Mijn verhaal gaat meer dan 3 jaar terug. Ik voelde mij super goed, liep bijna 2 maal per week 10km. Ik vond van mezelf dat ik gezond bezig was. Einde 2012 had ik bij momenten last van wat bloed in de stoelgang. Ik had wel eens “gegoogled” naar “bloed in stoelgang” maar vond dat buiten het bloed ik geen andere “symptomen” had. Ik was bijna elke week week ergens in de wereld voor het werk dus weinig tijd om mij verder zorgen te maken.

Ik deed in augustus 2013, op vraag van mijn vriendin, want ik was toch bijn 45 jaar oud, een volledige “body” scan en alles was perfect. Er werd een abdominale echo genomen en er werd niks gezien. Mijn bloed was ok (buiten de cholestorol een beetje) en tumormarkers en alle parameters waren compleet normaal. Ik voelde me toch wat opgelucht. Maar omdat de stoelgang bloed bleef bevatten schreef mijn huisarts toch maar een rectoscopie voor. Ik had het idee van een rectaal onderzoek heel diep onder het zand verstopt en mijn kop erbij. Maar het moest er dan toch maar van komen…

16 oktober 2013 staat pijnlijk genoeg als de zwartste dag in mijn leven gebrand. Bij het onderzoek zag de arts en ikzelf ook op de monitor een poliep. Ik kon zelf niet echt zien wat dit betekende maar het gezicht van de arts en zijn reactie deden mij het bloed wegvloeien. Hij keek heel bezorgd en zei dat een coloscopie heel snel moest worden uitgevoerd. Hij zei “ik ga wel even mee naar de inschrijvingen want we moeten de koe bij de horens vatten” en nog “ik hoop echt dat we nog op tijd zijn”

Eén week later 24 oktober 2013 werd de coloscopie uitgevoerd. Het leeg maken van de darmen verliep vlot en ik dacht nog “waar heb ik mij zorgen om gemaakt”. Ik ging 8.00 het hospitaal binnen, om 10.00 was de darm klaar, om 14.00 werd het onderzoek uitgevoerd. Ik had op dat moment nog nooit in een hospitaal bed gelegen, laat staan een anaesthesie ondergaan… Wakker en ik voelde mij goed.. Tot ik, en dit pas om 18.45, het bezoek kreeg van de gastero-enteroloog… “IK HEB SLECHT NIEUWS”… Die woorden bezorgen mij nu zelfs nog bij het schrijven, kippevel. De poliep kon niet worden verwijderd , wegens te groot, en er moesten onmiddellijk bijkomende onderzoeken gebeuren… De medische rollercoaster schoot in gang: MRI scan, CT scan, alles lag al vast. Onheilspellende onderwerpen als chemo, zware darmoperatie, enz werden uitgelegd maar voor mij ging het over iemand anders. Ik, 44 jaar…nee dat kan niet… Ik voel niks… Ik ben nooit ziek…

De lawine van slecht nieuws bleef echter ongenadig verder stormen. Op 4 november 2013 kreeg ik de uitslag. De biopsie van de darm poliep bevestigde het kwaadaardig karakter. De MRI and CT scan gaven indicatie van oplichtende puntjes in de lever. De lever!!!! De hemel donderde op mijn kop. Een PET scan moest volgen. 8 november werd het bevestigd. 4 of 5 uitzaaiingen in de lever. De wereld verandert. De bomen zijn geen bomen meer, een maandag is geen maandag meer, alles wordt één… ziek ziek en ziek… zonder ook maar iets te voelen.. Je wil weg… Dit mag niet waar zijn… Wat moest ik beginnen?… Waar moest ik beginnen… Mijn hectisch leven stond compleet stil

