Het moet ergens in de loop van de lente van 2016 geweest zijn dat ik plots last kreeg van een aantal lichamelijke klachten die ik moeilijk kon plaatsen: buikkrampen heel laag in de buik, een vreemd gevoel laag in het klein bekken, een sterk gewijzigd stoelgangpatroon, loze aandrang en uiteindelijk ook bloed in de stoelgang… We waren kort daarvoor op reis geweest dus ik vermoedde eerst dat het daar wel mee te maken had. De klachten verdwenen soms een paar dagen maar kwamen steeds terug, maar toch maakte ik me weinig zorgen en lachte ik het vaak weg met de gedachte “we leven te goed, het zullen wel aambeien of zo zijn”. Tegen de zomer kwamen bovenop die klachten ook nog een extreme vermoeidheid die maakte dat ik me door de dag moest slepen. Half augustus 2017 was de buikpijn zo hevig dat ik niet kon werken en dus noodgedwongen de huisarts opzocht. Mijn vaste huisarts was met verlof, waardoor ik me voor het eerst tot een nieuwe (mijn huidige) huisarts wendde. Afgaande op mijn klachten en een uitwendig onderzoek vermoedde hij een endeldarmontsteking. Ik kreeg een antibioticakuur, maar moest terug op consultatie komen moesten de klachten niet verbeteren. Na een kleine twee weken keerde ik terug met een stoelgangstaal (een slijmerige, bloederige, roodachtige stoelgang). De huisarts zag op het eerste zicht al dat het er verre van normaal uitzag en stuurde het staal naar het labo voor een aantal testen (waaronder de calprotectinetest). De waarden van de calprotectinetest bleken abnormaal hoog en ik werd doorverwezen naar een maag-darmspecialist aangezien de huisarts een chronische darmaandoening vermoedde.

Op 12 september 2016 ging ik op consultatie bij de maag-darmspecialist in het Sint-Elisabethziekenhuis in Zottegem. Na een kort gesprek met de specialist werd onmiddellijk een rectoscopie uitgevoerd. Ik hoorde de dokter een aantal keer zuchten en “oeioei” zeggen tegen zijn assistente maar sloeg er verder geen acht op. Ik kreeg nog een aanvraag voor een bloedtest mee én meteen een afspraak voor een coloscopie diezelfde week nog. Op de aanvraag voor het bloedonderzoek werd het vakje “CEA” (meteen opgezocht, bleek een tumormarker te zijn) aangekruist, omcirkeld en met meerdere uitroeptekens aangeduid. Ik dacht natuurlijk dat dat puur routine was, want darmkanker wordt toch steeds voorgesteld als een ziekte die enkel mensen vanaf 50 jaar treft?

Die woensdag 14 september 2016 herinner ik me nog levendig… Een vreemde dag… Het werd 30° in september, mijn partner verjaarde maar moest die dag onder het mes voor een niersteen en zelf werkte ik die dag van thuis uit. Rond halftwaalf rinkelde mijn telefoon: het was de maag-darmspecialist met de vraag of ik een uur later in het ziekenhuis kon zijn. Ik was enigszins opgelucht: ze hadden gevonden wat er aan de hand was! Anderzijds wist ik ergens diep vanbinnen dat dit nooit goed nieuws kon zijn… Een arts die je zelf opbelt met de vraag direct te komen…

Een uur later stond ik in het ziekenhuis en werd het nieuws vrij direct overgebracht: rectumcarcinoom… Meteen belde de arts naar de radiotherapeut van het UZ Gent om een afspraak te maken. De dag erna volgde een CT-scan en de dag daarna onderging ik de geplande coloscopie en een MRI-scan. Het bleek om een tumor in stadium III te gaan…

De maandag daarop werd ik al in het UZ Gent verwacht voor het multidisciplinair overleg. Het nieuws was mij nog maar enkele dagen bekend en toch zat ik al vandaag samen met de digestief oncoloog, radiotherapeut en chirurg, bijgestaan door een oncologisch consulent. Ondanks de vele informatie die ik die dag kreeg, werd ik helemaal op mijn gemak gesteld door hun aanpak.

De twee weken die daarop volgden moest ik nog enkele onderzoeken ondergaan in het UZ (waaruit bleek dat de tumor toch stadium IV bleek te zijn, met een metastase van +/-3cm centraal op de lever). Ook werd de CT-simulatie voor de radiotherapie uitgevoerd en werd de te bestralen zone afgetekend op mijn lichaam. Ook werd in die weken een poortkatheter geplaatst.

Op maandag 3 oktober werd ik verwacht voor de eerste van 25 sessies radiotherapie. Deze vonden plaats in een apart gebouw op de campus van het UZ Gent met aparte parkeergelegenheid. Ik had er nooit echt het gevoel in een ziekenhuis te zijn. Meestal verliepen de sessies vrij vlot en snel, al had het toestel wel eens nukkige dagen (door panne of onderhoud werd de bestraling dan uitgesteld naar het weekend). Naar het einde van de kuur toe begon ik wat last te krijgen van huidirritatie, buikkrampen en diarree.

Op diezelfde maandag begon ik ook aan 5 sessies chemotherapie. Die bestonden uit een wekelijkse kuur Oxaliplatine, gevolgd door een 5FU-dosifuser gedurende één week. Het waren 5 lastige weken aangezien je maar één keer per week kon douchen (in het ziekenhuis zelf, tussen het afkoppelen en opnieuw aankoppelen). Bijwerkingen van die chemo had ik nauwelijks.

Halverwege november was de radiochemo achter de rug en kreeg ik enkele weken rust zodat de tumor optimaal kon reageren op de therapieën. Eind december kreeg ik nog een nieuwe MRI- en CT-scan en werd ik nogmaals op consultatie verwacht in aanloop naar de operatie op 5 januari 2017.

Volgens de chirurg had de tumor matig gereageerd op de behandelingen maar was deze voldoende gekrompen om de tumor, samen met enkele aangetaste klieren en vetweefsel, te verwijderen. Aangezien het klein bekken (bij mannen nog meer dan bij vrouwen) vrij nauw is en verschillende organen en zenuwen er dicht bij elkaar liggen, kon ik me aan een zware operatie verwachten. Tijdens die operatie zou ook de leverchirurg een echo nemen van de levermetastase en deze met een MWA (microwave ablatie) wegbranden.

