotgenoten.

© 2018 VZW Stop Darmkanker - Ondernemingsnummer: 0847.289.456 - ING BE67 3631 0165 1087 - Website geschonken door Edge.be uit Antwerpen.

User Login