Ik ben werkzaam in de medische sector en op een gegeven moment was het enkel nog uitvissen wat mijn volgende stap zou zijn… Welke artsen, chirurgen, behandelingen.. Ik begon gedreven te lezen, te bellen, te informeren… Mijn PET scan werd genomen in Middelheim Antwerpen en via een bevriend arts kwam ik bij Dr. Vandebroek terecht, oncologe. Ik bezocht haar op 8 november zonder afspraak en zij nam de tijd gedurende 2 uren om naar mij te luisteren en uitleg te geven. Dit was een vrijdagavond voor een lang weekend, wie wil er dan niet op tijd naar huis. Maar zij niet, zij nam tijd voor mij. Ondertussen had ik ook een snelle afspraak geregeld bij Professor Van Cutsem in UZ Leuven. Mijn stage 4 darmkanker was dan ook een hele challenge voor het medische korps. Beslissingen moesten worden genomen maar er moesten ook afwegingen worden gemaakt. Op 14 november werd een port-a-cath geplaatst en ik was zo blij. Na 1 maand van onderzoeken, denken, vragen, niet weten werd er eindelijk iets gedaan dat bij mijn “genezing” ging helpen. De prof in Leuven zei dan ook dat er nog een curatieve weg te gaan was. Hij zei dat ik nog kan genezen…

Nu zijn we 24 januari 2016 en wat is er gebeurd:

Ik werd een week lang in November 2013 bestraald om de darmtumor operabel te maken. Hij zat zo laag dat dit noodzakelijk was om hem te kunnen wegnemen

Ik kreeg 4 chemo’s tussen december 2013 en januari 2014. Het was pas bij mijn eerste chemo en de uitleg die ik kreeg en alle informatiebrochures, dat ik besefte dat ik “kanker” had… Ik was blijkbaar echt wel ziek als ik die brochures las…

Op 23 januari ben ik gaan eten met Dr. Colemont vlakbij het St. Vincentiusziekenhuis in Antwerpen. Ik had hem de week voordien (16 januari) op TV gezien bij Kathleen Cools (Reyers Laat) en ik werd volledig aangegrepen door zijn verhaal en de bezorgdheid die hij niet alleen uitte als arts maar vooral als mens. Dit klonk zo echt en voor mij zo dichtbij. Ik schreef hem een mail en een etentje volgde. Hij legde mij zijn werking uit van stopdarmkanker.be, zijn gevecht tot erkenning van de screening, zijn passie voor sociale media, zijn idee over marketing. Voor mij als marketeer zeer boeiend.

Ik werd op 25 februari 2014 aan de darm geopereerd door Prof. Dhoore in UZ Leuven. De kunde van deze man is ongelofelijk. Mijn operatie was heel complex. Volledig rectum moest worden verwijderd en een J-pouch werd aangelegd. Een tijdelijke illeostoma moest worden geplaatst. De ingreep duurt bijna 6 uren. Het herstel was zwaar maar verliep naar omstandigheden redelijk goed. 6 weken na datum stond ik in de Franse Alpen op de skis (met stoma!!!). Van blauwe tot zwarte pistes, ik deed alsof er nooit iets gebeurd was.

Vanaf april tot einde mei 2014 kreeg ik nog 4 chemo’s. Mijn uitzaaingen in de lever moesten immers onder controle gehouden worden. Chemo’s zijn zwaar maar mijn herstel was telkens wel ok. Helaas last van neuropathie in mijn voeten. Ik vroeg een aanpassing van mijn chemo-cocktail.

Op 23 juni werd ik dan door Dr. Aerts in UZ Leuven aan de lever geopereerd. 5 uitzaaiingen zouden individueel weggenomen worden. Het is echt een topwerk dat hij daarin slaagde. Hij is dan ook een super ervaren chirurg. Hij nam ook mijn stoma weg. De ingreep duurt 5 uren. Het herstel was heel zwaar. Ik kreeg 2 dagen na operatie een infectie op mijn wonde. Bijna de hele wonde moest terug opengemaakt worden om de infectie te bestrijden. Het zou bijna 4 maanden duren vooraleer ze volledig geheeld was. Het terug opgang komen van mijn darm was een zeer intens proces. Ik heb ongelofelijk veel gezocht naar hulp, steun, begrijpen en aanvaarden. Tot op vandaag (1,5 jaar later) is het nog geregeld vechten. Maar een mens went eraan.