Op 4 januari werd ik kort na de middag verwacht op de eerste verdieping van het gebouw K12B om de voorbereidingen te treffen (lees: moviprep te drinken om de darmen te ledigen). Ook werd de plaats voor het tijdelijk ileostoma afgetekend op mijn buik. Daar zag ik nog het meest tegenop…

Op 5 januari werd ik vroeg in de morgen gewekt en naar het operatiekwartier gebracht. Nog bij bewustzijn werd er een epidurale pijnpomp geplaatst. Daarna ging vrij snel het licht uit… Ik werd terug wakker ergens rond 20u30 ’s avonds. De operatie had 12 uur geduurd en ik zoals verwacht had ik een centraal infuus, blaassonde, maagsonde, stoma, drains,… Veel weet ik niet meer van die dagen, maar mijn partner die die avond bij me was, zegt dat ik kloeg over hevige pijn in de kuiten. De artsen van dienst werden erbij geroepen en een bepaalde bloedtest werd genomen waarna ook met een fijne naald de druk in mijn kuiten werd gemeten. Vrij snel werd een vaatchirurg opgeroepen en werd ik in het midden van de nacht terug naar het operatiekwartier gebracht wegens een acuut compartimentssyndroom in mijn linkerbeen. Waarschijnlijk had ik tijdens de endeldarmoperatie (te) lang in stangen gelegen waardoor de bloedtoevoer naar de onderbenen werd afgekneld. Toen ik terug bijkwam in de vroege ochtend zag ik terug een aantal artsen rond mijn bed en om een lang verhaal kort te maken werd ik meteen terug naar het OK gebracht voor dezelfde operatie aan mijn rechterbeen. Toen ik daarna terug wakker werd, waren mijn beide benen ingepakt. Daaronder zaten drie grote open wonden. Bij een dergelijke ingreep (fasciotomie) worden namelijk de compartimenten in de kuiten geopend zodat de spieren de tijd krijgen om terug te ontzwellen. De openingen zelf werden met een “vesselloop” aan elkaar gehecht (stel het je voor als een draad van een “Scoobidoo” van vroeger, die als een schoenveter wordt aangebracht) en elke dag wat strakker wordt aangetrokken. Een bijzonder pijnlijke bedoening… De twee weken die ik daarna doorbracht in het ziekenhuis had ik weinig last van de darmoperatie, maar des te meer van mijn benen. Na een kleine twee weken werd ik terug naar het operatiekwartier gebracht om de fasciotomiewonden definitief te sluiten. Ik had het in die dagen erg moeilijk met het idee dat ik binnenkwam voor kanker, en door een complicatie aan beide benen nu opnieuw moest leren stappen… Ook werd mij een voetopheffer aangemeten aangezien mijn linkervoet neiging had om een dropvoet te worden…

Toen ik terug thuiskwam werd ik afhankelijk van het dagelijks bezoek van het Wit-Gele-Kruis (wat zou ik zonder hen gedaan hebben?) voor de stomazorg en de verzorging van de wonden aan mijn benen. Ook kwam dagelijks de kinesist aan huis om langzaam terug kracht te krijgen in mijn benen en voeten. Na vier maanden kine verdween de dropvoet geleidelijk, maar het slaperig gevoel in beide wreven van mijn voeten en ook deels in mijn schenen, is nooit meer weggegaan…

Het stoma, waar ik op voorhand zo voor vreesde, was vooral psychologisch zwaar, maar op een aantal kleine “accidentjes” na, waarbij het zakje van de plaat loste terwijl ik sliep, viel dat al bij nog mee… Ik moet er eerlijkheidshalve aan toevoegen dat ik voor de stomazorg elke dag beroep deed op de thuisverpleegkundigen. In mijn auto zat telkens wel een reservekit met stomamateriaal.

Midden februari werd ik opnieuw op controle verwacht. De chirurgen waren tevreden met de vooruitgang en de complicaties aan mijn benen werden bestempeld als “pech” (wat ik uiteindelijk ook zo zie… Blijkbaar zijn sindsdien ook enkele procedures bij lange operaties aangepast om dit in de toekomst te vermijden). De oncologen hadden echter minder goed nieuws… Er bleek nog een levermetastase te zijn waar ik niet van afwist. Op de scan bleek deze goed zichtbaar, maar bij de operatie werd deze gezocht maar niet gevonden). Om deze uitzaaiing te verkleinen werd een nieuwe chemokuur opgestart. Dit keer 12 kuren FOLFIRI + 5FU (dit keer met een dosifuser op 3 dagen), aangevuld met Avastin.

Op 1 maart ging de eerste chemo van start. Meteen voelde ik dat deze kuur qua misselijkheid van een heel ander kaliber zou zijn. Ondanks de dubbele dosis Litican tijdens de chemo en Litican en Zofran voor thuis bleef de misselijkheid elke keer minstens een week hangen, aangevuld met een vuile metaalsmaak, lange periode van de hik, soms wazig zien, uitgestelde diarree, enzovoort.

Bij een herevaluatie in april werd vastgesteld dat ik een trombose had in de poortslagader in de lever, waarschijnlijk mede veroorzaakt door de Avastin, die dan ook meteen werd stopgezet. Als behandeling prik ik sindsdien (we schrijven november) elke dag een Fraxodi-injectie.

In de loop van de maand mei werd bekeken hoe de laatste uitzaaiing in de lever zou worden behandeld. Ik werd daarvoor eerst doorverwezen naar de dienst interventionele radiologie. Daar werd eerst een PET-CTscan genomen die als positieve uitkomst had dat er, behalve die laatste levermetastase, geen verdere sporen van de ziekte werden gevonden. Er was ook echter minder goed nieuws: de metastase lag dicht tegen de holle ader en de radiologen vonden het risico te groot om de uitzaaiing via interventionele radiologie te verwijderen.

De leverchirurgen hebben toen beslist om deze uitzaaiing, net zoals de vorige, weg te branden via MWA tijdens een kijkoperatie. Tegelijk zou ook het stoma worden opgeheven. De chemo werd eind mei onderbroken en midden juni vond de operatie plaats. Na enkele dagen vloeibaar voedsel begonnen mijn darmen opnieuw te werken. In eerste instantie vooral diarree die moeilijk op te houden was…

Nadat ik terug thuis was moest ik terug beginnen wennen aan het “gewoon” naar het toilet gaan. Men had mij in het ziekenhuis verteld dat het niet meer zoals vroeger zou worden, maar het is pas door zelf gaan op te zoeken dat ik meer info vond over het LAR-syndroom… Een aandoening waaraan mensen lijden bij wie de endeldarm is weggenomen. In combinatie met een net opgeheven stoma en darmen die maanden hebben stilgelegen was dit verre van evident. Ook radiotherapie heeft een extra negatieve invloed. Ook al had de arts gezegd dat ik geen strikt dieet hoefde te volgen, toch vond ik vele dieetadviezen bij dit syndroom: vermijd cafeïne, alcohol, frisdranken, drink niet meer dan 1,5 liter per dag, vermijd slecht verteerbaar voedsel, vermijd gasvormende voedingsstoffen, eet niet teveel vezels, maar ook niet te weinig en neem tot 6x loperamide per dag.