Tussen augustus en oktober 2014 kreeg ik mijn laatste 4 chemo’s. Echt raar die laatste chemo. Je bent uiteraard blij maar tegelijkertijd ongelofelijk onzeker. Je behandeling stopt weet je, maar stopt de kanker wel? Wat kan ik nu actief doen om mijn overlevingskansen te vrijwaren? Niks?… Moeilijk…

Mijn eerste scan begin november van zowel lever als abdomen waren gunstig. Er was niks meer te zien. Ik kon de 2014-2015 feestdagen ingaan met een goed gevoel. Kon ik mij volledig concentreren op het onder controle krijgen van mijn darm… Een orgaan dat voor mij een heel andere plaats heeft gekregen in mijn leven. Eind november ging ik voor het eerst terug op zakenreis. Tussen kerst en nieuwjaar ging ik op reis naar Tenerife. Het jaar voordien had ik mijn jaarlijkse reis moeten annuleren… Het nieuwe jaar 2015 ging ik in, op zoek naar herstel.

25 februari 2015 controle scan van de lever en abdomen. Die controles zijn slopend voor je zenuwen. En dan… “we hebben slecht nieuws”… “we zien 2 nieuwe uitzaaiingen in de lever”… Dit kan NIET… Dit mag NIET… Hoe moet ik dit weer aan mijn zoon vertellen? De machteloosheid slaat harder toe dan je je ooit kan voorstellen.. Je wilt dit niet horen.. Dit gaat niet over mij… Maar je MOET… Gedurende weken zoek ik naar oplossingen. Ik ga tot in Kuala Lumpur in Maleisie op zoek naar alternatieven. Uiteindelijk neem ik de beslissing om mij terug opnieuw te laten opereren in UZ Leuven door Dr. Aerts. De ingreep wordt uitgevoerd op 24 april 2015 nadat ik eerst nog ga skiën in de Franse Alpen. Er wordt 30% van de lever weggenomen. Het is een nieuwe zware ingreep, nadien 6 weken pijnstillers slikken. Mijn conditie was nu wel echt slecht. Vechten met pijn en darm. Wilskracht is wat je op pad houdt. Na 6 weken ga ik voor de eerste keer terug op zakenreis. Moeizaam, maar ik doe het toch maar weer. Ik wil erbij horen, normaal leven.

MRI lever 27 juli. De lever is vrij. Maar er wordt iets gezien op een klier net buiten de lever. Misschien is het iets post-operatiefs. Het verslag zegt echter: “verdacht tot het tegendeel bewezen wordt”. Ik spreek met de prof af dat we wachten tot oktober om te zien wat we moeten doen. Dan zullen we een volledige PET-SCAN plannen.

Op 22 oktober vindt deze scan plaats. Uitslag: het verdacht plekje is er nog steeds en de artsen vinden het toch maar raadzaam om het chirurgisch te verwijderen. Dit wordt de vierde invasieve ingreep in 2 jaar tijd. Ik was net terug aan het tennissen. 16 november 2015 gaat Dr. Aerts voor de derde keer op zoek naar verdachte letsels. De ingreep verloopt werderom succesvol en duurt bijna 3 uren. Het herstel verloopt echter super vlot. Eén week nà ingreep doe ik zelf mijn inkopen in de supermarkt.

We zijn nu 23 januari 2016. Mijn volgende controle scan is begin maart. Ik geloof en blijf geloven. Het is een keihard verhaal. De steun van mijn mama, zus, zoon, vriendin, familie, vrienden, mama van mijn zoon en haar mama en stiefpapa maakt de weg haalbaar. Mijn conditie is ondanks alles altijd redelijk onder controle gebleven. Mijn darm heeft een speciale plaats gekregen. Mijn lichaam draagt de sporen van de herhaaldelijk noodzakelijke ingrepen. Mentaal is het niet altijd gemakkelijk. Maar ik leef nog steeds ten volle.

Ik kan alleen maar zeggen, dat er op tijd bij zijn de boodschap is. Ik heb het veel te lang laten aanslepen en dan zie je dat de gevolgen heel ingrijpend zijn. Daarom is het werk van stopdarmkanker.be zo belangrijk. Mijn bewondering voor Dr. Colemont is heel groot. De energie en passie die hij heeft is zeer inspirerend. Ik kreeg een plaatsje in zijn terugblik op 2014: “De tennisclub van Schilde organiseerde haar jaarlijks benefiet-tornooi en je mag drie maal raden naar wie de opbrengst ging… dankzij Filip  werd bijna 3000 Euro ingezameld”. Ik was blij dat ik er bij mocht zijn voor de voorstelling van zijn boek in het MAS. Maar bovenal zoals hij me zelf altijd zegt: “werk maar verder aan je genezing”. Ik blijf geloven dat die dag dichterbij komt.

Steek je kop nooit in het zand maar doe de test… Het kan je heel veel leed besparen, niet alleen voor jezelf maar ook voor je omgeving. Die lijdt heel intens mee. De onzekerheid is knagend. Laat darmkanker je niet verschalken… Wees deze rotziekte te snel af.. Het kan…

Reacties (23)

  • Appeltans Maria

    24/01/2016 - 14:23

    Beste Filip ,
    Eerst en vooral wensen we U een algehele genezing , maar we willen je ook proficiat wensen met je open getuigenissen over alles wat je mee maakte .
    ook mijn schoonbroer heeft zowat het zelfde verhaal, alleen is hij nu nog maar aan zijn eerste chemo na de operatie toe en heeft een blijvende stoma .
    In ieder geval van harte een dikke proficiat er zullen veel mensen moed uit uw woorden putten .
    In alle geval blijf ik je volgen ,
    Heel veel groeten en het ga je goed ,
    Maria

    Reply
  • kitty schaap

    24/01/2016 - 15:03

    Beste filip en andere geinteresseerde.

    jouw verhaal bevestigd mijn keuzes. Ook ik onderschrijf jou gedachte en ervaring. Bloed in de ontlasting is niet goed en dient direct te leiden tot een doktersbezoek. Ik praat uit eigen ervaring. Even kort. Zomer 2010 voor eerst bloed in kntlasting en een dag veel buikpijn. We waren op vakantie dus dan kijkje het even aan. Eind augustus 2010, de dochter met oorontsteking dus naar de dokter en ook even over mijn klachten gesproken. Spetember 2010 in de rollarcoster. Scan geeft massa in darm en aanhangsel aan lever. Colonoscopie bevestigd gezwel. Gelukkig blijkt aanhangsel na pijnlijke leverpunctie iets aangeborens. Eind september 2010 operatie en 10cm darm verwijderd. Daarna nof half jaar preventief chemo. Ook ik was pas 44 en dit soort trajecten trekt een zware wissel op het hele gezin. Inmiddels ben ik 5 jaar verder en na geregelde controles gelukkig tot nu toe niet met nieuwe problemen geconfronteerd. Ik ben blij dat ik niet lang gewacht heb met mijn klachten naar de arst gegaan en ik ben blij met mijn arts die goed heeft gehandeld.
    Ik hoop dat je net als ik nog veel jaren een gezond leven kunt lijden met je gezjn

    Reply
  • Frans De Waele

    24/01/2016 - 15:51

    Beste Filip,

    Ik herken me in je verhaal. Ben ook behandeld voor darmkanker en verdachte plekjes op de lever. Met heel, heel, veel waardering voor professor Eric Van Cutsem en dokter Raymond Aerts. Een raad die ik iedereen wil geven : ga voor zulkdanige zware ingrepen onmiddellijk naar een universitair ziekenhuis!!! Leuven is top!!!

    Reply
  • Kathleen

    24/01/2016 - 15:56

    Chapeau Philip. Je verhaal zal voor velen een steun
    en hart onder de riem zijn. Ondanks ik “maar”
    Crohn heb, daardoor al wel 23j een stoma, herken
    Ik wel wat uitspraken. Ik heb ook moeten vechten
    want de stoma kwam er na een fout gelopen operatie
    in een klein ziekenhuis waardoor ik peritonitis kreeg. In Leuven hebben ze
    mijn leven gered. Het heeft inderdaad ook zijn
    sporen nagelaten. Nog steeds… 6j geleden schreef
    Ik mn verhaal neer, om anderen te laten weten,
    we zijn niet alleen. Gelukkig ben ik steeds positief
    ingesteld geweest.
    Tof van jou dat je ook jouw verhaal hebt gedeeld.
    Zo weten anderen, we zijn niet “alleen”.
    Veel sterkte, Kathleen

    Reply
    • Frans De Waele

      24/01/2016 - 17:47

      Beste Kathleen,
      Je verhaal is herkenbaar voor mij. Ik ben aanvankelijk ook geopereerd in een regionaal ziekenhuis. Radiotherapie, chemotherapie en dan operatief wegnemen van de tumor. Daarna adjuvante chemotherapie en gelukkig daarna het wegnemen van de stoma. Daar is het ook slecht verlopen : de dokter wachtte, wachtte en bleef maar wachten…tot peritonitis optrad. Ik lag in coma en gelukkig hebben mijn vrouw en kinderen me laten overbrengen naar UZ Leuven waar ze net als bij jou mijn leven gered hebben. Ja, van tijd tot tijd gebeuren er nog wonderen…in Leuven!!!