Dat LAR-syndroom zorgt er bovendien voor dat je echt in een sociaal isolement terechtkomt… Hevige buikkrampen, snel naar het toilet moeten, slecht samenhangende stoelgang waardoor je lang op het toilet zit of verschillende keren terugmoet, windjes zijn niet op te houden en dunne stoelgang ook niet. Leuke dingen van vroeger, zoals reizen, op restaurant gaan, een weekendje weg, een dagje naar zee, naar een concert of theater… allemaal dingen die ik niet meer durf uit schrik niet op tijd een toilet te vinden. Momenteel ben ik nog in ziekteverlof, maar met dit allemaal in het achterhoofd, zal opnieuw gaan werken ook een zware kluif worden (toch sta ik na meer dan een jaar thuis echt wel te springen om opnieuw te werken!). Sommige mensen denken dat het deels tussen je oren zit en misschien is dat ook wel zo… Mijn leven wordt beheerst door het idee steeds een toilet ter beschikking te moeten hebben, en eens je daarop gefixeerd bent zal je zien dat je pas echt dringend moet eens je de deur van je huis uit bent. Waar ik ook ga, steeds heb ik een set reservekleren bij… Thuisblijven is dus lekker comfortabel voor mij, maar zoals eerst gezegd kom je dan snel in een sociaal isolement terecht en echt bevorderlijk voor je relatie is het ook niet… Gelukkig heb ik een partner die begripvol is voor de hele situatie! Volgens de info die ik las verbetert het LAR-syndroom soms snel enkele maanden na de ingreep. Maar soms wordt het ook nooit meer beter. In de ergste momenten zit ik de hele nacht op het toilet en denk ik er ernstig over na om terug een stoma te laten plaatsen (hoewel dat natuurlijk ook zijn beperkingen heeft). De chemotherapie die ik kreeg toen het stoma al weg was, zorgde natuurlijk ook weer voor de nodige diarree, dus de laatste weken waren echt de hel… Het frustrerende is soms dat het lijkt alsof ik voor de diagnose geen klachten had (hoewel er een vrij omvangrijke tumor zat), terwijl ik nu na de behandeling een hele resem vervelende en gênante klachten heb). In de donkerste momenten denk ik soms: had ik maar nooit geweten wat er aan de hand was. Als ik het nuchter bekijk is de kans dan natuurlijk groot dat ik nu dit verhaal niet meer had geschreven. Momenteel wacht ik de resultaten af van een injectie met Sandostatine… hopelijk verlicht dit de diarreeklachten enigszins.

Op de plaats waar het stoma heeft gezeten had, was in de maand na de ingreep ook een abces ontstaan. In spoedopname werd het door een chirurg gedraineerd en werd in de holte een wiek van +/- 2 meter geplaatst… De wiek verkleinde echter snel, maar de laatste twee maanden blijft dit nog steeds een wiek van een kleine 10cm, dit mede door de chemotherapie natuurlijk… Gedurende drie maanden kreeg ik twee keer per dag bezoek van de thuisverpleegkundigen om de wiek te verversen, sinds enkele dagen komen ze nog één maal daags.

Update november 2017: de eerste herevaluatie na alle behandelingen doorstaan te hebben: een bloedonderzoek en CT-scan worden gedaan. De tumormarkers in het bloed blijven laag en de CT beelden van longen en buik lijken bevredigend. Op de lever worden echter opnieuw enkele ondefinieerbare vlekken opgemerkt. De artsen kunnen niet uitsluiten of bevestigen wat het is op basis van de CT beelden. Drie weken later volgde een MRI-scan waaruit nu blijkt dat de eerder behandelde centrale levermetastase terug met 3,5cm gegroeid is, ondanks chemo… Binnen enkele dagen wordt deze opnieuw met MWA behandeld. Dat de eerste herevaluatie meteen negatief is, boezemt me weinig vertrouwen in voor de toekomst… De oncologen en chirurgen blijven er rotsvast van overtuigd nog steeds de volledige controle te behouden over de ziekte, dus moet ik al mijn hoop daarop stellen.

Ik hoop oprecht dat niemand dit nog zou moeten doorstaan, maar helaas is dat ijdele hoop… Als je in dezelfde situatie zit, hoop ik dat je moed kan putten uit dit verhaal zoals ik ook kon bij de andere verhalen hier. En ook al komen de alarmsignalen van darmkanker pas laat naar boven, laat je onderzoeken bij de minste twijfel of als je je zorgen maakt!

van harte, Lieven

Reacties (48)

  • An Janssen

    02/12/2017 - 14:45

    Ik wens je heel veel goede moed en dat je begrip, troost en geborgenheid mag vinden bij je geliefden.
    Ik ken enkel je verhaal, maar ik geef je een dikke knuffel

    Beantwoorden
  • Bellens yvonne

    02/12/2017 - 15:06

    Ik wens je veel sterkte,maar vooral nooit opgeven.

    Beantwoorden
  • Béa De Voght

    02/12/2017 - 15:08

    Wat een verschrikkelijk verhaal met een hoop miserie..begrijpelijk dat je soms de moed zou willen opgeven en terugdenkt aan de tijd dat je nog van niks afwist..En zo jong nog..Mijn verhaal is niks tegenover dat van u,ok heb darmkanker gehad,er is een tumor van 5cm verwijderd,maar moest geen nabehandeling krijgen.Heb wel een zeer besmettelijke bacterie gehad,clostridium,en daarvoor moest ik in afzondering,wat ik nog het ergste vond,maar na twee weken mocht ‘k naar huis.De wonde is dan ontstoken,kreeg ook een wiek en de thuisverpleging kwam twee keer per dag.Nadien is het stilaan beter beginnen gaan.Dit alles is nu 5 jaar geleden.Hoop voor u dat uw genezing nu ook eindelijk is ingezet en dat u in goede conditie kan aftellen naar terug gaan werken,kan me voorstellen hoe beu u het binnen zitten bent.Gelukkig hebt u ook een begrijpende en meevoelende partner wat het allemaal draaglijker maakt,want alleen kan je dit niet aan..Ik wens u het allerbeste,heel veel bemoedigende groetjes xxx

    Beantwoorden
  • Annicq

    02/12/2017 - 15:19

    Ik wens u veel moed ,we moeten inderdaad sterk zijn en heel veel geduld hebben , bij mij stadion ||| en nu eindelijk terug aan het werk .
    Dikke kus en knuffel , Grtjes Annicq

    Beantwoorden
  • Appeltans Maria

    02/12/2017 - 15:19

    Beste Lieven ,
    Met wisselende gevoelens heb ik je verhaal gelezen , niet te geloven wat een mens kan en moet doorstaan .
    Ook tussen die gevoelens bewondering ! om de moed dit verhaal te delen het zal zeker troost en sterkte bieden aan zoveel lotgenoten zoals ook mijn schoonbroer die met zijn stoma verder moet , maar toch ook al een jaar nu zonder meer complicatie verder leven kan .
    Ik wens iedereen de moed die jij hebt en U vooral heel veel sterkte toe .