      Reply
  • Klaasje

    24/01/2016 - 15:58

    Dag Filip, ik vind het fijn voor je dat je je verhaal nog kan doen e dat het je doel is mensen te motiveren om aan darmkanker preventie te doen. Ik meen dit uit de grond van mijn hart. Ik weet hoe zwaar je strijd en je angst is. Ik heb die weg bewandel met mijn echtgenoot. Verbleef vaak in uz gasthuisberg bij prof Van Cutsem afdeling 442. Wij hebben 17 maanden geleefd tussen hoop en wanhoop. Mijn man heeft hard, heel hard gevochten maar heeft de strijd verloren de dag voor zijn 47ste verjaardag. Ik ben nu bang voor onze zoon want erfelijkheid is ook een factor die kan meespelen. Hij laat zich al 10 jaar onderzoeken en ik doe dit ook. Ik wens jou en lotgenoten een volledig herstel en nog een mooie toekomst toe. Heel veel moed!

    Reply
  • Debrouwere Jan

    24/01/2016 - 16:33

    Mijn verhaal begint eind 2014, ik had bloed in mijn stoelgang en dus ging ik zonder verwijl naar de dokter. Nadat ik hem had gezegd dat ik al jaren last had van bloed speen dacht hij dat het dat weer was die de kop op stak. Dat stelde mij gerust maar het bloed bleef en ik kreeg er diarree bij, dus terug naar de dokter, er werd beslist een colonoscopie te laten uitvoeren. Nog altijd van geen kwaad bewust ben ik begin januari 2015 daar naar toe gegaan, de uitslag ervan zette mij direct met mijn beide voeten op de grond een kwaadaardige tumor van 8cm groot. Na een MRI werd er beslist mij 25 bestralingen te geven en een ondersteunende chemo kuur van 5 weken. Begin Februari werden de voorbereidingen voor de bestralingen gestart en werd een poortkatheter geplaatst. Eind Februari begon de bestraling maar na 2 bestralingen moest ik dringend binnen via spoed want het was niet meer te doen van de darmkrampen de tumor was door de bestralingen uitgezet en had voor een blokkade van mijn dikke darm gezorgd. Er werd een stent geplaatst. Na drie weken ziekenhuis kon ik eindelijk stoelgang maken en kon ik eindelijk opgelucht naar huis.
    Na een periode van rust en aansterken vanwege de bestraling werd ik op 20 mei geopereerd, de tumor werd verwijderd en er werd een voorlopig stoma geplaatst. 14 dagen later werd ik wakker op de afdeling intensieve zorgen van het St Augustinus ziekenhuis (waar ik enorm goed ben verzorgd geweest, want dank zij hen ben ik er nog). Mijn darm was de nacht na de operatie terug afgescheurd, dus volgde er met spoed een nieuwe operatie waar de voorlopige stoma werd verwijderd en een definitieve stoma werd geplaatst Ik heb tijdens die operatie een septische shock gekregen waardoor ze mij 14 dagen in coma hebben gehouden. Na 3 weken en verlost van mijn maagsonde mocht ik naar mijn kamer, wat een opluchting maar mijn geluk was van korte duur want goed op mijn kamer moest ik braken en er werd terug een maagsonde geplaatst. Na een maand van vallen en opstaan mocht ik eindelijk naar huis wat was dat mooi eindelijk met mijn vrouwtje terug thuis! wat waren wij gelukkig enkel nog verpleging aan een drain die ik nog had zitten,de andere wonden waren dicht. Het geluk was echter weer van korte duur want de volgende avond kon ik het niet meer houden van de pijn er was een abces gekomen op een van de dichtgegroeide wonden, terug via spoed naar het ziekenhuis, daar werd een drain geplaatst. Na drie weken was de drain droog en na verwijdering ervan mocht ik terug naar huis, zelf voelde ik mij niet zo goed maar ja na 2 maanden ziekenhuis ben je blij om naar huis te mogen gaan. Terug was de blijdschap van korte duur want dezelfde nacht kwam ik wakker en moest ik braken dus terug via spoed het ziekenhuis binnen met mijn braaksel mee. Het bleek darmvocht te zijn resultaat terug een maagsonde geplaatst. Na een scan onderzoek bleek er een perforatie te zijn in de verbinding van de dunne en de dikke darm waar de voorlopige stoma had gezeten. Er werd beslist mij eerst een maand op krachten te laten komen want een derde zware operatie in twee maanden tijd is niet evident. Daar lag ik daar terug met een maagsonde en niet wetende hoe het verder moest, gelukkig had ik enorm veel steun van mijn vriendin en haar kinderen, zonder hen zou het toch zo moeilijk geweest zijn. De derde operatie heb ik met glans doorstaan de pijn was er wel maar ik voelde mij nu elke dag beter worden op 15 september ben ik dan terug ontslagen geweest. Ik had er een heel ander gevoel bij dan voorheen, ik ben daarna nog tweemaal kortstondig opgenomen geweest voor inwendige spoelingen maar nu gaat alles goed buiten een wondje die nog niet wil toegroeien aangezien het in verbinding staat met het stukje darm die nog aan mijn sluitspier hangt maar volgens de dokter gaat dat in orde komen met lavementen. Met deze getuigenis wil ik iedereen die darmkanker heeft een hart onder de riem steken en dat ze zeker hun moed niet mogen verliezen op 20 Mei 2015 gaven de dokters mij nog 10% overlevingskans en nu kan ik terug bijna alles doen als voorheen.
    Jan

    Reply
  • goussaert

    24/01/2016 - 16:56

    ben ook geopereerd geweest van Prof. Dhoore in Gasthuisberg Leuven.Ongeveer 7 jaar geleden.Voor het ogenblik voel ik mij goed,maar ja ge zijt er altijd maar mee bezig.Hou je goed Filip.

    Reply
  • van haevere bea

    24/01/2016 - 17:55

    Aan al de mensen met darmkanker veel moed en sterkte , het is een vieze ziekte en dat kruipt onder je vel! Heb het zelf meegemaakt en ben7 x geopereerd geweest in een jaar en een half tijd! Had nooit gedacht dat ik me goed zou voelen met een stoma, maar ben nu dankbaar dat ik die heb!

    Nooit opgeven en erin blijven geloven!

    Reply
  • inge Smeets

    24/01/2016 - 18:03

    IK heb alleen maar lof voor Prof.D hoore ! OP 01/07/2015 kreeg ik het verdict dikke darm kanker. In het ZOL. GEnk, kreeg ik te horen ik een definitieve stoma nodig had. Er was niets anders mogelijk. Ik kon mij daar niet bij neerleggen. Ik ben dan bij Prof. D’hoore terecht gekomen via vrienden en hij heeft mij geholpen, maar wel zonder stoma. Mijn advies, ga steeds voor een tweede opinie, het gaat trouwens om een mensenleven.

    Reply
  • Veerle D

    24/01/2016 - 18:33

    Veel sterkte – er is al een hele lange weg afgelegd. Je bent inderdaad nog heel jong en dat vind ik het hardste aan heel die ziekte… (ik ben er zelf 32 en stadium III darmkanker) Je wil op die leeftijd nog niet geconfronteerd worden met een falend lichaam. Ik vraag me ook soms af (zit nu in de adjuvante chemotherapie); vecht ik nog voor een paar goede jaren of zal ik ooit als oma mijn kleinkindjes kunnen vasthouden? Niemand kan daar helaas antwoord op geven.
    Dus daarom duim ik voor jou en hoop ik op het beste, dat de volgende scan wel proper is, dat je eens opgelucht kunt ademhalen ipv telkens opnieuw een slag te krijgen.
    Grt
    Veerle

    Reply
  • Anne

    24/01/2016 - 19:50

    Zeer herkenbaar verhaal. Oktober 2014 hetzelfde nieuws te horen gekregen en ook reeds in stadium 4. Er werd na darmoperatie. En 4 beurten chemio een gedeelte van de lever weggenomen. Daarna nog 6 beurten chemo gehad. Fantastisch werk verricht door dr Chapelle en zijn team van het UZa.