    Met bewondering groeten ,
    Maria

    Beantwoorden
  • kathleen

    02/12/2017 - 15:25

    Ik wens je veel kalmte, moed en sterkte ! Soms denk ik dat onze situatie zwaar is, maar die van jou, Lieven, de leeftijd van mijn zonen zegt mij dat een mens heel sterk kan zijn. En als het eens heel moeilijk gaat … veel courage !

    Beantwoorden
  • Van Haevere Bea

    02/12/2017 - 15:34

    Zo erg jong ! Wat jij allemaal doorstaan hebt! En niemand weet hoe je je voelt ook al heb je veel steun van familie en vrienden alleen jij weet hoe het voelt! Zelf ben ik van darmkanker geopereerd. Stoma weg stoma terug 7x . Nu ben ik blij met mijn stoma want ik had geen leven meer zonder door vele klachten. Spoel mijn darmen 3 x in de week en zou niet meer terug willen gaan.
    Nog heel veel sterkte en moed en hopelijk komt vlug alles goed!
    Vele groetjes Bea

    Beantwoorden
  • Martine Inghels

    02/12/2017 - 15:36

    Wat een bewondering heb ik voor jou Lieven, dat je dit verhaal wil delen om andere mensen moed te geven.
    Ik begrijp dat je vele moeilijke dagen hebt maar tussen de lijnen lees ik je moed en doorzettingsvermogen!!
    Niemand kan ik de toekomst kijken maar blijven vechten, hopen en vooral lachen (als het lukt)
    Even kort : mijn echtgenoot kreeg 5 jaar geleden diagnose maagkanker en we moesten ons op het ergste voorbereiden….verschillende “dingen” die jij doorgegaan bent klinken dan ook heel bekend maar we zijn nu al 1,5 “chemovrij” en hopen dat het nog lang zo mag blijven…..hopelijk put jij hieruit ook wat moed……”het komt goed” zijn wonderbare woorden !!
    Dikke knuffel aan jou en je partner.
    xxx Martine

    Beantwoorden
  • Jill

    02/12/2017 - 15:55

    Met gevoelens heb ik je verhaal gelezen ik begrijp je pijn
    Mijn vader gestorven aan darmkanker toen waren er nog weinig mogelijkheden
    Mijn zoon 52 jaar verleden jaar gestorven longkanker de pijn de on zekerheid is niet te beschrijven
    Ik begrijp je met tranen in mijn ogen kan ik je zeggen
    Veel moet positief denken je hebt vrienden
    Groeten jill

    Beantwoorden
  • Ad Koolen

    02/12/2017 - 15:59

    Bizar verhaal, erbij wens je heel veel succes en sterkte toe. Ik ben zelf in januari en april 2016 geopereerd voor het verwijderen van 2 tumoren. Een aan de dikke darm (9 cm) waar ik na de operatie ook een stoma had en een operatie voor verwijdering tumor ( 4cm) aan de nier.De stoma is, gelukkig, na een half jaar verwijdert. Kon hier totaal niet mee leven, ondanks dat ik zelf de stoma verzorgde. Heb momenteel totaal geen last dat de stoma verwijderd is. Ik kan net als voorheen weer “fijn” normaal naar het toilet. Wel heb ik momenteel last van psychische problemen. Daarom word ik behandeld door 2 medisch-psychologen. Het is inderdaad geen pretje als je met deze ziekte wordt geconfronteerd. Nogmaals heel veel beterschap en sterkte voor de komende tijd, Lieven!!!

    Beantwoorden
  • Meugens Kim

    02/12/2017 - 16:10

    Veel sterkte en heel veel moed gewenst. Ik ben 38 jaar en ben op dit ogenblik ook aan het vechten tegen darmkanker met ook uitzaaiingen in mijn lever.

    Beantwoorden
  • Daniel

    02/12/2017 - 16:29

    Zelf ook endeldarm eruit en permanente colostoma
    Geeft enig ongemak maar zeker geen sociaal isolement
    Kanker in vroeg stadium ontdekt
    Vind uw verhaal erg heftig en neig te denken dat er hier en daar zaken niet goed zijn behandeld
    Sterkte….

    Beantwoorden
    • Bouk

      03/12/2017 - 17:01

      Zelfde als Daniel nu 15 jaar geleden.
      Met een permanent stoma leven is heel goed te doen, al moet je wel voorzorgsmaatregelen nemen als je een paar dagen weg gaat.
      Kanker was vroeg ontdekt en dat was mijn geluk.
      Beetje bloed in de ontlasting en meteen naar de huisarts die de nodige maatregelen heeft genomen.
      Wel veel narigheid achteraf gehad met ontstekingen en daarom nog 7 maal geopereerd.
      Nu gelukkig alles rustig en ik leef nog.

      Beantwoorden
  • Ingrid Perman

    02/12/2017 - 17:51

    Wat een verhaal,beleef het allemaal terug!
    Mijn Broer heeft dat ook allemaal meegemaakt!
    Hoop voor jou dat alles in orde komt!
    Wens jou veel moed en sterkte,maar je hebt ook een goede partner en dat doet ook veel!
    Mijn broer had geen partner maar wel 4 Zussen en toen ons Moeder ook nog.
    Hij is al 4 Jaar overleden.
    Blijf de moed erin houden,dat helpt!

    Beantwoorden
  • Marleen

    02/12/2017 - 18:16

    Met diepe gevoelens jou verhaal gelezen .wens jou héél veel moet en steun toe.i.d.d zo jong en zo veel complicaties .ik zelf nu 55 en 4jaar terug geopereerd rectum en colostoma.
    Posetief denken en je staat er niet alleen samen sterk .dikke knuffel .

    Beantwoorden
  • Cuyvers. Chris

    02/12/2017 - 18:31

    Ik heb al vele verhalen gelezen en ook mensen ontmoet met zulke problemen ik weet dat je dat niet als troost neemt maar je bent niet alleen .probeer toch een steuntje zoeken in het feit dat je niet alleen bent en samen sta je sterk in het gevecht tegen kanker en al de gevolgen daarvan .ik wens je veel levensmoed en een leefbare toekomst .geniet van elke vreugde volle moment ,en voor t volgende jaar wens ik je een gelukkig jaar toe !

    Beantwoorden
  • Stuyts Joseph

    02/12/2017 - 18:41

    Respect ik heb byna hetzelfde meegemaakt, operatie, stoma enz. Ik ben nu genezen verklaard maar heb er nog nadelen van maar ik weet ook de wetenschap staat al heel ver gelukkig. Ik ben ook zeer dankbaar voor de mensen die my toen en nu nog helpen en daar put ik mijn kracht uit. Ik hoop voor u weinig pyn Veel liefde van familie en vrienden en dat er een dag komt dat je het kan plaatsen. STERKTE VOOR JOU ❤

    Beantwoorden
  • Loesje

    02/12/2017 - 19:27

    Lieven, wat een heftig verhaal en periode voor jou en je familie. Never never never give up, ook al is het hard, te hard voor een mens he. Ik wens je goede moed en laat weten als ik iets voor jou kan doen, laat gerust iets weten. Goeie moed en warme knuffel!

    Beantwoorden
  • Marie

    02/12/2017 - 19:50

    Lieven,
    Respect voor jou verhaal! Ik heb zo ongeveer hetzelfde meegemaakt, maar bij mij is het al ’n geluk enkel bij de darmen gebleven!!!
    In 2015 ben ik geopereerd en een tijdelijke stoma! Daarna is de miserie begonnen, etentjes, toneelavondjes en noem maar op zitten er niet meer in! Het sociale isolement gluurt om de hoek, een accident thuis is al niet prettig, maar op ’n ander is het gruwel (zelfs bij vrienden)
    Ondertussen werk ik terug (al 1.5 jaar) 20 uur in de week, maar altijd met de schrik van wat als nu m’n darmen lossen, inhouden gaat echt niet!
    Ook ik heb al ’n geluk ’n superpartner, maar voor hem zijn er plots ook veel problemen, op reis, op wandel, op restaurant….. Ons leven draait om k..
    Questran is toch eens de moeite om te proberen! Bij mij helpt het een kleine week (stoelgang is iets dikker en dus even op te houden) en na 14 dagen doe ik dat nog eens!!! Het is wel ’n beetje vies, lijkt op behangerslijm!
    Veeeeeel sterkte!!!
    ps als je quetstran probeert laat iets weten he!??? Ik ga de sandostatine proberen!!!
    Groetjes

    Beantwoorden
  • Monique

    02/12/2017 - 20:02

    Wat een verhaal.. ik kan je enkel maar zeggen dat ik enorm veel respect heb voor je moed en doorzettingsvermogen. Velen zouden er al lang de moed bij hebben opgeven en dat doe jij niet, chapeau!! Hou vol!
    Hartelijke groet.

    Beantwoorden
  • Van Coillie Annemie

    02/12/2017 - 20:32

    Beste Lieven,

    Mijn vader heeft ook darmkanker gehad met uitzaaiingen naar de lever en de longen.De oncoloog vertelde hem dat hij nog zes maanden had.Het zijn tien goeie jaren geworden.Hij heeft wel een keer drie vierde van zijn lever moeten laten verwijderen,de kleine dingen werden met thermische ablatie verwijderd.Hij is 84 geworden en is rustig ingeslapen toen de lever uiteindelijk faalde door de nieuwe chemo.Maar hij heeft geen minuut hinder ondervonden van de chemo of de darmen.Ik hoop dat jij ook zo’n geluk mag hebben en nog vele jaren bij je partner mag blijven.

    Beantwoorden
  • Filip Germentier

    02/12/2017 - 21:00

    Beste Lieven,
    wat een erg verhaal dat jij meemaakte.
    Ikzelf heb ook een TME procedure achter de rug naar radio- en chemotherapie
    met 5-fu en oxaliplatine. Nu bezig met 6 maanden chemotherapie.
    Ik heb meegedaan aan een studie van een nieuw chirurgisch hulpmiddel.
    De anostomose werd afgedicht met het nieuwe probuct.
    Hierdoor heb ik geen stoma gekregen, maar wel serieus stoelgang problemen ontwikkeld. 5 dagen na de operatie de petserdrain eruit en de stoelgang erdoor
    Geen lachertje hoor. Na de operatie na 2 maanden luchtbelletjes in de darm waardoor terug een operatie nodig was. 2 maanden later trombose en fissure, terug geopereerd.
    Het LAR syndroom ken ik maar al te goed.
    Nu is het 7 maanden na de operatie en de stoelgang is compleet onvoorspelbaar. Ze zeggen dat het na de chemotherapie betert
    In alle geval : veel rust en uzelf niet isoleren of opsluiten, hoe moeilijk het ook is, kom onder de mensen en praat erover. Een positieve instelling is de helft van het genezingsproces. Veel succes nog en houdt ons op de hoogte van de verdere ontwikkelingen.

    Beantwoorden
  • Maene maria

    02/12/2017 - 22:17

    Lieven,nooit de moed verliezen, niet op geven, jongen, de wetenschap is al ver gevorderd enje bent goed omringd.Ook ik heb darmkanker gehad 15 j geleden .met een blijvende stoma tot gevolg, maar wat ben ik blij dat ik er nog ben !

    Beantwoorden
  • viviane van van den brande

    02/12/2017 - 22:26

    BESTE LIEVEN
    jou verhaal is zo herkenbaar voor ons , mijn man zit al 3 jaar in de zelfde situatie wel met blijvende stoma en uitzaaiingen op de balzak en om de 14 dagen chemo en binnenkort terug operatie genezen kan niet meer maar conform geven
    maar als het kan zijn we weg op restaurant een terrasje we zijn zelfs op verlof geweest dit jaar ik wil maar zeggen sluit u niet op ook al is er een probleem met een begripvolle partner los je dat wel op en beleef je ook fijne momenten samen
    warme knuffel x

    Beantwoorden
  • Caroline

    02/12/2017 - 22:30

    Met veel aandacht uw post gelezen. Mijn man vecht momenteel ook tegen darmkanker sinds begin dit jaar. Nooit over operatie gesproken bij ons, enkel over chemo. Eerste scan na reeks chemo was positief, 2de scan was gemixt nieuws, deels afgenomen maar ook nieuwe uitzaaiingen bij. Nu in afwachting v nieuwe scan half december. Ik hoop zo dat er verbetering is. Jullie zijn te jong!! Mijn man is slechts 38 jaar.
    Veel sterkte en beterschap.