    Reply
  • Devenyns Rachel

    24/01/2016 - 20:01

    Beste Filip, jouw verhaal komt in grote lijnen overeen met het mijne. Ongelofelijk hetgeen de artsen van UZ Leuven,Prof. Penninckx, Prof. Dhoore, hun ganse team, toen gepresteerd hebben. In 2003 was een rectum amputatie niet zo vanzelfsprekend. Vroegtijdige opsporing van darmkanker is helemaal geen luxe, zeker geen weggegooid geld! Een standbeeld voor Prof. Colemont en al die artsen en verpleegkundigen die het beste van zichzelf geven, elke dag opnieuw om levens te redden.
    Het ga je goed ,
    Rachel.

    Reply
  • Colette

    24/01/2016 - 21:59

    Mijn jongste broer had bloedverlies in zijn stoelgang, werd onderzocht en er werden poliepen ontdekt, niet kwaadaardig. Hij moest zijn broer en mij, zijn zus, op de hoogte brengen dat we erfelijk belast waren en ons moesten laten onderzoeken. Hebben we niet gedaan…door dat woord: niet kwaadaardig. Een jaar later heeft mijn oudste broer ook bloedverlies in zijn stoelgang….onderzoek…en tumor. Hij kreeg chemo en er werd 25 cm verwijderd. Ik heb mij toen ook laten onderzoeken: resultaat: 1 poliep, volgende jaar 3 poliepen, het jaar nadien 20 poliepen. Toen werd mij aangeraden om mijn dikke darm te laten verwijderen als voorzorg. Ik ben voor een tweede opinie naar Leuven gegaan en daar werd mij hetzelfde voorgesteld want ondertussen, 3maanden tussentijd, waren de poliepen niet meer te tellen. Ik ben september 2009 geopereerd, kijkoperatie, en mocht snel naar huis. De aanpassing aan de voeding was niet eenvoudig maar voor de rest ging alles heel goed. Ik voel me heel goed en ga nog 2jaarlijk op controle. Ik zou zeggen: wacht niet op de kanker maar ga tijdig op onderzoek, poliepen voel je niet maar ze zijn er wel. Leven zonder dikke darm is echt te doen en ik heb geen stoma. Ik heb geen spijt van de ingreep. Mensen …..laat je onderzoeken voor het te laat is. Sterkte aan allen die wel darmkanker hebben ondervonden. Ik wil nog even melden dat mijn beide broers overleden zijn….aan longkanker met uitzaaiingen naar de lever en ingewanden.

    Reply
  • Hilde

    25/01/2016 - 02:05

    Dankjewel Filip voor je verhaal. Ik ben zelf 53 en heb de test hier al enkele maanden liggen, maar het komt er maar niet van … ik vind het zo’n gedoe … maar denk dat ik er nu toch maar eens snel werk van moet maken; better safe than sorry.
    Nog heel veel succes met je herstel, ik hoop dat je nu snel wat goed nieuws mag ontvangen en dat je nog vele mooie jaren met je familie en vrienden voor je hebt!
    Gr, Hilde.

    Reply
  • Jozef Govaerts

    25/01/2016 - 19:06

    Bedankt Filip voor je getuigenis. Ik heb enorme bewondering voor je. Ik ben er zeker van dat het toch goed zal komen.

    Jozef

    Reply
  • Van couteren christiane

    25/01/2016 - 22:54

    Beste filip hoop dat je volledig kanker vrij wordt .mijn verhaal begint op 22 september 2011 mijn dochter 41 jaar alleenstaande moeder van 5 tieners had al een tijdje last van buik en maagklachten bij een eerder onderzoek zou ze een paar maagzweren gehad hebben en kreeg de nodige medicatie maar het werd alleen maar erger en op 22 september is ze opgenomen in de kliniek daar zagen wij dat het alleen maar slechter en slechter ging met haar ze is op 5 november 2011 geopereerd en 2 dagen later verging ze van de pijn ze had een lekkage in de darmen en is op 11 november nogmaals geopereerd en ze hielden haar in een kunstmatige coma tot op 15 november dan kregen we een telefoon om dringend naar de kliniek te komen ze hadden haar nogmaals geopereerd en al wat erin haar buik zou moeten zitten was allemaal weg alles was weg die nacht hebben ze de machines stopgezet en is onze dochter gestorven in het bijzijn van de kinderen dit wens ik mijn ergste vijand niet toe dit is zo afschuwelijk het is al vier jaar geleden maar ik denk er jog elke dag aan hopelijk staan ze nu al verder met de onderzoeken want niemand wil dit meemaken veel sterkte voor de personen die met deze ziekte moeten leven en beterschap voor allemaal