    Beantwoorden
  • Robin zuidam

    03/12/2017 - 02:02

    Dank voor het delen van jouw uitgebreide verhaal. Hoe zwaar en moeilijk het voor jou ook moet zijn, denk ik dat het voor velen wellicht een beetje troost biedt.
    Sterkte met het verdere verloop van dit proces. En veel liefde en warmte toegewenst met de mensen om jouw heen.
    Robin Zuidam

    Beantwoorden
  • Greet

    03/12/2017 - 08:36

    Beste Lieven , dank voor het delen van je verhaal . Bij het lezen merkte ik veel gelijke punten met mijn verhaal 53 . Mijn stoma is op 13/9/3016 verwijderd . Ook ik leefde in een sociaal isolement , durfde niet van huis , geen etentjes .. ik heb ook last van het Lar -syndroom . Ik ben gestart met 10 en soms meer imodium per dag . Maandelijks krijg ik inspuiting met sandostatine . Nu ben ik meer dan een jaar verder en zit ik op 4 Imodium en maandelijkse inspuiting .Het is dus al fel verbeterd ! Wel let ik heel erg op mijn eetpatroon , geen vlees , weinig vezels , geen rauwe groenten , koolsoorten , uien enz . Bij mij helpt dit echt . Het vergt tyd en geduld maar het betert wel ! En ookal is er soms echt een slechte dag , altyd positief blijven denken . Dat is heel belangrijk voor het genezingsproces ! Ik put veel moed en sterkte uit de verhalen van lotgenoten , je weet dat je er niet alleen voorstaat . Ik schrik ook vaak hoeveel mensen geconfronteerd worden met darmkanker . Daarom is preventie en het vertellen van ons verhaal zo belangrijk . Ik wens jou en je partner veel moed en positieve ingesteldheid 🍀Samen sterk ! Groetjes Greet

    Beantwoorden
  • diane roelant

    03/12/2017 - 10:37

    Heel heftig verhaal,geef de moed nooit op,je hebt al heel wat doorstaan maar zolang er leven is is er hoop,ik hoop uit de grond van mijn hart dat je deze vreselijke ziekte toch nog kunt overwinnen,als je steun hebt van je omgeving maakt het de weg toch wat minder hard.Veel sterkte Lieven en laat nog iets van je horen.

    Beantwoorden
  • vera

    03/12/2017 - 11:14

    Lieven, ik word stil bij het lezen van je verhaal en besef dat ik eigenlijk nog niet mag klagen, afgezien van een pover sociaal leven als alleenstaande met LAR syndroom, en de weigering van de chirurg om terug een stoma te plaatsen, kom ik toch nog af en toe eens buiten. het blijft lastig want mijn ervaring is dat, van zodra je praat over darmen en stoelgang, mensen afkeer ongewild afkeer vertonen, en dus klap je dicht. Ik wens jou en je lieve partner nog veel gelukkige momenten samen, en samen zullen jullie dit overwinnen, liefs en hou ons op de hoogte

    Beantwoorden
  • Anne Huylebroeck

    03/12/2017 - 14:16

    Beste Lieven,
    Een groot deel van jouw verhaal is heel herkenbaar voor mij behalve dat bij het bij mij om een stadium III kanker ging. Bij mij werd op 40 jarige leeftijd een rectaal carcinoom ontdekt, en bij de operatie die ook heel lang heeft geduurd, werd de zenuw naar de blaas beschadigd, waardoor ik niet meer spontaan kan plassen. Geen problemen in de benen dus bij mij, maar wel met de blaas. Tot op heden moet ik sonderen en heb ik heel regelmatig last van blaasontstekingen. Enkele jaren geleden is vastgesteld dat de blaaswand door de bestralingen beschadigd is geraakt (bestralingsblaas) waardoor de bloedvaatjes bloot liggen en aangevreten worden door de urine en er constant bloed in de urine terechtkomt wat nog meer tot ontstekingen leidt. Ook ik kreeg destijds een tijdelijk ileostoma, en had regelmatig accidentjes. De reserve kit aan stoma materiaal en kledij was ook bij mij een feit. Er werden kankercellen gevonden in de lymfeklieren in de buikholte, en kreeg dus ook een chemobehandeling naast de bestralingen. Nadat het ileostoma werd weggenomen, sukkelde ik ook met niet op tijd op het toilet geraken voor die eerste beetjes en heb heel veel inlegverband verbruikt. Meer dan eens ben ik terug naar huis moeten rijden om me te moeten wassen alvorens mijn taken verder te zetten. Bovendien had ik een chronische ontsteking op de plaats waar de darm weer aan mekaar was gezet, waardoor stoelgang telkens met pijn gepaard ging. Net als jij begon ik te verlangen naar een permanent stoma om hier een einde aan te maken. Ik heb dit zelfs op een consultatie besproken maar daar is men toen niet op ingegaan. Uiteindelijk is een permanent stoma toch een feit geworden, nadat een nieuwe tumor werd vastgesteld een paar jaar later, ditmaal aan de buitenkant van de darm net boven de aars. Ondanks alles wat daar is bij komen kijken, moet ik zeggen dat het stoma een verbetering is geweest voor mij op sociaal vlak. Nog nauwelijks accidentjes maar ik moet echt wel opletten wat ik eet of drink. Sterk gekruide gerechten zijn een no go geworden, met veel etenswaren moet ik opletten voor obstructies in de darmen (paddestoelen, paprikas etc). Maar al bij al is mijn leven toch nog leefbaar en menswaardig en daar ben ik dankbaar voor. Je leert weer meer van de kleine dingen genieten, waar je misschien voorheen gemakkelijk aan voorbij liep. Ik hoop voor jou dat het geloof op herstel bij jouw dokters mag verrechtvaardigd zijn en dat je er in slaagt terug aan het werk te gaan en onder de mensen te komen. Bespreek zonodig de mogelijkheid van een permanent stoma als dat je levenskwaliteit zou kunnen verbeteren. Ik duim voor je en hoop dat je er de meod kan in houden!
    Anne H.

    Beantwoorden
  • Danny De Maerteleire

    03/12/2017 - 14:20

    Geachte,persoonlijk ken ik je niet maar ik kan me inbeelden dat je door een zware Periode moet. Ikzelf ben vorig jaar ook gecontroleerd voor darmkanker. Omdat het in de Familie zit. Probeer bij alles wat je ondergaat de moed niet te verliezen. Het is niet gemakkelijk maar de Familie en vrienden staan achter jou. Kanker is een erge kwaal waar men probeert het te overwinnen. Ik hoop ook dat wetenschapelijk onderzoek dit probleem probeert op te lossen. Ik wens jou veel veel sterkte toe en goede moed.👍. Respect voor jou…

    Beantwoorden
  • luc appel

    03/12/2017 - 14:35

    Ingrijpende getuigenis. Heel veel sterkte.

    Beantwoorden
  • Kaat

    03/12/2017 - 14:56

    Beste , ik ken jouW partner , ik heb nog samengewerkt met hem in de Brasserie in rumbeke
    Hij heeft echt een hart van Goud
    Ik wens u veel sterkte hoeveel Pech kan een mens hebben in zijn leven!
    We willen allemaal in dit matrialiste leven meer en meer maar veel mensen beseffen niet dat gezond zijn de grooste rijkdom is die er bestaat want Jij vraagt al al een paar jaar met de feestdagen maar 1 ding gezond zijn
    Ik hoop van Harte dat dit het laatste slechte nieuws voor Jullie Moet zijn !
    Veel liefs kaat

    Beantwoorden
  • Kathleen

    03/12/2017 - 16:40

    Beste Lieven
    Jouw verhaal trok mijn aandacht omdat bij mezelf ook darmkanker werd vastgesteld op vrij jonge leeftijd. Ik was 34 en had toen 2 jonge kinderen van 2 en 4.
    Na een operatie (waarbij een halve meter darm werd verwijderd) en een aantal maanden chemo (met de nodige bijwerkingen) was ik min of meer ‘hersteld’. Uiteraard moest/moet ik regelmatig op controle.
    De operatie en de chemo liggen ondertussen al zo’n 20 jaar achter me en ik durf mezelf nu ‘genezen’ noemen. Ik besef nog elke dag dat ik veel geluk heb gehad…
    Ik heb jouw verhaal gelezen en was er eerlijk gezegd niet goed van.
    Wat een heftig verhaal, wat een pech heb jij al gehad… Respect!
    Ik hoop uit de grond van mijn hart dat het weer goed komt voor jou en
    wens jou en je partner heel veel sterkte toe!
    Geef de moed nooit op, van kanker kan je genezen, echt!!!
    (Mijn broer heeft als jonge twintiger botkanker (met serieuze complicaties)gehad en hij is óók genezen.)
    Warme knuffel
    Kathleen

    Beantwoorden
  • H.T.Sanders

    03/12/2017 - 17:06

    Ik wens je heel veel sterkte.Heb zelf in April 2116 een ap stoma gekregen door darmkanker een update stoma hat Ik al . Altijd proberen het beste er van te maken.Ikhoop altijd dat daar boven iemand is die mij helpt.

    Beantwoorden
  • Daisy

    03/12/2017 - 17:24

    Never give Up! Go for iT, you can!
    Blijf er in geloven! Het zal je met zoveel positieve energie ook lukken!

    Beantwoorden
  • Faber

    03/12/2017 - 17:47

    Waar haalt men zoveel moed vandaan?
    Ik hoop van harte dat alles goed komt…

    Beantwoorden
  • De Graef Jozef

    03/12/2017 - 19:22

    Ik wens je het allerbeste toe, veel moed en ook wat meer geluk
    voor 2018.
    Ik ben nu juist ongeveer 2 jaar geleden geopereerd van
    darmkanker, ben juist op controle geweest en alles blijkt zeer goed.
    Ik had gelukkig geen uitzaaiingen en heb niks van andere behandeling nodig
    gehad.

    Ik hoop voor je en je partner dat de toekomst veel beter mag worden .

    Ik duim voor een goed resultaat 👍👍💙💙💙

    Beantwoorden
  • Hilde

    03/12/2017 - 19:27

    Dag Lieven, wat een heftig verhaal, om stil van te worden.
    Ik wens je heel veel goede moed en hoop dat je kracht kan putten uit hele kleine dingen en mensen om je heen die om je geven. Geef de moed niet op, en als je graag terug gaat werken probeer dan iets te regelen om deeltijds terug te kunnen starten. Iets hebben om naar uit te kijken is zeker goed voor het genezingsproces!
    Mijn getuigenis staat ook ergens bij al de getuigenissen die dokter Colemont al verzamelde.
    Ik duim voor je Lieven!
    Dikke knuffel, Hilde

    Beantwoorden
  • anja van huuksloot

    03/12/2017 - 22:04

    Hallo Lieven, wat een heftige tijd was en is dit voor jou en de mensen om je heen! En goed dat je dit allemaal hebt beschreven voor ons. ik hoop van harte dat je helemaal zal genezen van deze heftige ziekte en dat je je “leven” weer terug zult krijgen.
    Ik vraag me af voor mezelf en anderen; zijn er meer signalen waar je in het beginstadium op moet letten anders dan kramp in je buik en bloed in de ontlasting? De signalen die dus niet zo vanzelfsprekend zijn.
    Hartelijke groet, Anja

    Beantwoorden
  • Veronique

    03/12/2017 - 22:14

    Beste Lieven , wat een verhaal en ik begrijp wat je meemaakt . Mijn echtgenoot is sinds 07/2015 aan het knokken tegen darmkanker en metastasen op de lever . Na alles wat kon tegengaan ook spijtig gebeurd is van eerste chemo niet aangeslagen , spoed darmoperatie = tijdelijke stoma , nieren geblokkeerd = stents gestoken , na vele chemo leveroperatie , dan darmoperatie en stoma verwijderd . Na 3 maanden controle metastasen terug in lever en 1 erbij . Terug chemo … ondertussen max. chemo nu 2 de kuur onderhoudstherapie die ze voorlopig stabiel houden . Maar de nevenwerkingen … ontstoken nagels ,enorm droge huid … wordt nu vergeetachtig … Wij zijn zelfstandig en dat is in zo’n situatie dubbel zwaar . Heeft 1 jaar tijdens de verschillende operaties niet gewerkt , maar je kan dit nooit meer ophalen en de zaak lijdt hier ook meer en meer onder . Dat is nog eens een hele grote zorg dat erbij komt . Voor de buitenwereld werk je ,zie je er goed uit …dus is er weinig aan de hand . Wat voor kankerpatiënten heel zwaar valt . Het is als partner ook heel zwaar om dragen . Je geliefde zo zijn lijden,vechten tegen het verdomde beest …. wij wensen jullie nog heel veel mooie momenten samen en geniet van de kleine en grote “voor jou ” belangrijke dingen . Respect ! Danny & Vero