    Reply
  • Marcel Hermans

    27/01/2016 - 19:31

    Proficiat voor je helder verhaal over moed en geduld in moeilijke tijden. Toch een vraag: je spreekt verder nergens meer van je neuropathie in de voeten. Is die verdwenen? Zo ja, met welke behandeling, medicatie…? Bij mij duren de neuropathiën na 1,5 jaar Folfox-chemo nog steeds voort. Neutontin verlicht ietwat de last.
    Het belangrijkste blijft echter dat ik terug perspectief mag hebben. Preventie/tijdige ontdekking blijven doorslaggevend voor een goede afloop.
    Marcel H.

    Reply
  • Bieke Gallis

    05/02/2016 - 21:53

    Beste Filip, ik heb met veel bewondering je verhaal gelezen. Je bent een prachtmens, zoveel sterkte en doorzettingsvermogen….
    Ik wens je heel veel sterkte maar met zo een positieve ingesteldheid en kracht en steun van iedereen die je vermelde in je verhaal zal je daar zeker in lukken!!! Blijf er in geloven.
    Bieke Gallis

    Reply
  • Filip

    18/02/2016 - 14:18

    Bedankt voor alle lieve reacties… hartverwarmend….

    Reply
  • Els V.

    25/02/2016 - 11:38

    Dag Filip

    Ik herinner me jou nog. Dr. Colemont had mij gecontacteerd omdat jij toen veel problemen had met je pouch. We hebben toen telefonisch contact gehad en ik had je raad te gegeven over wat je eventueel kon doen, omdat ik zelf ook een pouch heb sinds 2009.
    Je hebt sindsdien nog een hele weg afgelegd en ik moet zeggen: ik bewonder je enorm om je moed en je positieve ingesteldheid.
    Ik hoop voor jou en je familie en vrienden dat de volgende scan OK zal zijn. Heel veel sterkte en “Never give up”!
    Groetjes
    Els

    Reply
  • Dr Yolande AVONTROODT

    15/04/2016 - 09:18

    ‘Stop darmkanker ‘ en darmkankerscreening heeft nu reeds veel levens gered. Dokter Colemont creerde een icoon van hoop op leven . Zijn veerkracht , de niet tanende inzet en kennis van professoren en de moedige getuigenis van Filip kunnen als “levens elixir “geserveerd worden aan vele andere patiënten .
    Succes met de 10 Miles en gefeliciteerd met de vele Miles die je tot nu toe gestaag bleef afleggen.

    vermijdbare sterftes

    Reply
  • An De Kimpe

    24/12/2016 - 22:28

    Dag Filip,
    Jouw verhaal heeft me diep geraakt.. wat een verhaal, wat ben je moedig. Gek dat ik precies hetzelfde dacht en voelde zoals jij… ik duim mee met jou want de wetenschap staat al ver. Elke dag worden nieuwe behandelingsmethoden uitgevonden. Elke dag is er één gewonnen, eentje dichter bij de genezing ! Heel veel moed, dikke knuffel !

    Reply
  • Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met een sterretje *

Kom in actie

Start een actie of doneer! start een actie of doneer
AG Insurance - bedrijven stoppen darmkanker

Esperity®

Op Esperity® kun je steun vinden bij lotgenoten en mantelzorgers, je ervaringen delen en je gezondheidsstatus opvolgen. Daarnaast kun je een overzicht vinden van klinische studies in je omgeving. Klik hier om te registreren en kom in contact met lotgenoten.

© 2018 VZW Stop Darmkanker - Ondernemingsnummer: 0847.289.456 - ING BE67 3631 0165 1087 - Website geschonken door Edge.be uit Antwerpen.

User Login