    Beantwoorden
  • Van Wielendaele Wim

    04/12/2017 - 00:07

    Beste Lieven
    Met heel veel aandacht las ik je getuigenis Wij kennen elkaar.
    Dat scherpte mijn aandacht en empathie extra aan
    Ik heb veel respect voor je moed en doorzettingsvermogen
    Iedere keer wanneer je denkt dat het einde van de tunnel
    in zicht komt, volgt een nieuwe opdoffer
    Laat ons hopen dat 2018 beterschap brengt Things can
    only get better!
    Hou de moed er in
    Groeten Wim

    Beantwoorden
  • De Clercq Kathleen

    04/12/2017 - 12:52

    Lieve Lieven,
    Wij hebben elkaar slechts één keer ontmoet maar via mijn vriendin, jouw moeder, kon ik je verhaal vanaf de zijlijn een beetje volgen. Alles na mekaar lezen doet me nu beseffen hoe lang deze lijdensweg voor jou al is. Om moedeloos van te worden zei je ma onlangs nog. Ook dat is normaal, maar wat ik toen tegen haar heb gezegd zeg ik nu tegen jou. Verlies aub de hoop niet.
    Heel moedig om dit verhaal met de rest van de wereld te delen en heel misschien is er iemand die dit leest en er steun in vindt. Een warme knuffel van mij xxx

    Beantwoorden
  • Christine Pinket Rik Notredame

    04/12/2017 - 20:46

    LIEVEN wat een verhaal , ik begrijp wat je meemaakt.Zo een levenslustige jongen dat je was.We hebben Jij en Stijn leren kennen op reis Wat was dat een mooie.reis wat hebben we gelachen.Stijn.is een superkerel dat ie zo bezorgd is om je .Die stomme ziekte waarom jij.We zeggen altijd gaan eens komen maar door je ziekte lukt dat niet altijd.Hoop echt dat we weldra eens kunnen komen.Laat ons weten wanneer het past.LIEVEN vind het heel moedig dat je verhaal neerschrijft .WENS je nog Heel,Heel veel beterschap.en hopelijk zien we jullie in 2018 terug en hopelijk met beter nieuws.Christine en Rik

    Beantwoorden
  • Lauwaert Karin

    04/12/2017 - 23:43

    Hey Lieven, wat een lijdensweg heb jij al meegemaakt. Wij wisten hier maar heel vaag van. Ik vind het zo moeilijk om mijn gevoelens te beschrijven.
    Wat hebben we samen veel plezier gehad , het is dan ook moeilijk te vatten dat zo een jonge mens dit moet meemaken.
    Ook al zijn we elkaar uit het oog verloren wil ik je heel veel moed en kracht toewensen om alle pijn en ongemak te dragen. Ik hoop dat er vlug een lichtpuntje komt en dat je terug de gewone dingen kan doen en dat je terug kan genieten van het leven. Een hele dikke knuffel van ons xxx

    Beantwoorden
  • Lieven Botteldoorn

    05/12/2017 - 13:37

    Hallo iedereen, ik heb even moeten slikken bij het lezen van zoveel reacties en woorden van steun, dit had ik echt niet zien aankomen toen ik het verhaal enige tijd geleden schreef… Graag wil ik jullie allemaal van harte danken voor de vele bemoedigende woorden, zowel de mensen die ik niet persoonlijk ken als diegenen die ik ken of waarvan we elkaar, om welke reden dan ook, uit het oog verloren zijn! Aan alle lotgenoten en hun naasten wil ik dan ook een hart onder de riem steken en hen veel moed en doorzettingsvermogen wensen om te blijven vechten, ook al is het niet elke dag even evident de moraal hoog te houden. Het lezen van de andere getuigenissen heeft me de afgelopen maanden echt geholpen, dus hoop ik op mijn beurt dat anderen kracht en moed kunnen putten uit mijn getuigenis.

    Op de enkele dagen tussen mijn getuigenis en vandaag zijn er alweer enkele dingen veranderd… De kijkoperatie die op 8 december voorzien was om via MWA de leveruitzaaiing weg te nemen gaat niet door. De prof verkiest een open ingreep om een beter zicht op de zaken te hebben. Dit brengt natuurlijk alweer een langer ziekenhuisverblijf met zich mee… (wanneer weet ik nog niet).
    Voor de lotgenoten met het LAR-syndroom kan ik jullie vertellen dat de tweede Sandostatine-injectie (30mg dit keer) een beter effect lijkt te hebben dan ik durfde de vermoeden. Wie weet kan het jullie ook helpen!

    Beantwoorden
  • Anita misplon

    07/12/2017 - 10:18

    Beste Lieven..word hier echt stil van..het enige wat ik jou en Stijn kan toewensen dat is dat jullie elkaar hebben en er samen tegenaan moeten gaan! Uit het allerdiepste van mijn hart wens ik jou heel veel sterkte en de moed om iedere dag opnieuw te zeggen..goede morgen maatje..ben blij dat je er bent💜💕💗

    Beantwoorden
  • annelene

    10/12/2017 - 21:41

    beste Lieven, ik bewonder je psychische sterkte, om je door al de ingrepen er
    door te slaan. Je hebt al veel overwonnen. Ik wens je een mooie tijd, ook thuis
    valt te genieten. Ikzelf ben 2015 geopereerd aan darmkanker zonder chemo, maar ik had vroeger bipolare storingen, die door de diagnose kanker weer de kop opstaken ( stress) Daarom wens ik iedereen een goede geestelijke gezondheid, geen depressies en als toch, zoek vlug een Psycholoog, en niet opgeven !
    Lieven, van harte een mooie winter en kerst voor allen waar je van houdt en
    ook voor alle lotgenoten, vooral veel liefde.
    Annelene

    Beantwoorden
  • Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met een sterretje *

Bestel het boek Een Dons Klootjes

Doe een gift

Red een leven. Het kan in 1 minuut!

#GeefOmJeDarm

Esperity®

Op Esperity® kun je steun vinden bij lotgenoten en mantelzorgers, je ervaringen delen en je gezondheidsstatus opvolgen. Daarnaast kun je een overzicht vinden van klinische studies in je omgeving. Klik hier om te registreren en kom in contact met lotgenoten.

© 2017 VZW Stop Darmkanker - Ondernemingsnummer: 0847.289.456 - ING BE67 3631 0165 1087 - Website geschonken door Edge.be uit Antwerpen.

User Login